Het is weliswaar boekenweek, maar in plaats van een boek heb ik een cd gekocht: Bruce Springsteen – Wrecking Ball
Een boek kopen kan altijd nog …
Ik had zeer goede recensies gelezen over Wrecking Ball en fragmenten beluisterd en kon het niet laten. Blij toe, want good old Bruce is geweldig! Althans naar mijn maatstaven, ik heb geen verstand van muziek, ben slechts een liefhebber. Hier en daar klinkt een Ierse sound door, dat maakt het extra prettig luisteren, want daar hou ik wel van. Na twee keer luisteren weet ik nog niet welk nummer me het meest aanspreekt, teksten en muziek moeten nog ‘landen’.
Sinds een paar weken heb ik gelukkig in de auto ook weer een fatsoenlijke radio. Ik zet Wrecking Ball (en nog andere muziek natuurlijk) op een usb-stick, zodat ik er ook onderweg van kan genieten. Cd’s in de auto vind ik niet handig en je zult altijd zien dat ze net daar liggen waar je ze niet nodig hebt.
Ziet er een beetje vreemd uit, de Sherlock Holmes filmposter naast de poster van de ‘Allo ‘allo! theatervoorstelling.
Maar goed, we hebben dus beide gezien en van beide genoten, respectievelijk zondag jl. in Images in Groningen en gisteravond in De Tamboer in Hoogeveen.
Ik citeer uit een artikel over Sherlock Holmes op Crimezone, omdat het precies aangeeft hoe ik de film ervaren heb en heb daar niets wezenlijks aan toe te voegen: De nieuwe Sherlock Holmes-film van Guy Ritchie (de ex van Madonna) is een keiharde actiefilm waarin Holmes gespeeld door Robert Downing jr. zich niet schaamt om op de vuist te gaan. Zijn trouwe rechterhand, Dr. Watson, wordt gespeeld door Jude Law. Het verhaal speelt rond 1890 en Ritchie is erin geslaagd om het oude Londen volledig te doen herleven. De sfeerbeelden wisselen elkaar onafgebroken af en de kijker want zich gedurende de lengte van de film dan ook even terug in de tijd. Verder doet Ritchie geen moeite om dicht bij de oude Holmes te blijven. De snelle montage van de film, de enorme vaart waarmee het verhaal verteld wordt, de korte ironische dialogen, het is allemaal meer Ritchie dan Sherlock Holmes. Maar toch heeft het wel wat. De man kan gewoon goed filmen. Holmes en Watson hebben in de film hun handen vol aan een occulte moordenaar (Mark Strong), een man vol trucs, ongrijpbaar in handelingen en gedachten. Een behendig man die zelfs zijn eigen terechtstelling weet te overleven. Het is al met al een goede actiefilm geworden, die alleen minder spannend is dan verwacht zou worden omdat de vaart van het verhaal de geniale scherpzinnigheid van Holmes een tikkeltje teniet doet. Voor de fans toch een aanrader. De film heeft genoeg sprankelende en nostalgische momenten verenigd om voor een groot publiek, oud en nieuw, aantrekkelijk te zijn.
Een aanrader!
‘Allo ‘allo! is van een totaal andere orde: lachen, lachen en nog eens lachen (trouwens, ook bij Sherlock Holmes kon gelachen worden).
Een deel van de theaterbonnen die we op onze huwelijksdag gekregen hebben is hiermee goed besteed. We hadden geen idee wat we konden verwachten van een ‘Allo ‘allo! op een theaterpodium, in het Nederlands. Beiden hebben we vele afleveringen van ‘Allo ‘allo! op tv gezien; dat Alfred van den Heuvel (Kinderen geen bezwaar) cafébaas René Artois vertolkte was voor ons voldoende reden om naar de voorstelling te gaan.
En ook dit is een aanrader!
Voor wie ‘Allo ‘allo! niet van tv kent is het wellicht handig om het verhaal voorin het programmaboekje vóór de voorstelling te lezen. Voor ‘Allo ‘allo!-kijkers is het een feest van herkenning. Knap gedaan en zeer onderhoudend!
Foto’s eerlijk gepikt bij Stéphanie, die ze gepikt heeft van nu.nl, waar een mooie recensie van het concert staat.
Een super luisterconcert, dat staat buiten kijf. De cd Raising Sand zit al enige tijd in m’n cd-speler, deze nummers waren dus zeer herkenbaar. De solo’s van Alison Krauss waren prachtig, kippenvel bij Down to the river to pray. Minstens zoveel kippenvel bij Robert Plant (bijna 60!) z’n Nothing (Townes Van Zandt), dat ook op Raising Sand staat, maar op het podium veel beter tot z’n recht kwam.
Het was allemaal super en geweldig en zo, maar toch …
- Iéts ontbrak er aan de sfeer.
- Het was iéts te statisch op het podium, dat we ver weg zaten kan uitmaken: tribune rij 8, maar Krauss is echt een hork, de oude Plant is beweeglijker en ‘spannender’!
- Het geluid was bij vlagen te schel, schetterde regelmatig ‘koud’ over ons heen. Of dat aan onze plaatsen lag of aan de geluidstechnici, ik weet het niet. In andere recensies, behalve die van Stéphanie, heb ik er niets over gelezen.
Al met al een zeer memorabele avond met een niet-alledaags artiestenduo. En mijn eerste keer in de Heineken Music Hall. En patat van de Febo, die je staande boven de vuilnisbak, die als tafeltje dient, nuttigt. En “Ja hoor, ik heb een kortingskaart van NS.” Bleek tot en met 14 mei 2008 geldig te zijn … Wat een timing hè?
Moet me even van ‘t hart: op 5 juni 2006 ben ik naar het concert van Mark Knopfler & Emmylou Harris geweest, in Ahoy. (De drang om te vergelijken had ik al zodra ik de kaarten voor P&K kocht.) Ook een bijzondere combinatie. Daar kunnen Plant & Krauss niet aan tippen, bij lange na niet … P&K haalden echter niet het bejaardensoossfeertje van Knopfler&Harris.
Ben zeer blij dat ik dit unieke (voor Nederland althans) concert heb kunnen bijwonen. Met dank aan Maurice uit Den Haag, die zijn kaartjes te koop had gezet op Marktplaats!
Via Marktplaats heb ik kaarten weten te bemachtigen voor Robert Plant & Alison Krauss, die op hun Worldtour ook de Heineken Music Hall in Amsterdam aandoen en wel op 14 mei 2008.
Robert Plant is bekend als zanger van de legendarische band Led Zeppelin met wie hij 10 december 2007 een reünieconcert gaf in Londen. Bluegrass zangeres Alison Krauss won in haar carrière al 20 grammy awards. Nadat de twee voor het eerst samen zongen op een Leadbelly Tribute besloten ze de studio in te gaan en een album op te nemen.
In oktober verscheen ‘Raising Sand’ met daarop een brede verzameling songs, variërend van blues, R&B en country tot folk. Nummers van ondere andere Tom Waits, Gene Clark, Townes Van Zandt en Phil en Don Everly. Het album krijgt alom lovende recensies. ‘Raising Sand’ is geproduceerd door T-Bone Burnett, die ook het materiaal koos in samenwerking met Krauss en Plant. Burnett maakt tevens deel uit van de begeleidingsband tijdens het concert, samen met enkele van de muzikanten die aan het album deelnamen. Binnenkort verschijnt het door Robert Plant en Jimmy Page geschreven nummer ‘Please Read the Letter’ op single.
Filmpje 1 – Please read the letter in twee versies: de originele van Jimmy Page & Robert Plant en van Robert Plant & Alison Krauss. Ik heb in principe een lichte voorkeur voor laatstgenoemde, maar op dit moment ben ik dwars en balorig (nee, geen uitleg) en kies ik voor P&P.
Mens, durf te leven!Wende zong het vorige week in Almere en het is bij mij blijven hangen. (Klik hier om de Wende-versie te beluisteren.) Dat is niet zo vreemd, want ik durf wel, ik stuit echter nogal eens op mensen die wel het motto hanteren maar er niet naar handelen. Zij blijven de eenmaal bekende route, het verwachtingspatroon, volgen en laten de afslag naar nieuwe mogelijkheden links (of rechts) liggen. Dat kan nooit ‘s levens bedoeling zijn, nieuwe kansen komen niet voor niets op je pad.
Aldus Annabee.
En aldus Dirk Witte:
Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer
En als je straks anders wilt, kun je niet meer
…..
Het leven is heerlijk, het leven is mooi
Maar – vlieg uit in de lucht en kruip niet in een kooi
Klik hier voor de volledige tekst.
Onderaan de tekst staat info over Dirk Witte en over Jean-Louis Pisuisse, die Mens, durf te leven destijds (begin 20e eeuw) ten gehore bracht. Beiden zijn overigens op 47-jarige leeftijd overleden, maar geleefd hebben ze!
Toevoeging 17:00, met dank aan Aty (zie reactie 3):
Wie niet beweegt, voelt ook z’n boeien niet.
Deze tekst staat op een ansichtkaart, uitgegeven door Stichting De Brandnetel te Winschoten.
Past prima bij deze log en in mijn straatje.
Over de Beep beep song heb ik het eerder al eens gehad in het kader van de reclamemuziek.
De niet-reclameversie staat hier op mijn Hyves.
Op Fabchannel is het concert van Simone White in Paradiso te beluisteren.
Heerlijke, lichte muziek waar ik blij en rustig van word, het ‘naïeve’ van White raakt me.
Geheel onverwacht werd ik vandaag door een collega uitgenodigd om mee te gaan naar een voorstelling van Het Groot Niet Te Vermijden in het Agora theater. Ik kende HGNTV alleen van naam en nieuwsgierig als ik ben naar wat ik niet ken, en ook omdat een vriend er regelmatig op hamert dat het goed voor mij is er eens uit te gaan en leuke dingen te ondernemen, heb ik de uitnodiging aanvaard. Ik had geen idee wat ik moest verwachten en collega wou er van tevoren niet veel over kwijt al was ze al vaker geweest. Het bleek een buitengewoon ontspannend avondje theater te zijn, waar ook ik niet veel over kwijt wil: gewoon gaan en het over je laten komen. Ik heb zeer genoten!
- klik op de afbeelding om naar de website van Het Groot Niet Te Vermijden te gaan -
Er is ons iets opgevallen in het theater, daarover later meer. Aanstaande zaterdag ga ik met haar naar de schouwburg in Almere, naar Wende Snijders (nog niet helemaal uitverkocht!), en ik ga kijken of zich daar hetzelfde fenomeen voordoet. Terugdenkend aan eerdere theaterbezoeken vermoed ik van wel, maar ik wil het eerst zeker weten.
Annabee is deze week een busybee: eerst de trammelant met m’n blaas (nog niet helemaal in orde, maar het gaat steeds beter), vandaag naar theater, morgenmiddag afspraak in Zwolle met een vriendin, hetgeen betekent: uitgebreid lunchen en bijpraten en een bezoek aan De Slegte. Vroeg op, want ik verleg mijn werktijd een uur en begin om half acht … Zaterdag dus naar Almere. Vóór we naar de schouwburg gaan maken we de stad nog even onveilig en eten we een hapje, plan is bij Rhodos, maar dat kan nog veranderen.
Update 12 april 15:00
Slim als wij zijn gaan we pas na winkelsluitingstijd naar Almere, dit om verleidingen te voorkomen. Maar ook omdat mijn blaas vandaag weer lichte kuren heeft en ik liever niet door de stad slenter. Eten bij Rhodos en het theaterbezoek gaan gewoon door.
Bij vlagen heb ik het, er is geen kruid tegen gewassen, het lijkt een chronische ziekte: draai ik dagen achtereen dezelfde muziek. Momenteel is dat de cd Set this circus down van Tim McGraw en met name het nummer The cowboy in me. Ik krijg het niet uit m’n kop en dan draai ik het weer en dan krijg ik het weer niet uit m’n kop en dan draai ik het weer … Uiteindelijk ebt het vanzelf weer weg, tot nu toe tenminste.
We ride and never worry about the fall,
I guess that’s just the cowboy in us all.
Klik op de afbeelding voor een gratis download van Going Home, de muziek uit de Land Rover Freelander 2 commercial, waarnaar ik naarstig op zoek ben geweest.
Zegt het voort!
Met dank aan Ivo Dinkelaar, zie zijn reactie op deze log.
Beneden de grote rivieren staat het weekend in het teken van carnaval. Ooit, toen ik in die contreien woonde (Nijmegen, Blerick), heb ik wel eens pogingen gedaan enthousiast mee te doen, maar dat was tot mislukken gedoemd. Niks voor mij.
Mijn weekend staat in het teken van de stilte. Ter compensatie, vermoed ik als psycholoog van de koude grond 8), heb ik vanmiddag Raising Sand (Robert Plant & Alison Krauss) bij elkaar gesprokkeld mbv Frostwire. Met dank aan Stéphanie, bij wie ik deze cd maandag jongstleden hoorde. En als ik eenmaal op het mp3-sprokkelpad zit ben ik niet meer te stuiten, dat is inmiddels wel bekend. Ik heb nog veel meer moois gedownload!
Verder staat mijn weekend in het teken van de tv. Morgen Mooi! Weer De Leeuw, Deadline en Wallander. Tip voor wie hem nog nooit gezien heeft: Phone Booth, 22:30 uur op RTL5. Zondagavond schaar ik me onder de miljoenen kijkers naar Boer zoekt vrouw; ik kijk nooit naar Peter R. de Vries, maar dit keer moet ik erbij zijn (SBS 21:30 uur)!
Update 2 februari 21:15 De leescoupé vergeten in mijn opsomming. Zondagavond, Nederland 2, 23:15. Lees er hier alles over.
