Ook Ina is manager van een league in een WK2006-poule. Dat is weer een andere poule dan die waarbij mijn league Knaloranje is aangesloten. De subpoule (league) van Ina heet - zoals gebruikelijk - Het is hier gezellig.
Aanmelden kan via de weblog van Ina.
Voor deze poule is bovendien hier op mijn forum een plek beschikbaar om na te praten, discussies te voeren en wat zich verder zoal voor kan doen tijdens een WK. Voor de overige onderwerpen op het forum is registratie vereist als je wilt posten, voor het onderwerp WK-poule is dat niet nodig, maar wel wenselijk.

Knaloranje kan ook nog wel wat deelnemers gebruiken, dus meld je aan, het kan nog! De inschrijving is inmiddels gesloten.

Verwarrend, twee poules? Welnee, doe gewoon aan beide mee!
Net als ik.
Net als Ina.
Hoe meer poules, des te groter je kansen.

€ 1,10. Dat kost in de daluren een buskaartje van Lelystad-Haven naar het station.
Drie strippen zijn duurder, dus ik betaal 1,10. (Drie strippen is naast duurder ook enigszins lachwekkend: van de ene kant van Amsterdam naar de andere reis je voor twee strippen … Maar dit terzijde.)
Met een 50 eurobiljet betalen mag niet.
Er hangt in de meeste bussen een vriendelijk verzoek met gepast geld te betalen.
Vrijwel altijd betaal ik met 1 euro + 10 cent, of 2×50 + 10 cent; als ik niet gepast heb betaal ik bijvoorbeeld met 2 euro + 10 cent of 5 euro + 10 cent, om het wisselen te vergemakkelijken.
Aardig als ik ben, al zeg ik het zelf.

Vandaag betaalde ik zoals op de afbeelding: 2×20, 2×10 en 10×5.

Niets mis mee, dacht ik.
Ik had bovendien een goede reden om met dit kleine geld te betalen, het alternatief was namelijk een 50 eurobiljet - wat niet mag.
De chauffeur was echter niet blij.
C: Kon het nog kleiner?
A: Jawel, ik had ook alleen munten van 5 cent kunnen geven, maar dat leek me niet prettig voor u, vandaar een paar van 20 en 10 erbij.
C: Jaja, en ik zit ermee, met zo’n bak vol kleingeld.
A: Wat maakt dat nou uit? Kleingeld is toch ook geld?
C: U snapt toch wel dat dit niet prettig is voor de chauffeurs?
A: Voor mij is het ook lastig om het in m’n portemonnee te hebben, maar geld is geld.
C: Kunt u makkelijk zeggen, u hoeft het niet ’s avonds allemaal te tellen.
A: Dat weet u niet. Maar goed, als u het niet wilt hebben, krijgt u van mij een biljet van 50 euro, daar doe ik niet moeilijk over.
C: Van het ene uiterste in het andere, hè?
A: Ik heb niet anders.
C: Tuurlijk niet. Zo gaat het altijd.
A: Bij mij gaat het niet altijd zo, meestal betaal ik met hooguit 3 munten.
C: Dat zeggen ze allemaal. Als ik door de politie aangehouden word omdat ik te hard rijd en ik zeg dat ik anders nooit te hard rijd, dan geloven ze me ook niet.
A: Dan gelooft u me maar niet, dat moet u weten.
En zo kabbelde het gesprekje nog een tijdje voort, terwijl de muntjes inmiddels allang in het bakje verdwenen waren en ik al een plaatsje uitgezocht had in de overigens verder lege bus. Ik heb nog iets gezegd over de tarieven, dat 1,10 ook een raar bedrag was, chauffeur zei nog u denkt toch niet dat de chauffeurs er invloed op hebben wat zíj beslissen? Zíj zitten niet ’s avonds met die geldbak. Tot de volgende halte wist hij niet van ophouden; daar stapte nog iemand in, waarmee ons onderonsje beëindigd was. De eerste halte op industrieterrein Noordersluis reed hij praktisch voorbij, terwijl er twee instappers stonden.
Hij had kennelijk zijn dag niet. Maar of dat nou door mij kwam?

Op station Lelystad:
A: Chauffeur, fijne dag verder!
C: Hetzelfde.