In m’n slaap was ik ervan overtuigd dat het vandaag zondag is. Hoe ik daarbij kwam weet ik niet, maar toen Willem opstond heb ik iets gemompeld van ‘welke gek staat er nou op zondag zo vroeg op?’ Hoe laat het toen was weet ik eigenlijk niet, ik schat een uur of acht. ‘Ik niet hoor, ik slaap lekker verder.’ Toen tóch m’n wekker even later ging schrok ik me rot en begreep ik er niks meer van, ik heb hem uitgezet, de ogen weer dichtgedaan, maar heel langzaam kwam het besef dat het toch pas zaterdag is …

Ik giet gauw een paar bekers koffie naar binnen, want ik ben nog steeds niet goed wakker (niet des Annabees, normaal gesproken functioneer ik 100% zodra ik m’n bed uit ben), en dan - twee à drie bussen te laat - alsnog naar m’n werk waar ik me amper nog toe kan zetten met het einde in zicht en het twijfelachtige gevoel dat ik misschien wel vijf maanden lang zinloos werk gedaan heb. Ik heb niet een beetje geen zin, wat iedereen wel eens heeft, maar écht geen zin meer. De kaasbol die ik straks bij de bakker ga halen is op dit moment het enige positieve wat ik bedenken kan. En natuurlijk het weer terug naar huis gaan vanmiddag, waarna gelukkig nog een groot deel van de dag rest.