Een rijke toerist zag tijdens zijn vakantie op Bali aan de waterkant een Balinees. De toerist vroeg hem wat hij aan het doen was. De Balinees vertelde dat hij elke dag ging vissen en zodra hij met zijn enkele hengel een vis gevangen had naar huis ging om z’n vrouw de vis klaar te laten maken. Toen vroeg de toerist hem waarom hij niet met meerdere hengels tegelijkertijd viste, dan kon hij meer vissen vangen en ze verkopen.

Een jaar later kwam de rijke toerist weer op Bali en zag dat de Balinees een goed lopende vishandel had en zelfs personeel in dienst genomen had. Hij vroeg de Balinees hoe het hem verging en deze antwoordde: “Ik heb het zo druk gekregen dat ik nog een paar jaar hard moet werken en daarna rustig wat tijd vrij kan nemen om eens lekker te gaan vissen”.

Ik heb geen zware pijnaanvallen meer gehad, ben ook niet meer heel misselijk geweest. Ik mag dus niet mopperen. De rechterkant van mijn buik voelt bij vlagen ongemakkelijk, raakt snel geïrriteerd door ‘verkeerd’ en/of teveel voedsel of onverhoedse bewegingen of lang in dezelfde houding zitten. Het is te hanteren, maar het is onprettig.
Het vervelendst is dat mijn krachten bij vlagen (soms meerdere keren daags en altijd plotseling) uit me weg lijken te vloeien. Al doe ik nog zo mijn best mijn energie in balans te houden, het lukt niet. Ik werk momenteel gemiddeld een kleine zes uren per dag en dan is de koek meer dan op; ik moet als ik thuis ben eerst een dutje doen voor ik de was in de machine kan stoppen of eten maken, om maar een paar dwarsstraten te noemen.

Nog zes nachten en dan is de Laparoscopische Cholecystectomie een feit. Nog zeven nachten en ik ga alweer naar huis (onder voorbehoud van complicaties). Over drie weken vanaf vandaag ben ik weer fit, of zou dat een te optimische insteek zijn?

Vervolg op de log Feest

De auto van omaBee, de chauffeur en de routevoorlezer bleken zo’n goed team dat we al om half negen in Amsterdam liepen. Cafés waren nog niet geopend, het Bungehuis, waar de scriptiepresentaties plaatsvonden, wel en daar hebben we ons bij gebrek aan beter tegoed gedaan aan automatenkoffie. Om kwart voor tien was het zover: Sigrid eerst, daarna Rosanne en beiden hielden in het Engels een betoog dat gerelateerd was aan implantaten bij doven. Daar zal ik jullie maar niet mee vermoeien, dan moet ik zóveel uitleggen …

Diploma-uitreiking, voortreffelijke lunch bij De Drie Graefjes en toen naar Rosannes kamer, alwaar omaBee zich direct op het volle aanrecht stortte. “Hoeft niet, oma”, maar het was natuurlijk toch wel handig. A (niet ik) moest ook nog de handen uit de mouwen steken en wieltjes onder een bureaustoel monteren. Na het klaren van de klussen zijn we gaan klaverjassen: R+oma legden het zwaar af tegen A+A. Tijdens het kaarten begonnen we tot vervelens toe over hét cadeau(tje), tijdens de lunch trouwens ook al, dus we waren écht wel vervelend. De avondmaaltijd, waarbij ook Stéphanie aanschoof, hebben we genuttigd bij Kantjil en de Tijger, prima gegeten!
En toen naar Café de Doffer, de feestlocatie. Die moest nog wat opgefleurd met vlaggetjes en ballonnen. Eén opblazer, ik zal zijn naam niet noemen maar de eerste letter is een A, is ontslagen door de spiksplinternieuwe masters, hij blies teveel ballonnen stuk. Wisten zij veel dat ik ook nog ballonnen bij me had …

- klik op de afbeelding voor een vergroting van de cadeaubon -

Rosanne en Sigrid zijn door familie, vriend(inn)en en bekenden overstelpt met grote en kleine cadeaus en hebben zichtbaar en hoorbaar genoten. Wij zijn iets na middernacht naar huis gegaan (ook omaBee was nog steeds van de partij), de jeugd heeft doorgefeest tot een uur of drie.

Tot zover. Het spreekt vanzelf dat ik meer foto’s heb, die plaats ik in een album dat slechts toegankelijk is voor ‘genodigden’ (die overigens even geduld moeten hebben, want ik heb er geen tijd c.q. energie voor; maar wat in ‘t vat zit …). De foto’s die ik hier geplaatst heb moeten maar mogen.

Overstekende zwaan. Dat duurde even. De oversteek zag er niet gezond uit: waggelend en wiebelend als een dronkeman bereikte de zwaan uiteindelijk de overkant, blazen kon hij/zij echter nog wel.

Iets donkerder basiskleur dan ik normaal heb en lekker rood bovenop.
Met dank aan Stéphanie voor de fotosessie!

De traditie om na kappersbezoeken mijn nieuwe haarkleur hier te showen schiet er de laatste tijd bij in. Maar goed, ik kies dan ook steeds (ongeveer) dezelfde kleur: bruin-roodachtig met wat lichtere of blonde plukken. Weinig verrassend, maar ik ben er tevreden mee, zoals ik ook tevreden ben over het knipwerk van ‘mijn’ kapster. (Voor wie het weten wil en nog niet wist: ik ga naar Prins, in de Jol.)

Morgen is het weer zover en ik heb besloten dat ik weer eens iets opvallenders wil qua kleur. Niet spectaculair, geen blauw of groen of zo, maar een beetje anders. Naar paars neigend rood, of héél veel blond, of meerdere tinten bruin en rood, samen met de kapster kom ik er vast wel uit wat het moet worden.

Ik heb gewoon zin in een vrolijk kapsel.

Update 26 juni 11:05
‘t Wordt extra spannend, want ‘mijn’ kapster is ziek. Ik ben gebeld of ik door een collega geholpen wil worden of een nieuwe afspraak wil maken. Ik ga.

Kaart gekocht in de Vitaliteitswinkel

Sinds 28 juni 2007 mag dochterlief zich Bachelor of Arts noemen. Toen was het verdere verloop van haar studie mij (en ook haar) nog niet helemaal duidelijk, zie deze log, maar a.s. vrijdag 27 juni is het al zover, dan is Rosanne Master of Arts. Vrijdag om 09:30 uur moet ze haar inmiddels goedgekeurde scriptie presenteren en ’s avonds is het feest! Ik zal de feestlocatie hier maar niet noemen … Wie meer wil weten moet mij maar mailen.
Het wordt dus een lange dag, ik ga er vanuit dat ik het volhou. Na de scriptiepresentatie gaan we naar Rosannes container aan het IJ, de stad in lijkt me in mijn toestand niet wenselijk. De avondmaaltijd nuttigen we buitenshuis.

Ik vraag me opeens af wanneer we ons cadeau(tje) moeten geven: ’s ochtends of ’s avonds. Leuk is dat, even zeuren over het cadeau(tje), want Rosanne is o zo nieuwsgierig. Ik zeg niks, ben potdicht, ik verklap alleen dat het héél leuk is. En dat het nog niet ingepakt is mag ze ook weten.

‘t Is trouwens niet alleen Rosannes feest, maar ook het feest van Sigrid, beste vriendin tevens studiegenote, die ook a.s. vrijdag afstudeert. Vraag niet, ik herhaal niet, wat de dames hierna gaan doen. Ik citeer uit de uitnodiging voor het feest: Wij willen jullie één dingetje op het hart drukken: vragen als “wat gaan jullie nou volgend jaar doen?” drukken de stemming en zijn misschien dus niet zo handig !
Lastige vragen zijn verboden, maar felicitaties zijn vast en zeker welkom op de Hyvesen (heet dat zo?) van Rosanne en Sigrid.

Wees gerust, ik heb geen aanvallen meer gehad sinds vorig weekend, geen heftige in elk geval. Het ongemak blijft uiteraard tot mijn galblaas verwijderd is.

Had het Nederlands elftal maar wat meer aanvalluuuh gedaan jongstleden zaterdag. Het was drie keer niks, FC Knudde met een rietje. De combinatie Hiddink-Rusland heeft verdiend de wedstrijd gewonnen; ik ben licht teleurgesteld, maar heb volkomen vrede met het resultaat.
Van Italië-Spanje heb ik slechts de verlenging en de penalties gezien. Gevoelsmatig ben ik voor de Italianen, maar dat liep dus anders. Jammer dat Spanje in de halve finale nu weer Rusland tegenkomt, anderzijds ook wel leuk: kans op revanche! Duitsland-Turkije wordt winst voor Duitsland, naar ik hoop.
Als ‘t gaat zoals ik het graag zie wordt de finale gespeeld tussen Duitsland en Rusland en dan ben ik voor Guus en de zijnen. Niet omdat ik ook maar iéts tegen die Mannschaft heb, maar omdat ik de prestatie van de Russen knapper vind en een beetje fan van Guus ben.