In de taboe-top100 mis ik er één: de leesbril.
Die had een hoge notering mogen krijgen op deze lijst.

De leesbril een taboe? Jazeker!

- Je kent dat wel: van die lui die in de supermarkt met hun (verkouden) neuzen vlak boven of op de producten hangen om de prijs of de samenstelling ervan te lezen. Bah.
Als ik iemand erop betrap heb ik altijd de neiging er iets van te zeggen. Wel eens gedaan ook en steevast zegt de aangesprokene dat deze zijn/haar bril ‘vergeten’ is, niemand die toegeeft dat hij/zij te ijdel is om het ding op te zetten, alsof dat minder charmant of elegant zou zijn dan met een rode, grote, smalle of wat voor neus dan ook alles aan te moeten raken om de vaak toch al kleine letters nog te kunnen ontcijferen. (Het stadium van de te korte armen zijn deze mensen allang gepasseerd.)
- Zo ken ik ook mensen die op goed geluk wat op hun bord in de rondte prikken; of er uiteindelijk een stuk aardappel of een stuk kipfilet aan hun vork zit is een verrassing. Eten met je bril op doe je natuurlijk niet.
- Er is ook een groep die steeds minder tijd heeft om te lezen.
- Enzovoort …

De leesbril is onbespreekbaar, vooral bij mannen (of vergis ik me daarin?), en dus wel degelijk een taboe. Hij komt niet op de lijst voor, daarom zet ik ‘m op 101.

Gezien op postbus0 en ik vind het zo leuk dat ik het ook aan míjn bezoekers presenteer:

Maak je eigen sprookje

Klik op de afbeelding en vervolgens eerst op ‘uitleg’ en daarna op ’start’.
Meteen op ’start’ kan ook, want uitleg is eigenlijk overbodig.

Al vaker heb ik gelogd over de stemcomputer (terug te vinden via de zoekfunctie, zoekwoord ‘wijvertrouwen’) en het logo van Wijvertrouwenstemcomputersniet prijkt niet voor niets op deze weblog: in 35 gemeenten, waaronder de gemeente Amsterdam, is de stemcomputer afgekeurd en neemt men weer het oude vertrouwde rode potlood ter hand.

Lees er hier of op andere nieuwssites meer over.

Magnetism

Lastig spelletje, waarbij je gebruik moet maken van magneten die je aan en uit kunt zetten.
Verder dan op de afbeelding, ik meen level 7, kom ik niet … Nog niet.
Voor vandaag geef ik het op. ‘t Is hoogste tijd om te gaan slapen, na een gezellige dag met op de valreep (23:30 uur) zoon Lykle op de stoep die een nacht (of meer dan één, dat merk ik vanzelf) komt logeren. Even bijpraten, even - gewoon doorbabbelend - beiden nog wat op de pc doen en dan blijkt het opeens drie uur te zijn. Het nachtbraken heb ik echt niet van een vreemde …

Ik heb zóveel leuke dingen te doen, dat ik mijn huishoudelijke plichten dreig te verzaken. Stofzuigen en dweilen laat ik aan huisgenoten over, de meeste boodschappen zijn ook al in huis, maar ik moet nog even de puntjes op de i zetten. Op mijn manier dan.

Morgen krijgen we bezoek. Het moet dus een klein beetje netjes zijn in huize Annabee, al waren ze zo lief te benadrukken dat we vooral geen extra drukte moeten maken, wel aanvoelende dat alleen al het woord ‘huishouding’ Annabee in de stress kan jagen …
Koken doe ik natuurlijk wél, ik verklap nog niet wat, maar we hebben ‘t al vaker gegeten (simpel en lekker, des Annabees dus).
Niet meer dreutelen nu, andere broek aan en de stad in: naar de slager in het Lelycentre en naar Edah, even gauw bijpraten met dochterlief, die vandaag een héle lange werkdag heeft en dan ook niet komt eten, wat ongebruikelijk is op haar werkzaterdagen (jammer voor haar: rodekool, gehaktballen, gekookte aardappels - à la Willem).

Jullie hoeven me niet voor gek te verklaren, want dat heb ik zelf al gedaan.

Ik heb me het grootste deel van de dag beziggehouden met de plaatjesproblematiek en dit vooral naar aanleiding van het feit dat de MSNBot mijn plaatjes-overslaan-script al een paar dagen geleden opgevolgd had en de Googlebot per vandaag ook (’t is me al vaker opgevallen dat de MSNBot de Googlebot te snel af is). Het cachescript is nog niet goed verwerkt, maar dat is een kwestie van tijd, wie nu nog een plaatje van mij tegenkomt via de Google plaatjeszoekoptie en aanklikt krijgt dit te zien:

of een variant hiervan, afhankelijk van het al dan niet nog bestaan van de map waarheen verwezen wordt en dergelijke. Joepie!

Het blijft niet bij één ‘joepie’: Tobias heeft me een scriptje gemaild waarmee rechtstreeks gelinkte afbeeldingen omgezet worden in andere, waar de ‘dief’ iets minder blij mee is. Rechtstreeks linken gaat namelijk ten koste van mijn bandbreedte en dat geeft een lawine-effect: hoe drukker zo’n site is, hoe meer het mij kost (immers, hoe vaker het plaatje wordt aangeroepen) en ook daarvandaan wordt misschien weer rechtstreeks gelinkt.
Ik heb er zojuist mijn websitestatistieken (awstats) op nageslagen: er zijn sites bij waar er wel tien staan, sites met wel duizend hits (alleen al in oktober), op mijn kosten dus. Een van de ‘vondsten’ was een sinterklaasweblog, waar de plaatjes nu - lekker puh - veranderd zijn in het plaatje zoals hiernaast afgebeeld.

Lees verder … »

Van alle planten op deez’ aard
Zijn zwammen mij het meeste waard,
Zij worden door mij saamgegaard
Als kostbare juwelen
Ik min ze alle, groot en klein,
Het mogen dikke, ronde zijn
Of lange, dunne, slank en fijn
Met ringen om de stelen

Frederk van Eeden

Donderdag, cantharellendag. De groentekraam op ‘onze’ minimarkt (zo noem ik de markt in Lelystad-Haven: 4 à 5 kramen, vis-kaas-groenten-noten en soms gebak) verkoopt al wekenlang verse cantharellen. Prijzig, maar ik koop ze lekker toch, een heel pond zelfs. Vandaag smoor ik ze, samen met kastanjechampignons en uien (en dan afmaken met kookroom of crème fraîche) en eten we ze bij de pasta. Stukje vlees erbij voor de mannen (en misschien ook voor mij) en smullen maar! Althans, dat is het plan, ik moet nog naar de markt, desnoods vervang ik de cantharellen door andere paddenstoelen. Want donderdag, paddenstoelendag, is onderhand een vast gebruik in huize Annabee.

Op mijn paddenstoelensite moet ik de paddestoelen nog wijzigen in paddenstoelen, dat ga ik binnenkort doen, evenals wat kleine lay-outaanpassingen en het plaatsen van meer recepten. Moet me echter eerst bezighouden met pompoenen, want daar heb ik per e-mail verscheidene verzoeken voor ontvangen (= een van de gevolgen van het verwijderen van mijn smulwebstreepjelog).

Update 16:30 uur
Plan gedeeltelijk mislukt, want de groentekraam was wegens omstandigheden niet aanwezig. De cantharellen en kastanjechampignons worden vervangen door grotchampignons en gedroogde bospaddestoelen (Jumbo).
Dankzij de kaasboer, die er wél was, weet ik nu trouwens dat ‘mijn’ groentekraam op maandag in de Jol staat, op woensdag in de Botter, of net andersom, en op zaterdag in het Lelycentre. Dat zijn aardige fietstochtjes hiervandaan. Uit het praatje bleek verder dat de kaasboer voor hij marktverkoop ging doen een winkel heeft gehad in het Lelycentre; nu weet ik eindelijk waar ik hem van ken, want daar kwam ik soms. Zijn dochter en mijn dochter hebben op dezelfde school gezeten, Almere College in Kampen, dat kon ík bijdragen aan het gesprek, ik herinner me dat Rosanne dat wel eens verteld heeft. En zo gaat dat hier op de markt … Een van mijn buurvrouwen heb ik daar ook leren kennen (tijdje geleden al): we raakten aan de praat over van alles en nog wat, zonder elkaar te (her)kennen, en toen ik bij ons voor de deur de auto aan het uitladen was liep zij voorbij, dat was echt lachen.
O ja, ‘t ’stukje vlees’ uit de log wordt een zigeunerschnitzel.

Natúúrlijk is het goedbedoeld: ‘Je vindt vast snel een andere baan’, ‘Misschien kom je wel ergens terecht waar je het (nog) beter naar je zin hebt’, ‘Ach meid, maak je geen zorgen, de economie trekt aan’, enzovoort … Frappant is echter, dat vrijwel alleen mensen die zélf min of meer veilig in een vaste baan zitten met dit soort teksten komen. Lotgenoten weten wel beter. Frappant is ook, dat ik mezelf erop betrap dat ik erin meega. Ik reageer met een ‘Ja hoor, ik ben druk aan het solliciteren’ (alsof ik dat niet al vier jaar doe, met tussenpozen), ‘Ik ben vast snel weer aan de slag’ (terwijl ik vóór de afgelopen vijf maanden maar liefst anderhalf jaar thuisgezeten heb), ‘Best fijn om weer een poosje thuis te zijn’ (alsof het vrije keuze is).

Een hoop blablabla dus, waar ik niks mee opschiet. Integendeel, het werkt averechts op mijn gemoed. Het geeft me het gevoel dat die goedbedoelende mensen absoluut niet begrijpen en/of niet werkelijk geïnteresseerd zijn in wat er in een medemens omgaat die voor de zoveelste keer een periode van fulltime werkloosheid tegemoetgaat: fnuikend voor het zelfvertrouwen, minder geld, minder contacten. Het geeft me ook het gevoel dat het o zo gemakkelijk is een nieuwe baan te vinden en dat het ‘dus’ wel aan mezelf moet liggen als dat niet lukt …
Het meest beangstigend is de einddatum van de werkloosheidsuitkering; dan heb ik zo’n dertig jaar gewerkt en eindig op € 0,00. Voor een bijstandsuitkering kom ik daarna niet in aanmerking, want mijn levenspartner heeft een inkomen. Een absurde regel: ik heb zo’n dertig jaar lang mijn eigen inkomen gehad (ook toen ik nog jonge kinderen had) en aan het eind van het liedje kom ik in een partnerafhankelijke positie terecht. Welke politieke partij pakt deze misstand op? Ik ben trouwens van mening dat een bijstandsuitkering ná een werkloosheidsuitkering niet juist is, het zou een ww-uitkering moeten blijven. In mijn geval is de ww-uitkering zelfs lager dan een bijstandsuitkering, dat deze niet tot bijstandsniveau aangevuld wordt is ook een gevolg van levenspartner-met-inkomen. Tegen de tijd dat ik op 0 kom huren we ergens een postadres voor mij …

Ik dwaal af, terug naar wat ik wou zeggen: ik hoor liever realistische geluiden dan van die zogenaamde oppeppers. Het is gewoon k…. en niet anders. Concrete banentips zijn welkom, verwijzingen naar vacaturewebsites niet, die urls kan ik wel dromen.
Ik wanhoop niet hoor, ben een optimist in hart en nieren, maar wél eentje die met beide benen op de grond staat en die met de huidige situatie niet supergelukkig is.
Dat ik vrolijk verder solliciteer spreekt vanzelf.
Dat ik vrolijk verder leef ook, maar vandaag wat minder.

Hè hè, deze doet het. Met dank aan Nanos, die liet weten tevreden te zijn over deze poll. Deze heeft voor een poll ook een fraaie naam: Democracy.
Aan de View Results moet ik nog iets proberen te doen en zo zijn er nog een paar kleinigheden, maar dat komt nog wel een keer. Voorlopig heb ik de buik vol van polls, ik denk dat niemand wil weten hoeveel tijd erin is gaan zitten.

Over de buik vol van iets hebben gesproken: dat heb ik onderhand van alle stem- en kieswijzerlogs. Aanvankelijk las ik ze en reageerde ik er (soms) op. Het plezier in dat laatste was al snel over: ik wil niet overal hetzelfde verhaaltje neertypen. Met het eerste ben ik nu ook gestopt, want áls ik het lees heb ik tóch weer de neiging om te reageren.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten waar hij over logt. Maar natuurlijk staat het ook een ieder vrij dat al dan niet te lezen. Het spreekt ook vanzelf dat het goed is dat er veel aandacht is voor de verkiezingen, maar ik heb het idee dat het merendeel van de stemwijzerlogs geboren is uit gemakzucht, of om politiek betrokken te lijken. Het zou zelfs zo kunnen zijn dat door de enorme aandacht die eraan wordt besteed uit het oog vorloren wordt waar het werkelijk om gaat: de verkiezingen. Immers, overdaad schaadt. En dat zou jammer zijn, want het is belangrijk genoeg om te gaan stemmen.