Na diverse mislukte pogingen de afgelopen twintig dagen om tóch door te zetten heb ik gisteravond besloten te stoppen met Calamiteitenleer voor gevorderden. Er is geen doorkomen aan:

(van bladzijde 51)
Doordat hij mijn verzoek steeds weer afwees, waarbij hij mijn sentimentaliteit belachelijk maakte (’Hoe kun je nu een hekel hebben aan reizen? Dat begrijp ik niet. Hoe kan míjn dochter nu zo dom en saai willen zijn als een met de hand gemaakte asbak, als bloemetjesbehang, als dat bord, ja daar: DE WEEK VAN HET HART? Zo zal ik je voortaan noemen: juffrouw Weekhartje’), was ik ermee opgehouden om ook tijdens onze snelwegdiscussies over de ‘Odyssee’ (Homerus, hellenistische periode) of ‘De druiven der gramschap’ (Steinbeck, 1939) zelfs ook maar te zinspelen op literaire thema’s zoals Eigen Haard, Vaderland of Geboortegrond.

En zo gaat het maar door: er worden zoveel mogelijk overbodige woorden en bij- en tussenzinnen gebruikt, het wemelt van de metaforen en verwijzingen, ik word er niet goed van. Naar verluidt leest het boek gemakkelijker weg naarmate het vordert; ooit doe ik een nieuwe poging, maar vooralsnog geef ik er de brui aan. Lezen moet leuk zijn en geen strijd.

Heb dus maar weer een thriller ter hand genomen, Dode joker van Anne Holt, en meteen vanaf de eerste bladzijde heb ik de smaak te pakken.
Mijn voorraadje ongelezen thrillers slinkt trouwens danig, het wordt tijd voor een volgende aanbiedingenjacht.
Het wordt ook tijd om er hier nog eens wat boekbesprekingen tegenaan te gooien, ik loop erg achter. Maar goed, wat in ‘t vat zit verzuurt niet en de boeken die ik lees zijn niet tijdgebonden.