The Town stond op 30 oktober op ons programma, ik had kaarten gereserveerd (doe ik altijd, we willen niet voor niks naar Groningen rijden, is toch zo’n 40 km), maar het ongeluk van mijn moeder gooide onze plannen omver. Het gaat overigens prima met haar: haar lijf is nog steeds stram, op haar leeftijd (bijna 83) is herstellen een traag proces, maar ze heeft inmiddels een andere auto aangeschaft en een nieuwe bril is in bestelling (huidige is total loss). Maar goed, in plaats van The Town zagen wij Winschotentown. Eén week later hebben we alsnog The Town gezien, in stad (voor niet-Groningers: Groningen).
Ik had gehoopt van The Town net zo onder de indruk te raken als van Gone Baby Gone (niet in de bioscoop gezien, maar thuis), het regiedebuut van Ben Affleck. Mijn verwachtingen bleken iets te hoog gespannen, desondanks behoort The Town naar mijn smaak tot de betere films, ik moest even de Gone Baby Gone-knop omzetten.
In diverse recensies wordt Ben Affleck als regisseur positief beoordeeld en als acteur (hij speelt zelf de hoofdrol) maar zozo. Ik ben het daar niet mee eens, heb genoten van Affleck in zijn rol van bankovervaller Doug MacCray. Beetje afstandelijk, kil, nét iets mooiere jongen dan zijn maten, wat wil je nog meer van een bendelid uit een achterstandswijk? Daarentegen ben ik niet zo gecharmeerd van tegenspeelster Rebecca Hall; op zich een mooie vrouw, maar op een gegeven moment zie ik alleen nog maar die rare lippen …
Boeiend verhaal, mooi gefilmd, aanrader voor mistigesfeerliefhebbers, die niet zitten te wachten op films waarin uiteindelijk alles wat krom was rechtgebreid wordt.
Geef mij maar (het boek met) de zevenjarige Alice die in Wonderland van de ene verbazing in de andere rolt in plaats van deze negentienjarige Alice die wegrent van wat haar verlovingsfeest zou moeten zijn. Ze valt weer in het welbekende konijnenhol en belandt opnieuw in Wonderland.
Mooie film, waar ik iets meer van verwacht had (vooral meer de Alice die ik ‘ken’, denk ik), maar de moeite van het bekijken waard. De Red Queen en de White Queen worden schitterend vertolkt door respectievelijk Helena Bonham Carter en Anne Hathaway en ook van Johnny Depp in zijn rol als de Mad Hatter heb ik zeer genoten (al is menig recensent van mening dat hij wordt weggespeeld door de ‘queens’). En de stem van Alan Rickman als de Blue Caterpillar … Prachtig! (Hierin ben ik niet objectief, sinds The prince of thieves dol op Rickman. )
Ik had vooraf niet echt een beeld van een film in 3D, met een speciaal brilletje op. Ik kan daar kort over zijn, het voegt weinig tot niets toe, althans niet aan deze film. Tijdens de voorfilmpjes werd een fragment vertoond van de in september/oktober uitkomende 3D-film The legend of the guardians en dat zag er geweldig uit! Niet handig dus om vlak voor Alice te laten zien hoe het ook kan. Het verhaal van The legend of the guarians spreekt me absoluut niet aan, maar wie weet zwicht ik te zijner tijd, puur voor de 3D-beleving.
Tip: - klik op de afbeelding - Er zijn vele uitvoeringen/vertalingen van Alice in Wonderland. Deze is zeer fraai en beveel ik van harte aan!
Zaterdag 27 maart hebben we Gerechtigheid gezien, het derde deel in de Millenniumreeks naar de boeken van Stieg Larsson. Wederom een prima film! Ik miste echter een stuk spanning; eigenlijk logisch, want de spanning zat in de delen 1 (Mannen die vrouwen haten) en 2 (De vrouw die met vuur speelde) en deel 3 is de afronding van het geheel. In de film ervaar ik deel 3 ook als een afronding, in de boeken niet, daar zou ik graag nog een deel 4 achteraan zien waarin de nog resterende losse draden worden gevolgd.
Het Millenniumfeest is weer voorbij. Zodra alle drie de delen uit zijn op dvd schaf ik die aan, dan kan ik er thuis op de bank nog een keer van genieten.
Het wordt een rommelig paasweekend, vrees ik.
Vanavond twee en morgenavond drie logés.
Morgenmiddag op verzoek van dochter Rosanne en een vriendin shoppen bij Rinsma.
Morgenavond naar Alice in Wonderland. Ik ben een liefhebber van Alice, maar of ze me in 3D met een speciaal brilletje bevalt zal moeten blijken. Na de film gaan we nog naar een feestje, rond dat tijstip is echtgenoot ook weer uitgewerkt, althans voor wat betreft de zaterdag.
Paasmaandag wordt een rustdag voor mij.
Onheilspellende, prachtige film! Shutter Island speelt nog door m’n hoofd, al hebben we hem zaterdag jl. al gezien. In feite ben ik nu meer met het verhaal bezig dan vlak na het zien ervan. Het had tijd nodig om te bezinken en bovendien moest ik na thuiskomst uit de bioscoop (Mustsee Euroborg) meteen omschakelen naar de 1.500 meter van Tuitert & co.
Het is 1954. Een boot doemt op uit de nevel, met aan boord de nerveuze marshal Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) en zijn nieuwe partner Chuck Aule (Mark Ruffalo). De marshals zijn onderweg naar een rotseiland, waar op onverklaarbare wijze een moordenares is ontsnapt uit een zwaarbeveiligde inrichting voor gestoorde criminelen.
Teddy en Chuck stuiten bij hun zoektocht naar de vrouw op onwillig personeel, worden van alle kanten tegengewerkt, en een orkaan belemmert hen het eiland te verlaten. Marshal Teddy worstelt ondertussen met helse hoofdpijnen, lijdt aan hallucinaties en droomt van zijn overleden vrouw en van de stapels lijken die hij als geallieerde in Dachau heeft gezien.
Broeierige, sinistere sfeer, een psychologische draaikolk vol onverwerkte trauma’s.
Ik ben geen filmkenner, maar Shutter Island heeft een onuitwisbare indruk op mij gemaakt.
Meer zeg ik er niet van, op diverse (review)sites worden naar mijn maatstaven al te veel fragmenten uit de film en delen van de plot uit de doeken gedaan. Op naar de bioscoop!
Van deze film krijg je overigens lang niet alle details in één keer mee, dus misschien ga ik er nog wel een keer heen. Sowieso schaf te zijner tijd de dvd aan. Het boek (van Dennis Lehane) waarop de film gebaseerd is heb ik niet gelezen. Ik heb het zojuist besteld om dat alsnog te kunnen doen.
Ziet er een beetje vreemd uit, de Sherlock Holmes filmposter naast de poster van de ‘Allo ‘allo! theatervoorstelling.
Maar goed, we hebben dus beide gezien en van beide genoten, respectievelijk zondag jl. in Images in Groningen en gisteravond in De Tamboer in Hoogeveen.
Ik citeer uit een artikel over Sherlock Holmes op Crimezone, omdat het precies aangeeft hoe ik de film ervaren heb en heb daar niets wezenlijks aan toe te voegen: De nieuwe Sherlock Holmes-film van Guy Ritchie (de ex van Madonna) is een keiharde actiefilm waarin Holmes gespeeld door Robert Downing jr. zich niet schaamt om op de vuist te gaan. Zijn trouwe rechterhand, Dr. Watson, wordt gespeeld door Jude Law. Het verhaal speelt rond 1890 en Ritchie is erin geslaagd om het oude Londen volledig te doen herleven. De sfeerbeelden wisselen elkaar onafgebroken af en de kijker want zich gedurende de lengte van de film dan ook even terug in de tijd. Verder doet Ritchie geen moeite om dicht bij de oude Holmes te blijven. De snelle montage van de film, de enorme vaart waarmee het verhaal verteld wordt, de korte ironische dialogen, het is allemaal meer Ritchie dan Sherlock Holmes. Maar toch heeft het wel wat. De man kan gewoon goed filmen. Holmes en Watson hebben in de film hun handen vol aan een occulte moordenaar (Mark Strong), een man vol trucs, ongrijpbaar in handelingen en gedachten. Een behendig man die zelfs zijn eigen terechtstelling weet te overleven. Het is al met al een goede actiefilm geworden, die alleen minder spannend is dan verwacht zou worden omdat de vaart van het verhaal de geniale scherpzinnigheid van Holmes een tikkeltje teniet doet. Voor de fans toch een aanrader. De film heeft genoeg sprankelende en nostalgische momenten verenigd om voor een groot publiek, oud en nieuw, aantrekkelijk te zijn.
Een aanrader!
‘Allo ‘allo! is van een totaal andere orde: lachen, lachen en nog eens lachen (trouwens, ook bij Sherlock Holmes kon gelachen worden).
Een deel van de theaterbonnen die we op onze huwelijksdag gekregen hebben is hiermee goed besteed. We hadden geen idee wat we konden verwachten van een ‘Allo ‘allo! op een theaterpodium, in het Nederlands. Beiden hebben we vele afleveringen van ‘Allo ‘allo! op tv gezien; dat Alfred van den Heuvel (Kinderen geen bezwaar) cafébaas René Artois vertolkte was voor ons voldoende reden om naar de voorstelling te gaan.
En ook dit is een aanrader!
Voor wie ‘Allo ‘allo! niet van tv kent is het wellicht handig om het verhaal voorin het programmaboekje vóór de voorstelling te lezen. Voor ‘Allo ‘allo!-kijkers is het een feest van herkenning. Knap gedaan en zeer onderhoudend!
Na een hectische, heftige, interessante, lange (46 ipv mijn gebruikelijke 32 uren) en leerzame werkweek is het prettig om in het weekend alleen maar dingen te doen ter ontspanning en vermaak.
Vanmorgen eerst maar eens uitgeslapen, vervolgens een lichtbad genomen, boodschappen gedaan, Volkskrant magazine gelezen, wat rondgelummeld en geklaverjast.
En … kaarten besteld voor de film. Straks gaan we in Groningen naar De vrouw die met vuur speelde. Ik heb erg genoten van de eerste film naar de Millenniumtrilogie van Stieg Larsson (Mannen die vrouwen haten) en verheug me er zeer op! Op deel drie hoeven we niet lang te wachten, die komt vanaf 25 maart al in de bioscoop, dit omdat het tweede en derde deel eigenlijk één geheel vormen.
Morgen nog zo’n dag, al moet ik nog flink aan de voorstudie voor een cursus waar ik vrijdag naartoe ga, en dan kan ik de komende – weer drukke en lange – werkweek met gemak weer aan.
Ik heb vóór deze baan ook vaak wel met plezier gewerkt, maar zoals ik het nu naar mijn zin heb heb ik nooit eerder ervaren. Zo zie je maar weer dat een mens nooit te oud is om (bij) te leren.
Update 24 januari 18:00
Deel twee was minstens zo goed als deel een! En nu tot 25 maart geduld opbrengen om het vervolg te zien. Liefst ga ik dan meteen op de premièredag, maar dat hangt van het nu nog niet bekende werkrooster van mijn eega af.
De Millenniumtrilogie behoort tot de beste thrillerseries die ik ooit gelezen heb. Helaas is auteur Stieg Larsson overleden, ik had graag nog een vierde deel gelezen, er zijn na Mannen die vrouwen haten, De vrouw die met vuur speelde en Gerechtigheid nog zat losse eindjes en denkbare verhaallijnen. Eigenlijk ben ik anti series, omdat ze je ‘dwingen’ tot het doen van aankopen, maar Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander zijn een dermate spannend koppel dat ik dit keer geen bedenkingen had.
Gisteravond hebben we de op deel 1 gebaseerde film gezien: wow! Personages, alles, kwam overeen met de beelden die ik er tijdens het lezen van had. Dikke vette aanrader!!!
De revalidatie van mijn moeder verloopt voorspoedig: ze gaat a.s. vrijdag terug naar haar eigen huis. Met wat extra huishoudelijke hulp kan ze zich naar verwachting weer prima zelf redden.
Nog steeds is niet bekend wanneer ik start met mijn nieuwe baan. Streefdatum was 16 september, maar het ziet ernaar uit dat dat niet meer haalbaar is.
De bedankkaartjes ter gelegenheid van ons huwelijk zijn in bestelling. Als ‘t even meezit kunnen we ze nog vóór onze huwelijksreis rondsturen.
Tickets en vouchers voor huwelijksreis c.q. vakantie hebben we inmiddels ontvangen. We tellen af!
Al een paar weken kamp ik met een zware infectie aan de luchtwegen en het begint er eindelijk op te lijken dat ik de strijd ga winnen. Dat zeg ik met een slag om de arm, want ik hoest nog steeds na/tijdens elke vorm van lichamelijke inspanning, hoe gering ook. Om geen risico’s te nemen (‘iedereen’ waarschuwt me voor longontsteking) c.q. niet over een paar dagen weer ziek thuis te zijn laat ik de huisarts vanmiddag nog even checken of ik morgen weer ‘veilig’ naar m’n werk kan. Eerste keer trouwens, deze huisarts; over mijn Lelystadse huisarts was ik zeer tevreden, het zal wel even wennen zijn.
In huis begint het nu lekker op te ruimen, ondanks het feit dat ik amper mee kan helpen: woonkamer en boekenkamer zijn behangen, het meeste meubilair staat op z’n plek. Er moet echter nog een hoop uitgezocht worden, zoals serviesgoed en glaswerk, waar we vééél te veel van hebben. Ook de boeken moeten nog in de kasten, daar ga ik mee aan de slag zodra ik er fit genoeg voor ben. Ik ben van plan om toch maar eens een flinke hoeveelheid boeken van de hand te doen; weet nog niet hoe en ik moet mijn selectiecriteria nog bepalen. Heb al besloten het niet via Marktplaats te doen, voor de paar centen die het oplevert heb ik geen zin in al dat gecorrespondeer rond elk boek en het bijbehorende inpak- en postkantoorgedoe.
Ziek zijn heeft één voordeel: het levert vrije tijd op. Ik ben weer aan het lezen, nu bezig met deel 3 van Stieg Larssons thrillers Mannen die vrouwen haten, De vrouw die met vuur speelde en Gerechtigheid. Na deel één was ik al verkocht, deel 2 heb ik verslonden en deel 3 sluit naadloos op het open einde van 2 aan. Aanrader met een Grote A! Wél in de juiste volgorde lezen!!!
Om mezelf te verwennen heb ik mijn voorraad Bol-cadeaubonnen ingewisseld voor de complete dvd-serie Octopus (La Piovra), die vanaf 1984 of daaromtrent uitgezonden is op tv. La Piovra geeft de de strijd tegen de maffia een een menselijk gezicht, in de persoon van politiecommissaris Corrado Cattani (Michele Placido). Ik ben nog maar pas begonnen met kijken, maar het is nog net zo spannend als destijds toen ik aan de buis gekluisterd zat. Placido heeft zich na vier series uit La Piovra laten schrijven, hij werd te zeer vereenzelvigd met de rol van Cattani. Zijn vertrek is wonderwel goed opgevangen: de strijdbare rechter tevens Cattani’s minnares Silvia Conte (Patricia Millardet) bleek een uitstekende vervangster. Acht series + een prequel = meer dan 4.000 minuten genieten!
Vrijdag 7 november hebben we in Mustsee Euroborg de nieuwste (nr. 22) Bondfilm gezien: actie, actie en nog eens actie, achtervolgingen, naar mijn smaak te veel beelden van heel dichtbij in combinatie met een enorme snelheid, een verhaal met weinig diepgang en een bikkelharde, wraakzuchtige James Bond die in niets meer lijkt op de gentleman die hij ooit was. Desondanks heb ik met plezier naar Quantum of Solace gekeken, mijn bioscoopgenoot vond het maar niks. We hadden het wél gezellig, wat ook niet geheel onbelangrijk is.
Tip:
Voorafgaand aan ons bioscoopbezoek hebben we gegeten in het Grand Café van het Noorderpoortcollege. Voorgerecht moesten we wegens tijdgebrek helaas overslaan. Hoofdgerecht: gebakken zalmmoot op een bedje van tagliatelle, diverse groenten erbij en aardappeltjes. Nagerecht: tiramisu (mmm, daar had ik er wel twee van gelust ). Het heeft ons voortreffelijk gesmaakt, de bediening was goed en het is er zeer betaalbaar: een menu kostte slechts € 12,50; inclusief 2 wijn, 2 bier en 2 cappuccino kwamen we in totaal op € 35 euro. Zo is uit eten tenminste nog leuk.
Beneden de grote rivieren staat het weekend in het teken van carnaval. Ooit, toen ik in die contreien woonde (Nijmegen, Blerick), heb ik wel eens pogingen gedaan enthousiast mee te doen, maar dat was tot mislukken gedoemd. Niks voor mij.
Mijn weekend staat in het teken van de stilte. Ter compensatie, vermoed ik als psycholoog van de koude grond 8), heb ik vanmiddag Raising Sand (Robert Plant & Alison Krauss) bij elkaar gesprokkeld mbv Frostwire. Met dank aan Stéphanie, bij wie ik deze cd maandag jongstleden hoorde. En als ik eenmaal op het mp3-sprokkelpad zit ben ik niet meer te stuiten, dat is inmiddels wel bekend. Ik heb nog veel meer moois gedownload!
Verder staat mijn weekend in het teken van de tv. Morgen Mooi! Weer De Leeuw, Deadline en Wallander. Tip voor wie hem nog nooit gezien heeft: Phone Booth, 22:30 uur op RTL5. Zondagavond schaar ik me onder de miljoenen kijkers naar Boer zoekt vrouw; ik kijk nooit naar Peter R. de Vries, maar dit keer moet ik erbij zijn (SBS 21:30 uur)!
Update 2 februari 21:15 De leescoupé vergeten in mijn opsomming. Zondagavond, Nederland 2, 23:15. Lees er hier alles over.
The Town stond op 30 oktober op ons programma, ik had kaarten gereserveerd (doe ik altijd, we willen niet voor niks naar Groningen rijden, is toch zo’n 40 km), maar het ongeluk van mijn moeder gooide onze plannen omver. Het gaat overigens prima met haar: haar lijf is nog steeds stram, op haar leeftijd (bijna 83) is herstellen een traag proces, maar ze heeft inmiddels een andere auto aangeschaft en een nieuwe bril is in bestelling (huidige is total loss). Maar goed, in plaats van The Town zagen wij Winschotentown. Eén week later hebben we alsnog The Town gezien, in stad (voor niet-Groningers: Groningen). 
Vanavond gaan we naar Sint. Blanco, zonder ook maar enige verwachting, uit pure nieuwsgierigheid.
Geef mij maar (het boek met) de zevenjarige Alice die in Wonderland van de ene verbazing in de andere rolt in plaats van deze negentienjarige Alice die wegrent van wat haar verlovingsfeest zou moeten zijn. Ze valt weer in het welbekende konijnenhol en belandt opnieuw in Wonderland.
) 
Het verhaal van The legend of the guarians spreekt me absoluut niet aan, maar wie weet zwicht ik te zijner tijd, puur voor de 3D-beleving. 
Onheilspellende, prachtige film!
). Het heeft ons voortreffelijk gesmaakt, de bediening was goed en het is er zeer betaalbaar: een menu kostte slechts € 12,50; inclusief 2 wijn, 2 bier en 2 cappuccino kwamen we in totaal op € 35 euro. Zo is uit eten tenminste nog leuk.
