Ik hou niet van haasten, maar soms moet het en dan blijkt dat ik er best goed in ben, nu heb ik nog tijd over. Drie hele minuten maar liefst.
En hoe zou ik die beter kunnen besteden dan door nog even een logje te plaatsen?

Het kan zo leuk zijn: de bel gaat, postbode/bezorger op de stoep met een pakketje, het uitpakken ervan, ook al weet je wat erin zit als je het zelf besteld hebt.
Het kan ook anders, zo hebben pakketbezorgers van TPG/TNT gedacht: in een schuurtje pleuren of in weer en wind buiten op de vensterbank leggen.
Het zal je personeel maar wezen …
Het zal je pakketje maar wezen …

Op de avond van vrijdag 19 mei rookte Erwin aka Willem buiten een sigaret en hij zag iets in de vensterbank liggen, aan de zijkant van ons huis. Het bleek een pakketje van Vistaprint te zijn, prima adres voor visitekaartjes, mits je bestand bent tegen een stroom van aanbiedingen per e-mail/pop-ups. Mee naar binnen genomen, het waren de visitekaartjes van Rosanne, die ik besteld had en die - volgens een mail van Vistaprint - op 17 mei verzonden waren.
Gelukkig was er niets beschadigd of verregend, maar het pakje zal daar waarschijnlijk anderhalve dag gelegen hebben zonder dat wij het gezien hebben.

Zaterdagmiddag 20 mei ging ik uien pakken in het ‘tuinhuisje’, waarin ik behalve uien nooit iets te zoeken heb. Op het krat met uien lag een pakketje, ik keek er aanvankelijk amper naar, dacht dat het een verdwaald leeg doosje was, maar ik tilde het op en het bleek nog dicht te zitten en aan mij geadresseerd. Geopend, en ja hoor: het waren de visitekaartjes die ik voor Willem besteld had en die inmiddels als zoekgeraakt te boek stonden bij de afzender, eveneens Vistaprint, want deze waren al op 15 mei verzonden. Het is een verhaal apart hoe er bij Vistaprint gereageerd werd op mijn vermissingsmelding, maar aangezien ik de kwaaiste niet ben en Vistaprint zich zeer klantvriendelijk heeft betoond laat ik dat achterwege*: Willem heeft nóg 250 visitekaartjes ontvangen …

Zeer ontevreden over deze wijze van pakketbezorging door TPG/TNT en na het zoveelste lulverhaal van een pakketbezorger aan mijn deur (ik vraag ze nu allemaal of zij degene zijn geweest die … enz., maar niemand werkte uiteraard in de betreffende week in deze wijk) heb ik gisteren een boze e-mail gestuurd naar de klantenservice. Die konden echter niets aanvangen met mijn klacht, want ik had de verpakkingen niet meer en dus geen verzendnummers en dan schijnt alles op te houden. Nou ja, ietwat moeizame correspondentie, maar uiteindelijk kan er misschien toch nog actie ondernomen worden: Rosanne had haar kaartjes in de verpakking laten zitten en ik kon zojuist alsnog één code doorgeven aan de klantenservice van TPG/TNT plus een foto van de voorzijde van het pakketje met daarop alle relevante verzendgegevens.

* Tipje van de sluier: de medewerk(st)er bij Vistaprint die dit af moest handelen is de Nederlandse taal niet goed machtig, verwart bijvoorbeeld vermissing met misdruk; je ligt compleet in een deuk als je de mails leest. Je krijgt ook zomaar 2-3 mails achter elkaar, over hetzelfde onderwerp, van dezelfde medewerk(st)er, met een ander verhaal erin. Maar ‘t is allemaal goedgekomen. Willem heeft nu zóveel kaartjes dat hij ze wel op de markt kan gaan uitdelen

Er staat een update bij de reacties, om de log niet nog langer te maken.
Ik kan hem meen ik ook afbreken, zodat je elders verder kunt lezen, maar heb nu geen tijd om dat uit te vogelen, moet alweer rennen …

Anorexia-patiënten steeds jonger. Zo las ik zojuist in het AD, een krant die ik nooit lees maar waar ik bij toeval kwam via deze log van Lucide. Het verbaasde me geenszins, het kon toch niet uitblijven? Wat wil je, met al die moeders, die op hun weegschaal gefixeerd zijn, voor wie een maatje meer/minder een kwestie van leven of dood is en die zo krampachtig met voedsel omgaan dat eten eng wordt? Goed voorbeeld doet goed volgen …
Het AD anorexia-artikel (dat ik na mijn eerste gedachte pas gelezen heb) gaat een heel eind met mij mee en er komen ook nog andere zaken aan de orde; de moeite van het lezen waard.

Onlangs, vlak nadat ik ergens gelezen had dat anorexia wellicht toch een lichamelijke oorzaak heeft, deed ik een voor mij schokkende ontdekking: de pro-ana’s. De pro-ana’s maken er een sport van zoveel mogelijk gewicht te verliezen, met zo weinig mogelijk voedsel in leven te blijven, en ze promoten hun ‘religie’ via hun weblogs (ze vormen haast een soort community); wie daar op tegen is heet een anti-ana. Ik heb toen wat rondgesurft langs een aantal pro-ana weblogs, het is gruwelijk: die meisjes (het zijn vooral meisjes volgens mij) zijn heel bewust zeer zelfdestructief bezig, hoe meer ze op een geraamte lijken hoe gelukkiger ze zijn.
Eigenlijk wil ik geen reclame maken voor dit soort weblogs, maar ze noemen en dan niet de weg wijzen is ook niet juist, denk ik. Daarom geef ik de link naar één anti-ana weblog: anasucks.web-log.nl en één pro-ana weblog: anarulez.web-log.nl en verder mogen de liefhebbers het zelf uitzoeken.
Ik kan er wel van kotsen.

P.S.
De anti-ana’s spelen mijns inziens een enigszins dubieuze rol, onbedoeld. Het is goed dat ze er zijn, dat ze ‘ons’, onwetenden, op het gevaarlijke pro-ana verschijnsel attenderen en proberen de pro-ana’s weer op het rechte pad te krijgen. Anderzijds wijzen ze kinderen die niet lekker in hun vel zitten, die zoeken naar ‘iets’, wellicht de weg naar de pro-ana’s, alwaar ze met open armen (lees: stokjes) ontvangen zullen worden mits ze bereid zijn zich ook uit te hongeren.

Wie nog niet gek is en het graag wil worden moet vooral het spelletje Button searcher spelen … Ik doe het niet meer. De enige bedoeling van het spel lijkt mij het kweken van neuroten, bevorderen van stress en wat dies meer zij, kortom: je wordt er niet gelukkiger van en ontspannend is het ook niet.

Het gaat als volgt: elk speelveld heeft een aantal knoppen, op één na zijn ze allemaal roze als je er met de muis overheen gaat; die ene is lichtgroen en zodra je die gevonden hebt moet je erop klikken. Makkie. Ware het niet dat je per speelveld slechts vijf seconden de tijd hebt. En daar word je gek van, want op elk volgend veld staan meer knoppen en dat red je dus niet. Ik niet tenminste. In de eerste vijf velden weet ik nu uit m’n hoofd waar de groene knop staat, daar kom ik doorheen, maar (nog) gekker laat ik me niet maken.

Wij hadden Lassie Spaanse paellarijst gegeten en dat had ons voortreffelijk gesmaakt. Waarop ik bedacht, dat het ook voor mijn op kamers wonende dochter een geschikt product is. Omdat ze meestal samen met een vegetarische vriendin kookt en ik haar niet blij wilde maken met een dooie mus heb ik de op de verpakking vermelde ingrediënten bestudeerd. Er worden weliswaar aroma’s van schaaldieren op vermeld, of S. die wel of niet eet weet ik niet (vis wel), maar voor de rest is het een beetje vaag en ik wilde meer info hebben.
Mailtje gestuurd naar Lassie met de simpele vraag of er behalve de aroma’s van schaaldieren dierlijke ingrediënten voorkomen in de Spaanse paellarijst.
De reactie van Lassie:

Reactie (Lassie Agent 1) - 22-05-2006 20:48 Geachte mevrouw B…..,
Hartelijk dank voor uw bericht
De Paëlla bevat voorgekookte rijst, aroma’s (bevat melk, tarwe, schaaldieren), wortel, zout, paprika, prei.
De Paëlla wordt volgens de Spaanse traditie bereid in een paëllapan. Alle ingrediënten - rijst, kruiden, kip, schaaldieren en groenten - gaan samen in een grote pan. De smaak en kleur van de kruiden trekken zo in de rijst. Dat maakt de paëlla lekker en geurig. Daarom heeft Lassie aan haar Paëlla de kruiden al toegevoegd. Het resultaat is een heerlijke, Spaans gekruide paëllarijst, perfect te combineren met kip of vis en verse groenten.
Wij vertrouwen erop u met deze informatie van dienst te zijn geweest.
Met vriendelijke groeten,
A….. H….., Lassie Consumentenservice

Dat schoot lekker op.
Om hierop te kunnen reageren staat deze procedure erbij in de mail:

U heeft recentelijk een verzoek ingediend voor persoonlijke ondersteuning van ons Support team. Hieronder staat een samenvatting van uw vraag en ons antwoord.
Als deze case niet naar uw tevredenheid is opgelost, kunt het binnen
7 dagen heropenen.
Wir freuen uns, dass wir Ihnen behilflich sein konnten.
U kunt deze vraag per email bijwerken door dit bericht te beantwoorden. Omdat uw antwoord automatisch wordt verwerkt, MOET u uw antwoord in de onderstaande ruimte invoeren. Tekst die in een ander deel van dit bericht is ingevoerd wordt genegeerd.
[===> Voer Uw antwoord a.u.b. beneden deze lijn in <===]
[===> Voer Uw antwoord a.u.b. boven deze lijn in <===]

Handig hè?
Maar goed, ik heb mijn kalmte weten te bewaren en gereageerd:

Klant ( annabee@…) - 22-05-2006 22:55 Mijn vraag was of de paellarijst behalve het schaaldieren-aroma dierlijke ingrediënten bevat.

Reactie van Lassie:

Reactie (Lassie Agent 1) - 23-05-2006 10:21 Geachte mevrouw B…..,
Hartelijk dank voor uw bericht
Wij hebben uw vraag doorgestuurd naar een andere afdeling, u ontvangt zo spoedig mogelijk een reactie van ons.
Wij vertrouwen erop u met deze informatie van dienst te zijn geweest.
Met vriendelijke groeten,
I…. P…., Lassie Consumentenservice

Plus weer de uitleg hoé te reageren indien nog nodig.
Ik werd lichtelijk pissig en heb op 23 mei om 12:35 geantwoord:

Ik stel vast dat Lassie er een buitengewoon klantonvriendelijke customerservice op nahoudt. Zó heb ik het nog nooit meegemaakt, dit is bepaald geen reclame.

En nu is het 29 mei en heb ik nog steeds geen antwoord op mijn simpele vraag. Ik heb dus zojuist wederom Lassie gemaild, keurig volgens de procedure:

En nog steeds heb ik geen antwoord op mijn simpele vraag: zitten er behalve de aroma’s van schaaldieren dierlijke ingrediënten in de Spaanse paellarijst?
Ik kan niet anders dan constateren dat Lassie er een buitengewoon klantonvriendelijke consumentenservice op nahoudt en ga er op mijn weblog (http://welenwee.annabee.net) aandacht aan besteden; ik heb voldoende geduld betoond.
Vriendelijke groet, Anna B…..

Bij deze dus.

Ik heb er na mijn eerste echte werkweek en met een vrije dag voor de boeg wel eentje verdiend.
Vind ik.
Of jullie het er nou mee eens zijn of niet.

Eerlijk gezegd ben ik best moe. Dat komt niet door het werken zelf, maar doordat de regelmaat er enigszins uit is bij mij. De warme maaltijd is het knelpunt, vermoed ik, die sla ik over als ik ’s middags om vier uur van huis moet. Dan heb ik echt nog geen trek in een warme hap en ’s avonds om tien uur hoef ik ook geen eten meer. ‘t Is in elk geval is goed voor de lijn: een broek die ik twee weken geleden gekocht heb (niet zijnde de ergens op mijn weblog afgebeelde spijkerbroek) zakt me nu zowat van m’n kont.

Ik vlij me nu met de benen op de bank en een glas binnen handbereik voor de tv: ‘De onderhandelaar’, leuk om naar te kijken, maar deze vertaling van ‘Der Ermittler’ doet me de rillingen over het lijf lopen. Maar goed, daar heb ik ooit al eens over gelogd op mijn vorige weblog én ik heb er met de omroep over gecorrespondeerd, zonder het gewenste resultaat; volgens mij snapten ze niet eens waar ik het over had.

Bekijk de demonstratie!
Eh … mij is niet duidelijk of de demonstranten voor of tegen deze weblog zijn.

Met dank aan Mike, die me herinnerde aan de site die dit mogelijk maakt; op mijn oude weblog heb ik ooit wespen gehad.

Volkskrant - vrijdag 26 mei 2006 - Economie

Het artikel is te lang om in z’n geheel te plaatsen, daarom slechts een fragment:

… Goede werkgevers moeten zich ontpoppen als ideale levenspartners: creatief in het hof maken zonder ordinair aan het versieren te slaan of te denken dat met geld alles te koop is. ‘Werkgevers zullen hun medewerkers als familie moeten leren zien’, zegt Van Beem (myrecruter.nl). ‘Met wie je Sinterklaas en kerst viert en naar belangrijke voetbalwedstrijden kijkt. Je bindt mensen pas echt door ze het idee te geven dat ze erbij horen, door een gevoel van verborgenheid te geven.’
Ook Marnix van Rij (adviesbureau Ernst&Young) pleit voor meer emotionele verbondenheid op de werkvloer. Van Rij: ‘Werkgevers moeten boven alles aandacht en waardering geven aan hun mensen en zich verdiepen in wie ze écht zijn en wat hen ten diepste bezighoudt.’ …

Ammehoela!
Werk is werk, privé is privé.

De hele dag al roep ik ‘mooi hè?’ en ‘moet je eens luisteren naar déze’ en ‘heb je deze al gehoord?’ Het moet wel strontvervelend zijn voor wie in mijn buurt vertoeft.
Ik heb de cd All the roadrunning van Mark Knopfler & Emmylou Harris gekocht en ben helemaal in de ban van …
Dat Knopfler en Harris een uitstekend duo vormen wist ik al van nummers als Lost on the river en Alone and forsaken, maar deze cd overtreft mijn verwachtingen.

Een poosje geleden had ik aankondigingen gezien van een Knopfler-Harris-concert in Londen. Toch nog maar eens gekeken of ze ook dichter in de buurt komen en jawel: 5 juni, pinkstermaandag, in Ahoy te Rotterdam. Ticketservice had nog kaarten, ik heb meteen gereserveerd en betaald en zojuist de bevestiging ontvangen, dus we gaan!!!