Toen ik aan dit logje begon zat ik nog te wachten, inmiddels gelukkig niet meer.
Wachten. Hoe ga jíj daarmee om?
Ik ben er heel goed in, maar niet in alle gevallen.
In wachtkamers of op stations, geen probleem: ik wacht niet in minuten maar in bladzijden, sleep altijd een boek mee en zo is wachttijd nooit verloren tijd.
Met lange termijn-wachten heb ik ook geen moeite, ik kan uren, dagen, weken, maanden, jaren wachten tot het moment voor watdanook daar is.
Wél vervelend vind ik wachten zoals ik dat vanmiddag moest doen, wachten op een telefoontje. Dat telefoontje zou namelijk kunnen impliceren dat ik nog naar het centrum zou moeten en dat mijn komende dagen ook al ingevuld zouden zijn. Weg planning. Ik was vanmorgen op pad geweest en zat hier nog met m’n uitbroek en laarzen aan, voor het geval dat … Het oude kloffie aan en dan later nóg een keer omkleden had ik ook geen zin in. Dus zat ik niet lekker, kwam ik nergens toe, kon ik geen grote klus aanpakken, want áls … dan zou ik erin blijven steken en niets is vervelender dan half gedane klussen. Maar goed, uiteindelijk ben ik gebeld en ik kan nu met een gerust hart m’n thuiskleren aantrekken én doen waar ik vanmorgen al aan wou beginnen (ik was om half acht al beneden).
Per saldo is het trouwens best een prettige dag: het eten is al bijna klaar (een zoet-pittige hutspot, maar dan niet gestampt, recept volgt nog), ik heb koffie gedronken bij een vriendin en kennisgemaakt met haar nieuwe hond, wat boodschappen gedaan en ik ben weer een ervaring rijker.
Tot de hoogtepunten van de dag (tot nu althans, de dag is nog niet om) behoort ook een brief van UWV ( shocking, ja, ook voor mij ): mijn uitkeringssituatie is een half jaar positiever dan ik veronderstelde (het is niet handig daar meer tekst en uitleg over te geven, hier laat ik het bij). Wat niet wegneemt dat de in deze log genoemde regeling niet deugt, een dezer dagen mail ik alle Tweede Kamerfracties. Ik heb daarmee gewacht tot na de verkiezingen, wachten tot er een nieuwe regering is lijkt me, gezien de vorderingen, echter niet verstandig. En wat ook niet wegneemt dat ik zo gauw mogelijk aan de slag moet en wil. Kom maar op, werkgevers in Flevoland en omstreken, laat me niet langer wachten!