Over twee weken is m’n huidige job, zoals het uitzendbureau dat noemt, afgelopen en ik ben naarstig op zoek naar een volgende baan. Solliciteren deed ik overigens tóch wel, omdat ik wist dat dit slechts tijdelijk was en ook omdat ik naar UWV toe de verplichting heb te proberen fulltime aan de slag te komen. Fulltime hoeft van mij niet per se, met een ‘vaste’ parttime baan van 25-30 uren per week zou ik zeer tevreden zijn en zou ik graag mijn ww-uitkering aan de wilgen hangen.
Maar: eerst iets vinden en dat is vast niet gemakkelijk, ook al gaat het voorspoedig met de economie (aldus degenen die er belang bij hebben dat te verkondigen, op mij komt het iets té plotseling over).

In het midden latend wat míjn gedachten hierover zijn (maar ik heb ze wél ): het is bekend dat sommige werkgevers sollicitanten natrekken op internet. Dat kan resulteren in situaties zoals op deze afbeelding …

De werkzoekende doet uiteraard ook zijn voordeel met internet, door zijn/haar cv achter te laten in diverse vacaturebanken. Tot nu toe heeft mij dat echter nooit méér opgeleverd dan tefoontjes van commerciële callcenters en aanverwanten en daar zit ik niet op te wachten.
Onder het motto ‘Initiatief tonen kan nooit kwaad’ heb ik daarom mijn ‘sollicitatiebrief nieuwe stijl‘ weer teruggezet op internet. Wie weet levert het een droombaan op!

De oorspronkelijk Duitse tekst op de afbeelding is vertaald door Annabee.

Ik heb mad skills, hetgeen zoveel betekent als dat ik er niks van kan. Het scorebord blijft zelfs na drie ronden steken op nul punten.

Halfpipe skaten