Ik heb er na mijn eerste echte werkweek en met een vrije dag voor de boeg wel eentje verdiend.
Vind ik.
Of jullie het er nou mee eens zijn of niet.

Eerlijk gezegd ben ik best moe. Dat komt niet door het werken zelf, maar doordat de regelmaat er enigszins uit is bij mij. De warme maaltijd is het knelpunt, vermoed ik, die sla ik over als ik ’s middags om vier uur van huis moet. Dan heb ik echt nog geen trek in een warme hap en ’s avonds om tien uur hoef ik ook geen eten meer. ‘t Is in elk geval is goed voor de lijn: een broek die ik twee weken geleden gekocht heb (niet zijnde de ergens op mijn weblog afgebeelde spijkerbroek) zakt me nu zowat van m’n kont.

Ik vlij me nu met de benen op de bank en een glas binnen handbereik voor de tv: ‘De onderhandelaar’, leuk om naar te kijken, maar deze vertaling van ‘Der Ermittler’ doet me de rillingen over het lijf lopen. Maar goed, daar heb ik ooit al eens over gelogd op mijn vorige weblog én ik heb er met de omroep over gecorrespondeerd, zonder het gewenste resultaat; volgens mij snapten ze niet eens waar ik het over had.