Een spin vervaardigde als handwerk
een olifant van ragfijn kantwerk.
Natuurlijk kwam dat in de krant
als: SPIN MAAKT OLIFANT VAN KANT.

Kees Stip
uit: Het Grote Beestenfeest

Hoe kom ik op (op) een spin?
Het stikt ervan, hier in Lelystad-Haven. Toen we in dit dorpse deel van de stad gingen wonen werden we van alle kanten gewaarschuwd voor het vele ‘ongedierte’ als gevolg van de waterrijke omgeving, maar tot nu toe hebben we qua muggen&co. minder last dan toen we nog in de stad zelf woonden.
De spinnen tieren hier echter welig, zowel binnens- als buitenshuis, Lelystad-Haven lijkt wel een spinnenparadijs. Ik vind het niet erg, ben niet bang voor spinnen en het went heel snel om elke keer wanneer je buiten komt het gekriebel van een web in je gezicht te voelen (als je er één verwijdert komen er twee voor terug, volgens mij). Ik heb zelfs het idee dat de mannelijke gezinsgenoot, die ik wel eens heb zien vluchten en horen gillen bij het zien van een spinnetje in huis, van zijn fobie af is; het spreekt vanzelf dat ik geen naam noem, toch? Ook de andere twee personen van het mannelijk geslacht zijn niet dol op huisspinnen; het is aan de vrouw(en) om ze te vangen en naar buiten te brengen om hun spinnenleven voort te zetten.
Voor spinnenbangerikken is er trouwens een handig apparaat te koop: de Bugaway. Ongeveer een jaar geleden heb ik er een aangeschaft en erover geschreven (op mijn vorige weblog); hij is écht handig!

Days never end. Nightmares are real. No one is innocent.

Insomnia
België Eén, 00:15-02:15 uur

Voor info over de film zie www.imdb.com en/of www.cinema.nl. De recensie op laatstgenoemde site nodigt niet echt uit tot kijken. Het verhaal, de lokatie en Al Pacino spreken me echter aan en een 7,2-beoordeling op IMDb is best hoog. Ik ben benieuwd, heb er zin in.

Tot het zover is stort ik me weer in het boek dat ik aan het lezen ben: Onder de huid van Alice Blanchard. Hiervóór las ik van dezelfde auteur Achter de storm. Beide boeken hebben hetzelfde euvel: wegleggen gaat niet. Later meer.

Voor omaBee, Lykle, Lotte, Sigrid, overige familie, vrienden en vriendinnen en wie verder graag een groet van Rosanne wil, die - pas terug uit Italië - gisteren in de vroege ochtend samen met vriendin Ineke is afgereisd voor een paar dagen Londen:

sms 28 juli 2006 - 08:52 good morning! everything is great here, the hotel is fine, we already visited the queen and went shopping in harrod’s, very expensive!

Rosanne en Ineke, geniet ervan!

Annabee, die van middelbare leeftijd is, stond gisteravond te wachten op de bus naar Lelystad-Haven. Zij was lekker luchtig gekleed in een lange, wijde overgooier - zo heette zo’n ding vroeger, zal nu wel gewoon een jurk heten - met daaronder een t-shirt en aan de voeten comfortabele sandalen.
Op het moment dat er een piepklein briesje voelbaar was zei Annabee, die de (rare?) gewoonte heeft praatjes aan te knopen met volstrekt onbekenden, tegen een medewachtende: ‘Ha, lekker, zo’n zuchtje wind.’ Waarop deze oudere heer zei: ‘Ik kan me voorstellen dat u in uw toestand extra last van de warmte hebt’, daarbij kijkend naar de wijde jurk, ter hoogte van de buik* …

* die helemaal niet te zien was, zó wijd is de jurk en zó dik is ie niet

Al heet dit de tijd van het komkommernieuws te zijn, deze zomer wordt dat helaas overschaduwd door het echte nieuws; helaas, want het echte nieuws is zelden positief. En dan hebben we nog het - wat ik noem - verborgen nieuws, waar amper over geschreven wordt, zoals de misstanden in sommige Afrikaanse landen en overige zaken die kennelijk niet het weten waard zijn of in de doofpot moeten of waar ‘we’ ons willens en wetens afzijdig van houden.
Maar goed, terug naar het komkommernieuws. Het ís er namelijk wel:

kijk maar hier

Zelf heb ik ook geen nieuws te melden, tenzij iemand de onderstaande telefonische conversatie als nieuws beschouwt, maar goed beschouwd is het geen nieuws edoch een vertrouwd verschijnsel:
A: Met Annabee.
R: Hoi, met Rosanne.
A: Hoe gaat het? Zin in je reisje naar Londen? Ze is inmiddels terug uit Italië en gaat morgen met vriendin I. naar Londen.
R: Ja hoor, maar ik heb eigenlijk een probleempje, ik ben iets vergeten.
A: Zeg het maar.
R: Mijn sandalen.
A: Waar zijn die dan? Ik heb ze nergens zien staan.
R: Die staan waarschijnlijk op m’n kamer (is de logeer-/boekenkamer), of ze zitten in de la onder het bed. Of in de grote rugzak die achter het bed staat.
A: Zal ik even kijken? Dan kan ik ze vanmiddag meenemen naar Almere, als jij dan ook naar Almere reist kun je ze op het station van me overnemen.
R: Kost wel weer geld om ze op te halen, m’n OV is momenteel niet geldig. Maar I. (die in Lelystad woont) heeft aangeboden ze vanavond op te halen en morgen mee te nemen. Dat vond ik wat te gek, maar misschien moest ik toch maar op dat aanbod ingaan.
A: Lijkt me een goed plan, ze mag ze ook straks op station Lelystad oppikken, maar dan moet ik er wel zeker van zijn dat ze komt, want ik heb er geen zin in ze voor niks mee te slepen als ik naar m’n werk ga.
Annabee gaat met frisse tegenzin naar boven, trekt een beddenla open en ja: sandalen, twee paar zelfs.
A: Er liggen hier twee paar sandalen.
R: Ik wil graag die ene, die met bubbeltjes in de zool.
A: Beide paren hebben bubbeltjes.
R: Nou, dan niet die van Tefa, maar die andere die ik bij de Vrijbuiter gekocht heb.
A: Bart.
R: Ja, die. Oké, dankjewel mama.
A: Hoor ik dan nog of ik ze mee moet nemen naar het station of dat I. vanavond hier langskomt?
R: Ja, tot zo!
Twee minuten later, Annabee is nog maar net weer naar beneden gesjokt.
R: Ze komt ze vanavond halen.
A: Oké.
R: Dankjewel, mama!
A: Graag gedaan en heel veel plezier in Londen!

In vervolg op deze log nog iets meer over Onder water, maar eigenlijk valt er niet veel toe te voegen aan wat ik al schreef, behalve dan dat de tweede helft van het boek me net zo wist te boeien als de eerste.
Het boek bevat alles wat een thriller moet hebben: enerzijds worden tegenstellingen en karakters helder neergezet en is het (droeve) verhaal volkomen logisch; anderzijds kleeft er iets mysterieus aan, waardoor je er naderhand toch over na blijft denken.
Inhoudelijk vertel ik niets over het verhaal: ik erger me altijd dood als er in boekrecensies van alles uit de doeken wordt gedaan (soms wordt zelfs op de achterkant van een boek al te veel verklapt) wat ik helemaal niet weten wil, ik wil het zélf lezen, het verhaal ‘puur’ op me af laten komen zonder beïnvloeding vooraf.

Een meeslepend boek zonder ook maar een sprankje vrolijkheid of flitsende acties, heel knap gedaan van Hoffman! Ik ga op zoek naar meer van haar hand. Smaken verschillen echter, ik kan me voorstellen dat menig lezer het saai vindt, maar ik heb ervan genoten!

website Alice Hoffman

De vekaansie ligt te waachten
As een smeulend vattien kruut.
Zóveul daegen, zóveul naachten;
En dan baast de vlam d’r uut!

As de laeste gulden vot is,
Blift de miening tot besluut:
Jammer, dat et mar zo kot is!
Want … hóe rust ie now weer uut? …

Jouk
uit: Een haandvol speulgoed

Waar een verhuizing al niet toe kan leiden: Wikiquote!
Tot gisteren kende ik deze site niet, mijn zoon attendeerde me erop tijdens een gesprek over de verslaggeving van de Tour de France; zo zie je maar weer: je bent nooit te oud om iets van je kinderen te leren. Beiden bleken we gecharmeerd van de wijze waarop het koppel Dijkstra-Ducrot dat doet; elkaar aanvullend, elkaar - en soms zichzelf - tegensprekend, van alles erbij slepend dat niets met fietsen te maken heeft, de kijker/luisteraar wordt vermaakt met nieuwe woorden en uitdrukkingen, de beeldspraak kent geen grenzen, kortom: allerminst saai, maar prettig en vermakelijk. Ik kan me ook nog ene Breukink in de commentaarpost herinneren, vreselijk was dat, geef mij maar D&D.
De quotes van Maarten Ducrot zijn zo populair dat hij een eigen hoofdstuk heeft op Wikiquote, zie hier. Ik kan het niet laten er enkele te citeren:

- “Ja, dr zitten geen kurken tussen, zoals bij zwemmen.” (even stil) “Dat is ook waarom ik zwemmen zo sááái vind.” Reactie van collegaverslaggever Herbert Dijkstra: “Dat mag je niet zeggen.” “Nou, schaatsen dan”. Reactie van collegaverslaggever Herbert Dijkstra: “DAT AL HELEMAAL NIET.”
- “In mijn tijd had je altijd frictie in je schoenen. Soms had je brandende voeten op een warme dag en dan vroeg je jezelf af of je het laatste beetje in je bidon beter op kon drinken of in je schoenen kon gieten. Wat je ook deed, je kreeg er altijd spijt van!”
- “Dat zo’n lelijke man zo mooi kan zijn in de koers!” (over Landis z’n optreden in de etappe naar de Joux-Plane in de tour 2006)
- (Over Rasmussen) “Bij gewone stervelingen zou je denken: Hij moet nog een hele col op, daar zou je wel eens moe van kunnen worden…”

Wat Landis betreft: die is, als mens, zeer in mijn achting gestegen; respect voor zijn prestaties had ik al. Tijdens een interview ging zijn telefoontje. De verslaggever zei: Misschien is het Bush wel, waarop Landis zei: Dan neem ik niet op. (Dit is geen letterlijke quote, ik heb de opmerking ‘zo’n beetje’ onthouden.)

De titel intrigeert, de tekst op de achterkant van het boek suggereert een spannend verhaal, de enige recensie op Crimezone, daterend van oktober 2004, is positief (misschien wel veelzeggend, dat naast de Crimezone-redactie geen mens de behoefte heeft gevoeld op het boek te reageren), maar mij viel het tegen. Het is niet spannend, het verhaal komt wat gekunsteld c.q. geknutseld over; de hoofdpersoon is me niet bijster sympathiek, hij heeft wat nare trekjes, maar houdt van lekker eten en dat maakt een hoop goed.
Toch krijgt deze Siciliaanse ‘thriller’ van mij een voldoende, want het boek zit vol humor en snedige conversaties en leest lekker weg; heel geschikt voor hete dagen waarop de hersencellen niet in staat zijn zich flink in te spannen, of voor een paar luie leesuren, puur ter ontspanning.
Dit was mijn eerste Camilleri. Ik ga er nog wel eens eentje proberen, maar wacht daarmee tot de prijs tot een voor mij aanvaardbaar niveau gedaald is; veel duurder dan De gestolen twaalfuurtjes mag het niet zijn, dat heb ik er niet voor over. Een bezoekje aan de bibliotheek is misschien een beter plan.

Ik lees nu Onder water van Alice Hoffman, een beklemmend verhaal over onschuld, kwaad en vooroordelen. Een thriller van de soort die ik graag lees: psychologisch, hier en daar bijna saai in de uitgebreide beschrijvingen die dan toch weer blijken te passen in het verhaal; het boek heeft me te pakken. Ik ben inmiddels op de helft van de 286 bladzijden en ga niet naar bed voor ik het uit heb. Later meer, na het lezen van de tweede helft, immers menig boek verliest zijn spanning en charme naarmate de bladzijdenummers oplopen.