Volgens de Los Angeles Times schrijft T. Jefferson Parker op de top van zijn kunnen. Als dat zo is, dan hoef ik niet meer van deze auteur te lezen. De Daily News vindt Zwart water uitermate boeiend. Dat klopt ten dele: het verhaal begint uitermate boeiend, maar naarmate het vordert neemt de spanning af en de ongeloofwaardigheid toe. Tegen het einde was mijn interesse in de afloop zo goed als verdwenen. (Denk niet dat ik LAT en DN lees, de aanprijzingen staan op het boek. )
Voor mij blijft Zwart water steken op een voldoende en die is te danken aan de vlotte schrijfstijl, waardoor het boek prettig wegleest, en aan hoofdpersonage Merci Rayborn, wier stronteigenwijze karakter prima uit de verf komt. Nog een minpunt: de veelvuldige vage verwijzingen naar een eerder boek met Rayborn in de hoofdrol. Tot vervelens toe, zeg maar, zowel voor degenen die dat verhaal al kennen (lijkt mij) als voor de niet-kenners (waartoe ik behoor); ik heb geen behoefte het alsnog te lezen, omdat uiteindelijk toch een deel van dat verhaal doorsijpelt.

Conclusie:
Voldoende. Geen miskoop, want ik heb meen ik slechts 3,95 voor het boek betaald en er toch menig uurtje oftewel 397 bladzijden plezier van gehad. Smaakt niet direct naar meer van T. Jefferson Parker, maar wie weet doe ik nog eens een nieuwe poging. De overwegend positieve reacties op zijn werk doen vermoeden dat ik het niet goed zie (figuurlijk gesproken ) en/of dat mijn smaak afwijkt van de gangbare. Het laatste is het meest waarschijnlijk.

In de categorieën ‘Boeken’ en ‘Muziek’ op deze weblog staan links naar Bol. Die werken niet meer, omdat er bij Bol een wijziging plaatsgevonden heeft in het kader van de advertentielinks. Ik had ze moeten aanpassen, waar ik ten eerste geen tijd voor gehad heb, ten tweede geen zin in en ten derde ben ik er nog niet uit of ik ermee doorga.
Ik had bovendien verwacht dat er sowieso nog wel naar de site doorgeklikt werd: niet dus. Niet slim ook, lijkt mij. Nu moet ik ze dus óf allemaal aanpassen óf verwijderen óf de links eruit slopen en de afbeeldingen laten staan. En niet alleen hier, maar ook op mijn eetweblog en op mijn website.

Hamvraag is: loont het de moeite? Het levert een zakcentje op, meer niet (de links zelf niet hoor, pas als er daadwerkelijk een bestelling geplaatst wordt). Zelf vind ik het altijd prettig als ik op websites/weblogs doorgesluisd word naar meer informatie, ongeacht of dat van commerciële of niet-commerciële aard is. Ik slaap er nu al vele nachtjes over, kan nog wel eentje bij.

Update 16 juli 2008 17:30
Vandaag alle boekenlinks op deze weblog aangepast. De zijkolom had ik eerder al gedaan.
Mijn andere weblog, mijn website en links naar muziek e.d. doe ik later wel een keer. Dat zijn er sowieso in totaal veel minder dan de klus van vandaag. Ik heb voor nu even schoon genoeg van het stompzinnige knip- en plakwerk, maar het levert wel voldoening op en zo heeft het ziek thuis zijn toch ook nog een nuttig aspect.

Had ik het goede voornemen om op de fiets naar het centrum te gaan, blijkt dat ik geen fietspomp heb. Had geen zin om bij buren aan te bellen, dus toch maar met de auto. Het heeft zo moeten zijn denk ik, van die fietspomp, want er vielen een paar dikke buien vlak nadat ik van huis ging.

Het Agoratheater, Koninginnedag en de kermis zijn qua kleur perfect op elkaar afgestemd:

Koninginnedag, vuilnisdag van het jaar:

Eén boekje gevonden. Hier alvast een inkijkje, rest volgt te zijner tijd op mijn website:

Goed kijken, dan zie je een watervogel op de foto, ik weet niet van welk merk, misschien een waterhoentje meerkoet. De afstand was groot, met 18x zoom kwam ik niet verder dan dit:

Morgen een rondje Knarbos, waar we gaan dauwtrappen, mits het niet mega plenst. We zijn met z’n drieën, S, K en ikke, we lijken onderhand een driemanschap, maar er mogen er gerust meer bij! Voor eventuele liefhebbers: mail of bel me vóór middernacht; we starten om 06:00 uur en lopen de route van 5 kilometer. Camera’s mee, waardoor laag tempo, en ontbijt mee voor onderweg. We hadden ons aangemeld voor georganiseerd dauwtrappen, moesten vandaag echter op de website lezen dat dat niet doorgaat. Dan maar op eigen houtje. Als de weergoden ons enigszins gunstig gezind zijn wordt het ongetwijfeld een genoeglijke wandeling!

Imprometten
Van Dale kent het woord (nog?) niet.
Ik wel, sinds vandaag. En ik weet ook wat het betekent.
Kennen/weten jullie het ook?

–> Update 22:05: het juiste antwoord staat onder reactie nr. 6/7.

Boekenbal
‘t Is haast niet te geloven, maar echt waar: zij gaat a.s. dinsdag naar het boekenbal en zij ook. Kwestie van de juiste relaties hebben.
Ze moeten zich uiteraard als dames (ver)kleden voor dit festijn. Ik hoorde al iets over nieuwe schoenen. En ze zullen wel met de taxi moeten, want met een lange jurk op de fiets … ik zie het helemaal voor me, ken een van de dames een beetje!
Rosanne en Sigrid, veel plezier! Ik reken op een uitgebreid verslag, dat spreekt vanzelf.

P.S.
Imprometten en boekenbal hebben niets met elkaar te maken, maar komen uit dezelfde bron.

Tot mijn verrassing ontving ik een e-mail van Iens recepten:

Zoals je misschien al op www.iensrecepten.nl hebt gezien ben je 1 van de 5 winnaars van de tip en win actie van vorige week. En daarmee winnaar van het kookboek ‘Eten Enzo’ van Janneke Vreugdenhil!

Ik had het niet gezien, niet op gelet, überhaupt niet aan de mogelijkheid van winnen gedacht. Er worden op zoveel websites prijzen uitgeloofd, maar ‘t is een zeldzaamheid (voor mij althans) om bij de gelukkige winnaars te horen. Ik ben er blij mee, al ken ik het boek niet, maar de beschrijving spreekt me wel aan.

Boekbespreking volgt op Smul maar mee, zodra ik het boek ontvangen en bekeken heb. Niet al te kritisch, dat spreekt vanzelf, want een gegeven paard moet men niet in de bek zien.

Update 6 februari 19:40
Nóg leuker: een door mij getipe vriendin, die de tip zelf ook weer doorgegeven heeft, is ook in de prijzen gevallen!

Mijn mening over De verzamelaars wijkt af van de gemiddeld hoge waardering die ik in recensies heb gelezen: goed, maar ook niet meer dan dat.
Ik stuitte al snel op ingewikkelde financiële transacties waar ik niets van begreep, zoals het overmaken van spaardeposito’s via een pinautomaat. Ik had graag een voetnoot van de vertaler gezien in plaats van me er de kop over te moeten breken hoe dat in z’n werk ging en uiteindelijk niet verder te komen dan een onbevredigend ‘het zal wel’. Maar goed, dit kan ik Baldacci niet verwijten, hier werkt het nu eenmaal anders.
Of ik het de auteur of de vertaler moet aanrekenen weet ik niet, op een gegeven moment doet zich een vreemde tekstuele constructie voor: een bende licht banken op, kennelijk een fluitje van een cent, gezien het geringe aantal pagina’s waarop dat beschreven wordt. Baldacci schrijft: “De eerste tien keer ging alles zonder problemen. …” Een bladzijde verder: “Tegen de elfde bankbediende zei ze …” Ik verwacht dan dat er de elfde keer iets misgaat, maar nee, ook de elfde keer gaat alles zonder problemen.
Het verhaal lijdt onder een overdaad aan toevalligheden en tekort aan spanning.
Toch heb ik De verzamelaars met plezier gelezen. De vaart, de luchtigheid, de humor en de leden van de Camel Club spreken me aan (de CC doet me denken aan de ‘evangelisten’ van Fred Vargas, o.a. in Een beetje meer naar rechts). Het open einde doet vermoeden dat de Camel Club en Annabelle samen meer avonturen gaan beleven.

Er ligt nog een Baldacci op mijn ntl-stapel, Vuil spel, dat ik niet gekocht zou hebben als ik eerst De verzamelaars gelezen had. Het prijskaartje stond me aan (toen € 4,99 bij een Lelystadse boekwinkel) en omdat ‘iedereen’ Baldacci goed vindt leek het een veilige aankoop. (Toch?) Wie weet hoor ik na Vuil spel ook bij die iedereen, ik laat het te zijner tijd weten.

Na Die Therapie (zie deze log), misschien wel de beste psychologische thriller die ik ooit gelezen heb, ben ik met een zekere reserve aan het tweede boek van Sebastian Fitzek begonnen. Ik kon me niet voorstellen dat Amokspiel daaraan zou kunnen tippen, het ging nog om een gijzeling ook, niet mijn favoriete thema. De proloog las ik nog met de rem erop, aan het eind van hoofdstuk 1 was ik al in de ban van en nog even later kon ik het boek al niet meer terzijde leggen: spannend, vol verrassende wendingen, meeslepend t/m de laatste bladzijde. De lovende woorden die ik over Die Therapie schreef zijn ook van toepassing voor Amokspiel, ik herhaal ze daarom niet. Petje af voor Fitzek, die met Amokspiel zijn debuut weet te evenaren. Hij stond na één boek al hoog op mijn lijst van favoriete thrillerauteurs en is na het tweede gestegen naar een ongedeelde eerste plaats.

Het heeft even geduurd, maar Amokspiel verschijnt op 1 maart 2008 in het Nederlands met als titel De gijzeling.

Vandaag is haar laatste dag. De gerenommeerde forensisch psychologe Ira Samin heeft haar zelfmoord zorgvuldig voorbereid. De dood van haar oudste dochter drukt te zwaar op haar geweten.
Maar dan wordt Ira op het laatste moment naar een brutale gijzeling bij een radiozender geroepen. Een psychopaat speelt een macaber spel: tijdens een uitzending belt hij willekeurig mensen op. Als ze opnemen met een speciaal wachtwoord, wordt één gijzelaar vrijgelaten, doen ze dat niet, dan wordt er één doodgeschoten. De man dreigt net zo lang door te spelen totdat zijn verloofde bij hem in de studio komt. Maar zijn verloofde is maanden geleden overleden…
Ira begint aan de bijna uitzichtloze onderhandelingen, terwijl er miljoenen mensen met haar meeluisteren…

De derde Fitzek is inmiddels ook geboren en pas (of nog net niet) uit: Das Kind.
Nummer vier, Der Seelenbrecher, staat gepland voor 8 oktober 2008.
Ik bestel ze weer bij Amazon.de, het bevalt me uitstekend om ze in het Duits te lezen.

Gerelateerde websites: uitgeverij De Fontein | website Sebastian Fitzek | de afbeeldingen in deze log zijn aanklikbaar

PS 1. Ik las vanavond dat Amokspiel verfilmd wordt!
PS 2. Handig om te weten: de boeken van Fitzek vormen geen serie!

Update 16 juli 2008
Ook Die Therapie wordt verfilmd. Was al langer bekend, vergeten te melden, bij deze!

Baldacci is my hot shot
Dat zal nog moeten blijken, want ik ben net begonnen aan mijn eerste Baldacci, De verzamelaars, van Lykle gekregen voor m’n verjaardag. Ik lees niet op volgorde van binnenkomst, maar kies uit mijn ntl-stapel waar ik op het moment van kiezen zin in heb. Dit is hét moment voor Baldacci: na De nachtploeg moet ik even iets totaal anders lezen en dan heb ik hem bovendien nog uit voor ik weer jarig ben (over een week) en kan de gever met een gerust hart wéér een boek meebrengen.

Wat de mok betreft: ik heb er vier, onlangs gekregen bij de boekhandel in de Kroonpassage. Ik kocht alleen maar een adressenboekje, zag de mokken staan en vroeg uit nieuwsgierigheid wat ze kostten. “Niets, we geven ze weg. Hoeveel wilt u er?” Wat bleek? Ze waren als geschenk bedoeld bij een (Baldacci?) aankoop, maar hadden er zoveel aangeleverd gekregen dat ze blij waren als iemand er een paar meenam. Leuk!
Tot mijn verbazing zag ik op Marktplaats zulke mokken te koop staan (inmiddels niet meer trouwens), 13 stuks, ‘doe een goed bod’. Belachelijk: iets cadeau krijgen en er vervolgens geld aan verdienen. Maar goed, daar verschillen de meningen over.

Meer leuks: ik kreeg vandaag een alleraardigst beterschapskaartje toegestuurd. Ik heb er een bijpassend muziekje bij, bij insiders - misschien - bekend, maar het lukt even niet het van m’n mobieltje naar m’n pc te sturen. Wordt vervolgd, tenzij ik teruggefloten word.

Nog meer leuks: vandaag bij de post een staatslot als welkomstcadeautje van de vakbond waar ik me bij aangesloten heb. Over twee dagen is de trekking, stel je voor …
Daar ga ik zometeen alvast van dromen. ‘t Is weer hoogste bedtijd voor de patiënt.

Aangrijpende thriller, plastisch en tegelijkertijd subtiel geschreven door Natsuo Kirino. Lezen dus! Mocht het nieuw niet meer verkrijgbaar zijn probeer het dan tweedehands of leen het van de bieb (of van mij).
Ik vind het echt een vrouwenboek, geschreven door een vrouw, over vrouwen, maar het wordt in recensies ook door mannen zeer gewaardeerd.

Vier vrouwen werken elke nacht - zonder pauze - aan de lopende band van een lunchpakkettenfabriek, gelegen in een deprimerende buitenwijk van Tokio. Zwaar en geestdodend werk. Een uitzichtloos bestaan. Alle vier kampen met slaapgebrek, geldtekort en ernstige privéproblemen. Wanneer de jongste, Yayoi, volledig doordraait en haar man vermoordt, bedenkt haar collega Masako een plan het lijk te doen verdwijnen. Een plan dat gedoemd is uit de hand te lopen.

Ik kan me akelig goed inleven in de omstandigheden van de vier vrouwelijke hoofdpersonen: nood breekt wet. Eentje vermoordt haar man, de overige drie hakken het lijk in stukken. Tot zover is er niet veel aan de hand, aan de man in kwestie is weinig verloren, maar allengs ontstaan er onderlinge problemen, weet een woekeraar een van de vrouwen aan de praat te krijgen en raakt de man die verdacht wordt van de moord en passant zijn nachtlevenimperium kwijt en hij neemt wraak. Meer vertel ik niet, het moet spannend blijven voor wie het boek nog gaat lezen.

De nachtploeg is weliswaar een thriller, ik kan me echter voorstellen dat het ook voor niet-thrillerliefhebbers, mits bestand tegen de beschrijving van gruwelijkheden, een lezenswaardig boek is: de Japanse maatschappij en de ondergeschikte rol die de vrouw daarin speelt is de grondslag voor wat de vier vrouwen ‘overkomt’. Dat ze gaandeweg het besef van het verschil tussen goed en kwaad verliezen is niet meer dan logisch.
Oppervlakkig bekeken verschilt het leven in Japan weinig van het onze, toch zijn er grote verschillen, zie bijvoorbeeld het hoofdstuk ‘Gezin en wonen’ op www.uchiyama.nl.

Van Kirino is ook het boek Grotesk verschenen, met wederom als hoofdthema vrouwen, die zich aan de Japanse standenmaatschappij proberen te ontworstelen. Nogal aan de prijs, ik heb daarom een tweedehands exemplaar besteld. De recensies op Crimezone zijn minder lovend, wat te maken kan hebben met het feit dat Grotesk minder ‘thrilling’ schijnt te zijn, hetgeen niet hoeft te betekenen dat het een minder goed boek is. Te zijner tijd meer hierover.

Herboren

Als alles anders wordt,
kan het dan nog wel weer
anders worden …?

Als het nooit meer wordt
zoals het was,
hoe wordt het dan …?

Als ik nooit meer word
zoals ik was,
wie zal ik dan worden …?

Kan ik herboren worden
met een litteken in mijn hart,
toch weer gelovend
in de toekomst
en - gehavend -
toch gegroeid in mens-zijn?

Dit gedicht van Marinus van den Berg staat in het boekje Lied van verlangen, teksten voor Advent, Kerst en Driekoningen, ISBN 9024294088. Ik las het, zoals de rest van het boekje, en dacht er verder niet over na. Ik las het later nog een keer en stond er al wat langer bij stil. Nog later zocht ik het bewust op en toen pas drong tot me door hoe mooi het was en hoe passend bij míjn 2007: ik voel me als herboren, een ‘completer’ mens. En wat de toekomst brengt, dat zien we wel.