Natúúrlijk is het goedbedoeld: ‘Je vindt vast snel een andere baan’, ‘Misschien kom je wel ergens terecht waar je het (nog) beter naar je zin hebt’, ‘Ach meid, maak je geen zorgen, de economie trekt aan’, enzovoort … Frappant is echter, dat vrijwel alleen mensen die zélf min of meer veilig in een vaste baan zitten met dit soort teksten komen. Lotgenoten weten wel beter. Frappant is ook, dat ik mezelf erop betrap dat ik erin meega. Ik reageer met een ‘Ja hoor, ik ben druk aan het solliciteren’ (alsof ik dat niet al vier jaar doe, met tussenpozen), ‘Ik ben vast snel weer aan de slag’ (terwijl ik vóór de afgelopen vijf maanden maar liefst anderhalf jaar thuisgezeten heb), ‘Best fijn om weer een poosje thuis te zijn’ (alsof het vrije keuze is).

Een hoop blablabla dus, waar ik niks mee opschiet. Integendeel, het werkt averechts op mijn gemoed. Het geeft me het gevoel dat die goedbedoelende mensen absoluut niet begrijpen en/of niet werkelijk geïnteresseerd zijn in wat er in een medemens omgaat die voor de zoveelste keer een periode van fulltime werkloosheid tegemoetgaat: fnuikend voor het zelfvertrouwen, minder geld, minder contacten. Het geeft me ook het gevoel dat het o zo gemakkelijk is een nieuwe baan te vinden en dat het ‘dus’ wel aan mezelf moet liggen als dat niet lukt …
Het meest beangstigend is de einddatum van de werkloosheidsuitkering; dan heb ik zo’n dertig jaar gewerkt en eindig op € 0,00. Voor een bijstandsuitkering kom ik daarna niet in aanmerking, want mijn levenspartner heeft een inkomen. Een absurde regel: ik heb zo’n dertig jaar lang mijn eigen inkomen gehad (ook toen ik nog jonge kinderen had) en aan het eind van het liedje kom ik in een partnerafhankelijke positie terecht. Welke politieke partij pakt deze misstand op? Ik ben trouwens van mening dat een bijstandsuitkering ná een werkloosheidsuitkering niet juist is, het zou een ww-uitkering moeten blijven. In mijn geval is de ww-uitkering zelfs lager dan een bijstandsuitkering, dat deze niet tot bijstandsniveau aangevuld wordt is ook een gevolg van levenspartner-met-inkomen. Tegen de tijd dat ik op 0 kom huren we ergens een postadres voor mij …

Ik dwaal af, terug naar wat ik wou zeggen: ik hoor liever realistische geluiden dan van die zogenaamde oppeppers. Het is gewoon k…. en niet anders. Concrete banentips zijn welkom, verwijzingen naar vacaturewebsites niet, die urls kan ik wel dromen.
Ik wanhoop niet hoor, ben een optimist in hart en nieren, maar wél eentje die met beide benen op de grond staat en die met de huidige situatie niet supergelukkig is.
Dat ik vrolijk verder solliciteer spreekt vanzelf.
Dat ik vrolijk verder leef ook, maar vandaag wat minder.