Anorexia-patiënten steeds jonger. Zo las ik zojuist in het AD, een krant die ik nooit lees maar waar ik bij toeval kwam via deze log van Lucide. Het verbaasde me geenszins, het kon toch niet uitblijven? Wat wil je, met al die moeders, die op hun weegschaal gefixeerd zijn, voor wie een maatje meer/minder een kwestie van leven of dood is en die zo krampachtig met voedsel omgaan dat eten eng wordt? Goed voorbeeld doet goed volgen …
Het AD anorexia-artikel (dat ik na mijn eerste gedachte pas gelezen heb) gaat een heel eind met mij mee en er komen ook nog andere zaken aan de orde; de moeite van het lezen waard.

Onlangs, vlak nadat ik ergens gelezen had dat anorexia wellicht toch een lichamelijke oorzaak heeft, deed ik een voor mij schokkende ontdekking: de pro-ana’s. De pro-ana’s maken er een sport van zoveel mogelijk gewicht te verliezen, met zo weinig mogelijk voedsel in leven te blijven, en ze promoten hun ‘religie’ via hun weblogs (ze vormen haast een soort community); wie daar op tegen is heet een anti-ana. Ik heb toen wat rondgesurft langs een aantal pro-ana weblogs, het is gruwelijk: die meisjes (het zijn vooral meisjes volgens mij) zijn heel bewust zeer zelfdestructief bezig, hoe meer ze op een geraamte lijken hoe gelukkiger ze zijn.
Eigenlijk wil ik geen reclame maken voor dit soort weblogs, maar ze noemen en dan niet de weg wijzen is ook niet juist, denk ik. Daarom geef ik de link naar één anti-ana weblog: anasucks.web-log.nl en één pro-ana weblog: anarulez.web-log.nl en verder mogen de liefhebbers het zelf uitzoeken.
Ik kan er wel van kotsen.

P.S.
De anti-ana’s spelen mijns inziens een enigszins dubieuze rol, onbedoeld. Het is goed dat ze er zijn, dat ze ‘ons’, onwetenden, op het gevaarlijke pro-ana verschijnsel attenderen en proberen de pro-ana’s weer op het rechte pad te krijgen. Anderzijds wijzen ze kinderen die niet lekker in hun vel zitten, die zoeken naar ‘iets’, wellicht de weg naar de pro-ana’s, alwaar ze met open armen (lees: stokjes) ontvangen zullen worden mits ze bereid zijn zich ook uit te hongeren.

Wie nog niet gek is en het graag wil worden moet vooral het spelletje Button searcher spelen … Ik doe het niet meer. De enige bedoeling van het spel lijkt mij het kweken van neuroten, bevorderen van stress en wat dies meer zij, kortom: je wordt er niet gelukkiger van en ontspannend is het ook niet.

Het gaat als volgt: elk speelveld heeft een aantal knoppen, op één na zijn ze allemaal roze als je er met de muis overheen gaat; die ene is lichtgroen en zodra je die gevonden hebt moet je erop klikken. Makkie. Ware het niet dat je per speelveld slechts vijf seconden de tijd hebt. En daar word je gek van, want op elk volgend veld staan meer knoppen en dat red je dus niet. Ik niet tenminste. In de eerste vijf velden weet ik nu uit m’n hoofd waar de groene knop staat, daar kom ik doorheen, maar (nog) gekker laat ik me niet maken.