In m’n helemaal alleentje* zit ik hier een feestje te vieren:

De pet die ik aanvankelijk misschien maar zes weken zou dragen, past me nog steeds, terwijl dit inmiddels mijn dertiende werkweek is. Dat feit op zich stemt mij al tot tevredenheid, ik blijk nog prima te kunnen functioneren en het áán te kunnen.

Het feestelijke zit ‘m erin dat ik vanmorgen gehoord heb dat ik er per a.s. maandag ander werk bij mag doen, waarmee ik op vijf werkdagen per week kom à zeven uren: ma-di-wo-vr van 13:30-21:00 en de zaterdag blijft zoals die was van 10:00-17:00 uur (incl. pauzes); op donderdag en zondag ben ik vrij.
Vooralsnog gaan we een week of drie weken kijken of het zowel de opdrachtgever als mij bevalt (ik moet het werk onder de knie zien te krijgen en er zal moeten blijken of ik er geschikt voor ben; ‘t is ook telefonie, maar heel anders dan wat ik nu doe); zo niet, dan schakelen we weer terug naar het ‘oude’ patroon, waarvan tot nu toe onbekend is hoe zich dat verder gaat ontwikkelen en of er in die ontwikkeling ook nog ruimte is voor mij. Daar breek ik me de kop niet over, dat heeft geen nut, het komt zoals het komt.
Ik heb weer een nieuwe uitdaging dus en ik heb er zin in!

* Dochter was nét vertrokken toen ik het hoorde, heb haar inmiddels mobiel gesproken. Ik heb een vriendin gebeld (geen gehoor) en mijn moeder (blij voor mij), maar kan mijn vreugdegevoel niet echt lekker kwijt op ‘t moment en daarom doe ik het maar hier, in de hoop op heel veel leuke reacties.

En nu moet ik voortmaken, moet de bus van 16:02 halen, anders kom ik te laat op m’n werk.
Per maandag moet ik al met de bus van 12:32 …