Maandag jl. is na een kort ziekbed een collega uit Flevoland overleden. Ze was nog maar 47 jaar en laat een man en twee kinderen (13 en 15) achter. Het leven is wreed en staat even volledig stil. Ik voel woede, onmacht, verdriet en verslagenheid.
Tegelijkertijd heb ik allerlei drukte op en rond m’n werk, zoals een stage en cursusdagen, waardoor ik mijn gebruikelijke werkzaamheden in veel minder tijd moet zien te redden. Het is een aaneenschakeling van interessante, prettige bezigheden. De komende weken heb ik daar nog de handen vol aan, want ik moet ook een examen afleggen. Daar komt nog bij dat mijn echtgenoot deze week begonnen is in zijn nieuwe baan: vijfploegendienst, wat een zeer onregelmatig privéleven met zich meebrengt, maar beter iets dan niets. Het zal wel even duren voor we aan dit nieuwe ‘ritme’ gewend zijn (2x vroeg, 2x laat, 2x nacht, 4x vrij - ook de feestdagen doen mee). Het leven is mooi en gaat in volle vaart verder.
Hoe tegenstrijdig kan het leven zijn?