De titel intrigeert, de tekst op de achterkant van het boek suggereert een spannend verhaal, de enige recensie op Crimezone, daterend van oktober 2004, is positief (misschien wel veelzeggend, dat naast de Crimezone-redactie geen mens de behoefte heeft gevoeld op het boek te reageren), maar mij viel het tegen. Het is niet spannend, het verhaal komt wat gekunsteld c.q. geknutseld over; de hoofdpersoon is me niet bijster sympathiek, hij heeft wat nare trekjes, maar houdt van lekker eten en dat maakt een hoop goed.
Toch krijgt deze Siciliaanse ‘thriller’ van mij een voldoende, want het boek zit vol humor en snedige conversaties en leest lekker weg; heel geschikt voor hete dagen waarop de hersencellen niet in staat zijn zich flink in te spannen, of voor een paar luie leesuren, puur ter ontspanning.
Dit was mijn eerste Camilleri. Ik ga er nog wel eens eentje proberen, maar wacht daarmee tot de prijs tot een voor mij aanvaardbaar niveau gedaald is; veel duurder dan De gestolen twaalfuurtjes mag het niet zijn, dat heb ik er niet voor over. Een bezoekje aan de bibliotheek is misschien een beter plan.

Ik lees nu Onder water van Alice Hoffman, een beklemmend verhaal over onschuld, kwaad en vooroordelen. Een thriller van de soort die ik graag lees: psychologisch, hier en daar bijna saai in de uitgebreide beschrijvingen die dan toch weer blijken te passen in het verhaal; het boek heeft me te pakken. Ik ben inmiddels op de helft van de 286 bladzijden en ga niet naar bed voor ik het uit heb. Later meer, na het lezen van de tweede helft, immers menig boek verliest zijn spanning en charme naarmate de bladzijdenummers oplopen.