(vervolg op Vakantiegevoel)

In onze tuin lag sinds november 2005 (sinds de tuinopruiming van toen we hier net woonden) een enorme berg snoeihout en overig tuinafval, dat we met de beste wil van de wereld per groene afvalbak (1x per twee weken) niet afgevoerd kregen. Ik had er in de paastijd graag de fik in gestoken, maar dat gaat natuurlijk niet. Hoogste tijd om een aanhanger te huren en het probleem écht aan te pakken, wat Willem vandaag gedaan heeft. Ik was er te laat bij om de paasbult (zoals ik hem noem) nog in z’n geheel te vereeuwigen, maar wie wel eens bij ons geweest is kan zich wel voorstellen dat de tuin zonder bult veel ruimer oogt én is.

De paasbult had overigens wél z’n nut: aan spinnen, kikkers en vermoedelijk een egel (die vóór de afbraak vertrokken is of toch een andere stek in de tuin heeft) bood hij woonruimte. En wie weet woonden er ook wel kabouters; we hebben ze weliswaar niet gezien, maar die bijdehandjes hebben vast aangevoeld wat er op stapel stond: weg stapel, weg kabouters. Waar ze gebleven zijn zullen we nooit weten. De spinnen zochten meteen een heenkomen elders in de tuin en de kikkers waren nog aan het beraadslagen of ze al dan niet via de schutting naar de buren zouden vertrekken of toch hier blijven.

En dit alles in de stromende regen, passend in het plaatje van Willems vakantie, zie Nu of nooit, Van den ridder op zijn stalen ros en Bot gevangen.

Ik ga snel een boterham eten, nog warm, net zelf gebakken, omkleden en naar m’n werk. Het vakantiegevoel probeer ik vast te houden, liefst ook nog ná vandaag. Dat gaat vast wel lukken: morgen ben ik vrij, dan hebben we een feestje dat begint in Oude Pekela en eindigt in Drieborg.