Volgens de Los Angeles Times schrijft T. Jefferson Parker op de top van zijn kunnen. Als dat zo is, dan hoef ik niet meer van deze auteur te lezen. De Daily News vindt Zwart water uitermate boeiend. Dat klopt ten dele: het verhaal begint uitermate boeiend, maar naarmate het vordert neemt de spanning af en de ongeloofwaardigheid toe. Tegen het einde was mijn interesse in de afloop zo goed als verdwenen. (Denk niet dat ik LAT en DN lees, de aanprijzingen staan op het boek. )
Voor mij blijft Zwart water steken op een voldoende en die is te danken aan de vlotte schrijfstijl, waardoor het boek prettig wegleest, en aan hoofdpersonage Merci Rayborn, wier stronteigenwijze karakter prima uit de verf komt. Nog een minpunt: de veelvuldige vage verwijzingen naar een eerder boek met Rayborn in de hoofdrol. Tot vervelens toe, zeg maar, zowel voor degenen die dat verhaal al kennen (lijkt mij) als voor de niet-kenners (waartoe ik behoor); ik heb geen behoefte het alsnog te lezen, omdat uiteindelijk toch een deel van dat verhaal doorsijpelt.

Conclusie:
Voldoende. Geen miskoop, want ik heb meen ik slechts 3,95 voor het boek betaald en er toch menig uurtje oftewel 397 bladzijden plezier van gehad. Smaakt niet direct naar meer van T. Jefferson Parker, maar wie weet doe ik nog eens een nieuwe poging. De overwegend positieve reacties op zijn werk doen vermoeden dat ik het niet goed zie (figuurlijk gesproken ) en/of dat mijn smaak afwijkt van de gangbare. Het laatste is het meest waarschijnlijk.