In de tuin van omaBee en langs de sloot voor haar huis ziet het bruin van de herfstbladeren. Denk je, als je er van enige afstand een blik op werpt. Van dichtbij zie je echter dat de veronderstelde bladeren paddenstoelen zijn; er ligt ook wel wat blad, maar dat valt erbij in het niet.

In het gras en voor de deurtjes van hun paddenstoelen zag ik een heleboel kibbelende kabouters. Het moge duidelijk zijn dat je die alleen ziet en hoort als je er oog en oor voor hebt en daartoe uitverkoren bent.
Dat een tekort aan woningen strubbelingen oplevert is logisch, maar dit gekissebis kwam voort uit een luxe-probleem. Er is zo’n overvloed aan kabouterwoonruimte, dat menig welvarende kabouter er mede dankzij het huidige kabouterpolitieke klimaat een tweede of derde huis op na kan houden (voor kabouterbeentjes is van de voor- naar de achtertuin net zo ver als in mensenbegrippen van Nederland naar Zuid-Frankrijk of nog verder), dat groter, fraaier en weerbestendiger is dan de enige woning van nieuwe omaBeetuinbewoners. (Voor de duidelijkheid: kabouterverdonkjes bestaan niet, kabouters van alle pluimage zijn welkom.)

Kabouters houden ook verkiezingen. Rijk en arm staan lijnrecht tegenover elkaar, de arme kabouters willen een socialer kabouterland, de rijke kabouters willen nóg rijker worden.
De strijd is nog volop gaande, de peilingen schommelen.
Naar alle waarschijnlijkheid zal de winnaar roodgemutst zijn!