Om 13:41 uur een sms-bericht vanuit Brazilië:

alles nog goed hier, weer lekker warm en zon. eten is niet super, maar ook zeker niet vies. vandaag laatste congresdag. morgen uitrusten en dan weer verder.

Als Rosanne ‘zeker niet vies’ schrijft, kan het best zijn dat anderen het wél vies vinden. Van jongsaf is ze een grage eter en van jongsaf probeert ze geheel uit eigen beweging dat wat ze niet lekker vindt tóch te leren eten, zoals bijvoorbeeld mosterd.
OmaBee vertelt nog regelmatig over de logeerpartijen van Rosanne en Martin (neef, zes weken jonger dan R.), in huize opa- en omaBee. In hun baby-/peutertijd bleef Martins bekkie dicht aan tafel, die is overigens ook wel uitgegroeid tot een groot en sterk formaat, bij Rosanne stond het altijd wijd opengesperd, als bij een vogeltje in het nest. In de kleutertijd was het niet anders: oma heeft de gewoonte de tafel te dekken zodra ze begint met koken; Rosanne nam dan altijd direct plaats op haar ‘eigen’ plek, ondanks waarschuwingen van omaBee dat het eten nog lang niet klaar was en ze best nog een poos met Martin kon blijven spelen. Geeft niet, oma, ik wacht wel.

Ik ben utieraard nieuwsgierig naar wat er zoal in Brazilië gegeten wordt en ga de komende dagen maar eens wat speurwerk verrichten.