‘t Kind: Moeder, waarom heb ik honger, Moeder, waarom heb ik kou; Waarom lost mijn vader kolen En ben jij een zieke vrouw? Waarom heb ik witte koonen Waarom is de melkkan leeg: Waarom moeten wij hier wonen In die nare, vieze steeg? Waarom krijg ik nooit een koekje Of een boterham met stroop; In de winkel op het hoekje Is dat allemaal te koop. Vader werkt toch alle dagen, Jij houdt hier de kamer schoon, … De Moeder: Kind, dat moet je mij niet vragen Vader krijgt geen hooger loon. ‘t Kind: Moeder, ben ik dan geen kindje Met een lijfje en een mond? Ik wil ook een prachtig lintje En een manteltje met bont. Laatst ben jij gaan zitten grienen Toen ik om een popje vroeg, Kan je dan niet meer verdienen Voor ons allemaal genoeg?

Waarom zijn de winkels open? Voor de rijke lui misschien? Als je toch geen pop kan koopen Waarom mag je ‘m dan zien? Waarom wordt er koek gebakken Iedereen houdt er toch van? Waarom mag je nu niet pakken Wat je zoo maar nemen kan? De Moeder: Kind, dat zal ik je verhalen, Luister nu eens even lief: Als je koopt moet je betalen, Als je neemt ben je een dief. ‘t Kind: Moeder als we honger lijjen Mogen we dan treurig zijn? De Moeder: Als de rijke menschen schreijen Doen hun tranen net zoo’n pijn. Laat ze smullen, lachen, erven, Iedereen heeft zijn verdriet, Alle menschen moeten sterven. ‘t Kind: Moeder, dat begrijp ik niet.

J.H. Speenhoff (geb. 1869)

Speenhoff was een van de meest populaire volksdichters. Hij gaf een groot aantal bundels ‘Liedjes, wijzen en prentjes’ uit, vol van medelijden met verdrukten en stakkers, soms sentimenteel, vaak van een schrijnend sarcasme.

Bron: De Nederlandsche dichtkunst sinds 1880 - W.L.M.E. van Leeuwen
Oorspronkelijke bron: Honderd tien krekelzangen
Gisteren op Marktplaats gekocht voor slechts 2 euro en vandaag al in huis.
‘t Was eigenlijk voor Willem bedoeld, maar er staan zulke mooie gedichten in, ook naar míjn smaak, dat ik een graantje meepik.

Update
Op de weblog postbus0.nl staat ook een lied van Speenhoff:
Afscheidsbrief van een lelijk meisje aan haar vrijer

Mijn vrije tijd is vandaag alweer om, ik moet zo gaan werken. Was van plan uitgebreid te loggen over het concert van gisteravond, maar kon/kan vandaag om duistere redenen (?) slechts nu en dan in mijn beheerpaneel komen, laat staan dat ik daar iets kon doén. Ook de snelheid op mijn website laat te wensen over. Naar het waarom vraag ik niet meer, dat wordt namelijk niet in dank afgenomen en ik heb geen zin om me op het betreffende helpforum te laten piepelen door figuren die nog maar moeten bewijzen dat hun zogenaamd volmaakte websites een acceptabel aantal bezoekers weten te trekken; waarbij opgemerkt dat mijn huidige aantallen onder niveau zijn als gevolg van de verhuizing van mijn weblogs en het feit dat Google de weg nog niet (goed) weer weet te vinden en dat - op mijn website - de maanden november en december de toppers zijn vanwege Sinterklaas en kerst.
Kortom: tijd voor een andere provider?
Tot nu toe heb ik dat nog niet ‘hardop’ uitgesproken in de openbaarheid, maar zelfs aan míjn geduld komt een eind.

Even heel kort over gisteren: het was geweldig! Vanavond treden ze op in Frankfurt en ik zou er zó weer naar toe gaan, als ik ertoe in de gelegenheid zou zijn. Dat zegt genoeg, denk ik.
Toch bekroop me gisteravond vóór het concert begon enigszins het gevoel in een bejaardensoos beland te zijn (anderen lijken altijd ouder dan ik ); ik kon de slappe lach bij die gedachte maar nauwelijks onderdrukken: artiesten op leeftijd (Harris is van 1947, Knopfler van 1949), publiek op leeftijd. Dat deed echter aan het enthousiasme van zowel de artiesten als het publiek niets af.