Een rondje weblogs lezen deed me beseffen dat (min of meer) leeftijdgenoten zich nogal eens afkeurend uitlaten over zaken waarover wij ‘oudjes’ weliswaar een mening mogen hebben, maar waarbij wij niet de doelgroep zijn en die mening er eigenlijk niet toe doet.
Leeftijd is totaal onbelangrijk heb ik vaak geroepen, dat gaat echter niet altijd op. Mijn smaak op het gebied van boeken en muziek is bijvoorbeeld veranderd in de loop der jaren, evenals mijn kijk op het leven in z’n algemeenheid. Het zou ook niet goed zijn als ik nog exact dezelfde Annabee zou zijn als op m’n dertigste, dan zou ik stil zijn blijven staan in mijn ontwikkeling. Ik kan me wel verbeelden dat ik me nog net zo jong voel als toen, maar ik bén het niet. Lichamelijk helaas niet, geestelijk gelukkig niet.

Ik ben me hier al langer van bewust, maar kwam de kritiek van mijn middelbare leeftijdgenoten op de smaak en keuzes van jonge(re) mensen vandaag een aantal keren tegen. Ik heb me voorgenomen er voortaan nóg beter op te letten niet als een bemoeizuchtige ouwe taart af te kraken wat jongeren kennelijk mooi of interessant vinden. Toen ik jong was had ik er ook de pest over in als ouderen mij meenden te moeten vertellen wat ik moest lezen, waarnaar ik moest luisteren of wat ik moest gaan studeren; dat maakte ik zelf wel uit. En met mij is het ook goedgekomen.

P.S. Voor de duidelijkheid: dit gaat niet over normen en waarden, dat is een heel ander hoofdstuk.