Het is zaterdagmiddag, dochter (R) is bij Edah aan het werk, in Lelystad, en moeder (A) is boodschappen aan het doen in het centrum van Lelystad.
A: M’n telefoontje gaat. Zal Rosanne wel zijn, wie anders? Inderdaad.
R: Hé, met Rosanne. Ga jij of gaan jullie of misschien Willem nog naar de stad?
A: Wij zíjn al in de stad.
R: O.
A: Hoezo?
R: Ik heb m’n jas vergeten bij jullie en ik dacht dat (een van) jullie hem misschien kon(den) brengen, als jullie tóch nog naar de stad moeten.
A: We zijn al in de stad en rijden er niet speciaal voor heen en weer.
R: Hoeft ook niet, ik dacht alleen … Maar oké, dan kom ik hem vanavond na het werk wel halen voor ik naar Amsterdam ga.
A: Goed, tot vanavond dan.
R: Tot vanavond!

Zaterdagavond even na achten: telefoon.
A: Dat zal Rosanne wel zijn. Inderdaad.
R: Mama, ik heb geen zin om m’n jas nog te komen halen, dan ben ik zo laat in Amsterdam. Het gaat morgen toch niet regenen?
A: Zelf weten hoor, maar het ziet ernaar uit dat het morgen wél gaat regenen.
R: O, nou ja, ik haal m’n jas volgende week wel een keer op.
A: Prima, doeg, fijn weekend!
R: Doeg, fijn weekend!

Ongeveer een half uur geleden ging de telefoon.
A: Met Annabee.
R: Mama, hoe laat neem jij de trein vanuit Lelystad naar Almere?
A: Om 16:23, hoezo?
R: Kun je dan mijn jas meenemen?
A: Naar Almere?
R: Nou nee, dan neem ik óók de trein van 16:23 naar Amsterdam. = zelfde trein
A: Ben je dan nu in Lelystad, moest je werken?
R: Nee, ik ga zometeen vanuit Amsterdam naar Lelystad, want ik heb zaterdag een tas laten staan bij de Edah … En ik dacht, als we dan met dezelfde trein gaan heb ik ook meteen m’n jas terug.
A: Ik snap het, ik neem hem mee. Tot straks!
R: Tot straks!

Rosanne, ik kon het echt niet laten, dit soort acties vráágt gewoon om een logje.