Aan de pc is het beter uit te houden dan in bed, 26° in Villabee …
Hier alvast een greep uit de foto’s die ik donderdagmiddag genomen heb (zie voorgaande log). Album moet ik nog samenstellen, dat zal wel morgen worden, maar als het niet snel afkoelt doe ik het nu nog. Link volgt.

Van de normale bramen waren er al verscheidene rijp voor de pluk, van deze rare bramen nog vrijwel geen. Wat er raar aan is? Ze groeien niet ‘wild’, maar hebben takken zonder doornen die recht omhoog groeien. Ziet er nogal onecht uit. Ik heb er twee geproefd, rijpe: ze zijn akelig zuur (ik hou wel van zuur, maar dit is té) en ze smaken helemaal niet zoals bramen behoren te smaken.

De enige vlinder die braaf bleef zitten om zich te laten vereeuwigen:

De mooiste?

Wie weet wat voor bessen dit zijn?

Zichzelf bij de neus nemen … Ik kan op dit tijdstip van de dag geen toestemming vragen voor plaatsen van de foto, ik hoor het wel als ik hem moet verwijderen. Aangezien de vrouw onherkenbaar is zal het wel loslopen.

Het is nog steeds afschuwelijk warm (op dit moment 24,5° in mijn woonkamer) maar ik zie lichtpuntjes: in het weekend wordt de temperatuur wat aangenamer en er is neerslag op komst.
Ik verheug me sowieso op het weekend: vriendje komt vrijdag al, dochter komt zondag (wassen, koffer halen, ze vertrekt 6 augustus samen met vriendinnen voor een welverdiende vakantie naar California), gezellig!

Er is meer waar ik me op verheug: een brunch/lunch in ‘Wind in de Wilgen’, morgenmiddag. Klik op de afbeelding onderaan deze log voor meer info over deze koffie- en theeschenkerij. Zoals al dan niet bekend: Stéphanie, Kitty en ik eten ongeveer eens per zes weken samen, bij toerbeurt zijn we gastvrouw annex keukenprinses. Hebben we het rondje (alhoewel, rondje kan natuurlijk niet met z’n drieën ) gehad, dan gaan we uit eten en beginnen we weer van voren af aan. Het schema is door mijn galblaasproblemen van slag geraakt; ik ben aan de beurt om te koken en pak de draad binnen afzienbare tijd weer op. Stéphanie heeft een tussendoorplannetje bedacht: haar verjaardag is aanstaande en in plaats van ons dan bij haar thuis uit te nodigen gaan we naar ‘Wind in de Wilgen’. Eten, bijpraten (ik heb in m’n eentje wel stof genoeg ) en de tuin bekijken. Met een beetje geluk is het er qua temperatuur wel uit te houden. Camera mee, dat spreekt vanzelf, die moet nodig weer eens uitgelaten worden. Mijn batterij (ik bedoel die van mijn camera) ligt op de oplader, met dank aan S. die me daaraan herinnerde.

Overstekende zwaan. Dat duurde even. De oversteek zag er niet gezond uit: waggelend en wiebelend als een dronkeman bereikte de zwaan uiteindelijk de overkant, blazen kon hij/zij echter nog wel.

Het woord vrijersbankje komt bij me op als ik naar deze foto kijk, maar dat zegt ongetwijfeld meer over mijn gemoedstoestand dan over het bankje dat ik onlangs gefotografeerd heb in de Oostvaardersplassen. Het nodigt niet uit tot een vrijpartij, tenzij het bankstel brandnetelwerende kleding draagt. Rust is er in overvloed, dat pleit voor het bankje. De meeste bezoekers nemen immers het kortste pad naar de vogelhut en keren langs datzelfde pad terug. Daar is iets voor te zeggen, want het stikt er van de muggen en overige steekbeesten.

Alle reden dus om niet het bankje maar de vogelhut als vrijplaats te gebruiken. Daar stoorden Stéphanie en ik een jeugdig stel, waarvan met name de mannelijke helft krampachtig z’n best deed de humor van ons bezoek in te zien, het was echter overduidelijk dat we niet welkom waren. Desondanks hebben we op ons gemak foto’s gemaakt vanuit de hut (o.a. de bovenste en onderste foto uit deze log).

Afgelopen middag herinnerde ik me dit weer, naar aanleiding van een opmerking van een collega.
Het is niet in ons opgekomen rechtsomkeert te maken in de hut. Hadden we dat wel moeten doen of had het stel maar een andere locatie moeten kiezen?

Vanavond samen met Stéphanie, die momenteel een logpauze heeft, naar de Oostvaardersplassen geweest. Hier alvast een paar geslaagde foto’s. Ik ga nu naar bed, morgen bekijk ik de rest; als het de moeite waard is zet ik ze in een album.

- klik op de foto’s voor een groter formaat -

De foto’s vallen alleszins mee, al had ik er eerder op de dag geen goed gevoel over. Waarschijnlijk keek ik door een vermoeide bril, inmiddels is dat dankzij een dutje, rustig aan doen en een bezoekje van mijn altijd opgewekte dochter (echt een kind van haar moeder ) weer over. Het wandelen op zich was trouwens niet vermoeiend, ik had gewoon te kort geslapen en eenmaal terug in mijn huisje, na drie uren frisse buitenlucht, was het gedaan met mij.

Knarpad - klik op de natte broekspijpen -

Deze foto zal waarschijnlijk de mooiste blijken uit de serie die ik tijdens het dauwtrappen gemaakt heb. Misschien komen er nog een paar bij, ik heb de opnamen nog niet allemaal goed bekeken en moet me nu eerst even met andere dingen bezighouden (dochter komt gezellig eten op doorreis naar Emmeloord). Heb m’n tijd in bed verdaan, ben er na mijn warme bad ingekropen en werd pas anderhalf uur later wakker. Een globale blik over de serie levert tegenvallende kleuren op in het vroege ochtendlicht en er was ook eigenlijk weinig bijzonders te zien. Het wordt hooguit een mini-album denk ik, maar zoals gezegd: ik moet nog beter kijken.
Omdat iedereen natuurlijk met smart zit te wachten plaats ik de paardenbloem alvast.

Klik hier voor het vervolg op deze log

Vervolg op de log Fotoalbum wandeling Rivierduinpad, 20 april 2008

Dinsdag 29 april na m’n werk heb ik Stéphanie opgepikt en zijn we nogmaals naar het Rivierduinpad gegaan. Doel waren de paddenstoelen. Het dode hout lag niet allemaal meer op dezelfde plek, desondanks hebben we ze teruggevonden, ze zitten kennelijk stevig vast. Ook nog even naar de tulpenvelden, die nu volop in bloei staan. Een plensbui leverde een uitnodiging op om te schuilen in de stal van boer De Kuiper, die ons het een en ander over zijn melkvee verteld heeft. Erg aardig!

Wandeling Rivierduinpad - vervolgfoto’s - klik op de paddenstoelen -

Hieronder mijn persoonlijke favorieten uit deze serie (klik op de foto’s voor een groter formaat).

Zolang ik niet zeker weet wist hoe deze paddenstoel heet noem noemde ik hem de omeletzwam. Voor mezelf handhaaf ik die benaming, maar hij heet zwavelzwam (Laetiporus sulphureus) :

Best knap van mijn camera, die druppels:

Synchroon-eten?

Had ik het goede voornemen om op de fiets naar het centrum te gaan, blijkt dat ik geen fietspomp heb. Had geen zin om bij buren aan te bellen, dus toch maar met de auto. Het heeft zo moeten zijn denk ik, van die fietspomp, want er vielen een paar dikke buien vlak nadat ik van huis ging.

Het Agoratheater, Koninginnedag en de kermis zijn qua kleur perfect op elkaar afgestemd:

Koninginnedag, vuilnisdag van het jaar:

Eén boekje gevonden. Hier alvast een inkijkje, rest volgt te zijner tijd op mijn website:

Goed kijken, dan zie je een watervogel op de foto, ik weet niet van welk merk, misschien een waterhoentje meerkoet. De afstand was groot, met 18x zoom kwam ik niet verder dan dit:

Morgen een rondje Knarbos, waar we gaan dauwtrappen, mits het niet mega plenst. We zijn met z’n drieën, S, K en ikke, we lijken onderhand een driemanschap, maar er mogen er gerust meer bij! Voor eventuele liefhebbers: mail of bel me vóór middernacht; we starten om 06:00 uur en lopen de route van 5 kilometer. Camera’s mee, waardoor laag tempo, en ontbijt mee voor onderweg. We hadden ons aangemeld voor georganiseerd dauwtrappen, moesten vandaag echter op de website lezen dat dat niet doorgaat. Dan maar op eigen houtje. Als de weergoden ons enigszins gunstig gezind zijn wordt het ongetwijfeld een genoeglijke wandeling!

Ik hou van bomen, maar er moeten er niet teveel bij elkaar staan, want ik hou niet van bos. Niet als ik in m’n eentje ben tenminste. Mij bekruipen dan soortgelijke claustrofobische gevoelens als in voor mij onbekende grote winkels, waar ik niet zie of weet waar de uitgang is. De bomen komen op een gegeven moment op me af en dan moet ik maken dat ik wegkom.
Waarom ga je er dan heen? Waarom doe je dit jezelf aan? was de vraag van een vriendin. Omdat ik bomen mooi vind. Omdat ik het niet altijd benauwd krijg. En omdat ik vind dat ik me niet zo aan moet stellen, ik probeer het steeds weer. Gisteren ging het voor mijn doen heel goed, ik ben na m’n werk naar de Hollandse Hout gereden en heb het drie kwartier volgehouden in het bos. Toegegeven, dankzij een sms’je naar/van de wereld-buiten-het-bos, maar toch.
In het gedeelte van de Hollandse Hout waar ik was leek het eerder herfst dan lente: bruine bomen, dode bomen, weinig frisgroen blad aan de bomen, geen plek waar een mens vrolijk van wordt.

Mijn favoriete foto uit de serie van gisteren:

- klik op de foto voor een groter formaat -

Meer foto’s van 23 april 2008: Fotoalbum Hollandse Hout en Bovenwater