P.S.: Concertverslag

Hè hè, ze zijn er, de tickets voor het concert van Robert Plant & Alison Krauss:

Via Marktplaats gekocht, prettige transactie, kaarten door verkoper op 2 mei aangetekend naar mij verzonden en toen kwam er … niets. Weer contact opgenomen met de verkoper, die op het postkantoor in zijn woonplaats heeft laten natrekken waar het poststuk gebleven is. Het bleek op het postkantoor in Lelystad te liggen, kon niet afgeleverd worden op 5 mei omdat er niemand thuis was op Galjoen huppeldepup. Geen briefje door de bus bij mij, erg slordig van TNT.
Gewapend met de track&trace-code naar het postkantoor gegaan en zo liep het toch nog goed af.

Tot voor kort was de prepaid creditcard mij onbekend. Ik ben gaan speuren en heb ik weet niet hoeveel sites en forums bezocht om erover te lezen. Veel onzin gelezen en veel belerende schoolmeesters en -juffen gezien met hun ‘Moet je maar zorgen dat je een echte creditcard kunt krijgen, had je in het ‘t verleden maar niet zo stom moeten zijn, enz. …’ Er stond nog net geen ‘Lekker puh’ bij. Vingertje omhoog, maar niet de moeite nemen even te lezen waar het om gaat.

Waar gaat het dan om?
Als je bij een buitenlandse webshop, bijvoorbeeld Amazon.de, een bestelling wilt plaatsen is een creditcard de enige betaalmogelijkheid. Maar:
- Wie bij het BKR geregistreerd staat of heeft gestaan (pas na vijf jaar verdwijnt de aantekening, ook al heb je je financiën allang weer op de rails) krijgt geen creditcard.
- Wie zichzelf wil behoeden voor te grote uitgaven, wat o zo gemakkelijk gaat met een creditcard, wíl geen creditcard.
De virtuele prepaid creditcard biedt uitkomst. Je stort er geld op en van dát bedrag doe je je buitenlandse aankopen. Op=op. A la de chipknip, zeg maar: je staat bij een parkeerautomaat en opeens blijkt je saldo onvoldoende.
Annabee zou Annabee niet zijn als ze de virtuele prepaid creditcard niet zou testen. Bovendien moest ik dringend iets bestellen bij Amazon (@JeeBee: o.a. vlierboeken ). Ik heb, na mijn ‘onderzoekje’, gekozen voor de Mastercard van Wirecard. Het werkt perfect: aanmelden bij Wirecard, geld overmaken naar hun bankrekening in Duitsland (duurt een dag of drie, kosten buitenlandbetaling € 8,00, Wirecard brengt € 1,00 per transactie in rekening). Binnen een week na mijn registratie bij Wirecard had ik de boeken al in huis. Super, ook van Amazon! Omdat ik wel vaker bij Amazon bestel heb ik meteen een bedrag op de kaart gezet waar ik een tijdje mee uit de voeten kan, het is zonde om voor elke bestelling de buitenlandkosten voor je kiezen te krijgen.

P.S.
Van de virtuele prepaid creditcard van Wirecard bestaat ook een plastic versie. Deze kost € 24 nog wat + € 5 verzendkosten. Het nut hiervan ontgaat me enigszins, je kunt toch overal pinnen?

P.S.-aanvulling 27-04-2008
Schijnt nuttig te zijn als je naar de Verenigde Staten gaat.

Het zat in mijn planning om te loggen, ‘t is er niet van gekomen en nu ben ik zo moe dat ik niet eens meer weet waarover ik wou loggen. Over vijf minuten lig ik mijn bedje en zodra mijn hoofd het kussen raakt zit ik in de sneltrein naar dromenland, zeker weten!

Ik deed vanmiddag na m’n werk trouwens even een rondje Bataviastad en daar blijkt Not The Same zich sinds een paar weken gevestigd te hebben (nummer 73 op de plattegrond). Collectie herfst 2006, maar het meeste is tijdloos en - heel bijzonder voor Bataviastadbegrippen - verkrijgbaar tot en met maat 46. Ik ben me te buiten gegaan aan een paar rokken: rond de 40 euro per stuk en precies naar mijn smaak. Mooi voor bij mijn laarzen.

De reactie van st@@rt in Grun op de voorgaande log is een mooie aanleiding om mijn laarzen eens op een rijtje te zetten. St@@rt is niet de enige die denkt dat ik er heel veel heb, maar het valt best mee.
Niet alle laarzen gaan jarenlang mee en het gebeurt ook wel eens dat laarzen minder goed bevallen dan het zich in de winkel liet aanzien, die gooi ik na één seizoen gewoon weg.
Deze laarzen heb en draag ik nog:

Hiernaast staan mijn nieuwste afgebeeld. Een prachtig donkerbruine tint en mét Westernaccent (Italiaanse cowboylook, las ik ergens). Nog niet gedragen, behalve in de winkel. Mooi, soepel en comfortabel, laarzen om tot op de draad te verslijten.

Van mijn oudste laarzen, zwarte Sancho’s (western), heb ik geen foto. Die staan in de berging en draag ik alleen nog als ik bijvoorbeeld door het bos of in de sneeuw wil banjeren. Er mankeert niets aan, maar ze zijn nogal lomp en zwaar aan de benen. Ik heb ze al minstens acht jaar, waarvan vijf jaar intensief gedragen, en ze zijn in die tijd 2x verzoold.

Zwart, kuithoog. Merk is onleesbaar geworden Lisa Tucci; nogal aan de prijs, herinner ik me, maar dat blijkt z’n geld waard. Derde of vierde seizoen, zááálige laarzen, rits aan achterkant. 1x verzoold, 1x hakken gerepareerd, 1x teenstukken op de zool. Een van de hakken is behoorlijk beschadigd, valt misschien met zwarte viltstift te ‘repareren’; niet te repareren is het bijna doorgesleten leer op de teenpunten. Spijtig genoeg bijna containerrijp, als ik ze goed in de poets hou kan het nog nét.

Donkerblauwe, western. Ritsloos, te weinig gedragen omdat ik hulp nodig had bij het uittrekken (ik kreeg de bocht niet, vanwege de stugheid van het dikke leer); inmiddels lukt het wel en draag ik ze vaker. Het moeten nog superlaarzen worden, maar dat gaat zeker gebeuren, ook met de eerder genoemde Sancho’s, nóg dikker leer, duurde het een tijd voor ze soepel draagbaar werden. De bloemen zijn niet geborduurd, maar het zijn inzetjes van leer.

Twee tinten bruin, kuithoog. Ritsloos, het omgekeerde probleem van de Sendra’s: deze kom ik haast niet in, eruit is een makkie. Ze lopen prima, maar zijn vanwege de hakhoogte voor mij ongeschikt om een hele dag op te lopen/werken.

Groene rubberlaarzen met stippen, de blauwe zijn van Rosanne. Voor als ik zin heb om in plassen te stampen of als ik mee ga vissen. En met regenweer trek ik ze aan als ik naar C1000 of de stad in moet.

Enkellaarsjes, metallic zwart. De kleur op de afbeelding komt niet overeen met de werkelijkheid. Superlaarsjes, ondanks voor mijn doen redelijk hoge hak. Mooi onder bijvoorbeeld een zwarte broek, onder een rok ietwat twijfelachtig, maar met een dikke panty niet lelijk.

Veterlaarzen. De veters hoeven maar één keer gestrikt, er zit een rits aan de binnenkant van het been. Zeer comfortabele stappers, die ik een maat te groot gekocht heb zodat ik er lekker met dikke sokken in kan. Mét blitse lichtgevende strips, maar dat merkte ik pas na enige tijd.

P.S.
De nieuwe laarzen van Rosanne (Dungelmann) kan ik helaas niet showen: qua model lijken ze op mijn nieuwe, maar dan zonder gespjes en van glanzend zwart leer, ik meen een combinatie van twee soorten leer. Ik weet het niet meer precies, ze heeft er ook zoveel gepast …

‘t Is een goed laarzenjaar voor vrouwen met dikke kuiten: de betere winkels hebben een behoorlijk aanbod van laarzen met extra wijde schacht en veel schoenwinkels verkopen modellen die bedoeld zijn voor óver de broek, die zijn regelbaar met veters en/of comfortabel van wijdte.

Tip van Corry: kijk eens op www.duoboots.nl, voor perfect om de (dikke) kuiten passende laarzen.

Over ‘t algemeen zijn het niet de minst draagkrachtigen die frequent het theater bezoeken. Met een beneden-modaal inkomen is het theater niet the place to be, dan hoor je thuis voor de buis.
Met stijgende verbazing las ik dan ook zojuist op de voorpagina van de Flevopost van woensdag 10 oktober (voor wie zich afvraagt hoe dit kan: Flevopost verschijnt 2x per week; de woensdageditie wordt op dinsdagavond bezorgd, de vrijdageditie op donderdagavond ), dat theater Agora een voordeelkaart uitdeelt aan theaterliefhebbers die voor vijf of meer voorstellingen kaarten hebben gekocht.

De Agora Card biedt vele voordelen, zoals last minute kortingen voor theatervoorstellingen en speciale theateracties, een goedkope reisverzekering en korting bij diverse culturele en toeristische instellingen in Lelystad. …

Duvel schit aaltied op dikste bulten. Ook hier in het vlakke polderland.

Het lag in de lijn der verwachting: UPC doet net alsof ik niet meteen weer opgezegd heb (dat mag binnen 7 werkdagen en dat heb ik gedaan) en stuurt vrolijk een pakketje met een modem richting Lelystad, alsmede een brief met daarin vermoedelijk het contract. Bijna ex-bewoner trof de welbekende ‘niemand thuis’-briefjes op de deurmat aan. Ongeacht mijn opzegging is dat slordig, want ik heb aangegeven dat post naar mijn oude adres gestuurd moest worden. Het hardnekkige c.q. domme UPC heeft toch alles naar het nieuwe adres gestuurd. Ze doen maar, ik reageer er niet op of stuur hooguit die briefjes retour met de vermelding dat ze ze in hun r… kunnen steken.

Onbegrijpelijk hoe UPC werkt: wat is er nou zo moeilijk aan om een geannuleerde aanmelding te annuleren? Dat aankomende klanten annuleren is niet leuk, dat begrijp ik dan nog wel, maar dat grote jongens als UPC zich op deze manier belachelijk maken gaat me boven de pet. Wat een anti-reclame! Ik heb zelfs nooit iets ondertekend en desondanks ligt (inmiddels lag, denk ik) mijn modem bij C1000 in de Jol. En wie betaalt dat allemaal?
Over betalen gesproken: ik zal mijn girorekening maar goed in de gaten houden …

Aanstaande dinsdag 17 juli nemen Nederlandse Europarlementariërs belangrijke beslissingen over het gebruik van landbouwgif op ons voedsel. U kunt hier samen met ons invloed op uitoefenen: laat onze Europarlementariërs weten dat u dit onderwerp belangrijk vindt! Via de actiewebsite kunt u een e-mail versturen naar de Nederlandse Europarlementariërs.

Actiewebsite

De campagne ‘Weet wat je eet’ is een gezamenlijk initiatief van Stichting Natuur en Milieu, Milieudefensie en de Vereniging van consumenten Goede Waar & Co

- Log ook geplaatst op Smul maar mee met Annabee -

‘Deurmat - 2′ is het logische vervolg op de log ‘Deurmat‘.
Deze kan er wel mee deur, niet dan?

Te koop bij Intratuin, € 12,95

P.S.
Lykle, ik weet dat die teenslippers op jou een averechts effect hebben, maar neem aan dat het ‘Welcome’ dat compenseert.

Gisteren ging ik in de middagpauze met collega I. even het centrum in. Van de week waren we al samen naar de Hema geweest, waar ik mede op haar advies o.a. roze, turquoise en limegroene badhanddoeken gekocht heb (4 halen, 3 betalen) om de badkamer op te vrolijken. Voor de keuken heb ik rode doeken gekozen (en bij Intratuin, waar ik een deurmat gekocht heb, nog een paar blauwgeruite theedoeken). I. gaat ook verhuizen, dus dat winkelt best gezellig samen.
Doel was ook dit keer de Hema en - ik durf het haast niet te schrijven, ik voel zo hier en daar wenkbrauwen fronsen omdat dit niet des Annabees is, maar goed, een mens mag (tijdelijk) van gedachten veranderen - de Wibra. I. had eerder bij Wibra een fraai notitieblok gekocht, met felgekleurde omslag en vijf tabbladden, € 1,99. Zij ging er nog een halen en ik heb er twee gekocht, een voor mij en een om weg te geven (R.: wil je de helblauwe of de donkerroze?). Ook nog wat andere dingetjes gekocht, waaronder een kookwekker voor € 1,00.

Toen we bij de kassa stonden hoorden we het onmiskenbare geluid van een omvallende fiets, gevolgd door geblaf en gepiep. Een of andere domme doos, ik heb er geen andere term voor, had haar fiets - met de hond in de fietstas! - op de standaard gezet bij windkracht 6. Ook zonder wind zou de fiets uiteraard niet in balans geweest zijn, er hing ook nog een tasje aan het stuur. Oerstomme actie. De doos kwam naar buiten gerend vanuit Cruyf’s Interim, zette de fiets weer overeind en toen zagen wij waarom het hondje er niet onder vandaan gekropen was: het zat vastgebonden in de fietstas. Hond werd niet uit de fietstas gehaald, nee, de fiets ging dit keer tegen een betonnen paal, bijna net zo link, en zij ging weer naar binnen bij Cruyf’s. Met mijn mobieltje heb ik deze dierenbeulerij vereeuwigd, al lost dat verder natuurlijk niets op. Je zult maar hond zijn en zo’n baasje hebben.

De deurmat (zie afbeelding) die ik gekocht heb toen we eind oktober 2005 naar Lelystad-Haven verhuisden laat ik achter en zal wel in de container verdwijnen. Het mooie is er wel af (en niet alleen van de deurmat … ).
Villabee heeft uiteraard ook een deur en moet een mat hebben. Ik had gehoord over de mogelijkheid om een eigen tekst op een mat te laten zetten en dat leek me wel wat, een mat met de opdruk ‘Villabee’ (of heel iets anders). Ik heb een site gevonden waar dat kan: www.matenco.nl, maar het is me veel te duur: een royale mat met tekst kost inclusief verzenden dik 70 euro. Kent iemand goedkopere adressen?

Ik speur nog verder, maar vermoed dat het toch weer uitdraait op een leenbakkertje of een blokkertje, waar ook niks mis mee is. De ‘hello goodbye’ neem ik niet weer, er zijn er vast ook wel met andere teksten.
Op Planet zag ik deze: