Wel en wee van Annabee

Waterkoud is de titel van een boek van Erin Hart, van wie ik ook Aardedonker gelezen heb. Met zoveel plezier dat ik ook Waterkoud wil hebben, maar het is niet meer te koop. Op Marktplaats stonden er onlangs twee: een slecht uitziende waar al een – voor dát boek – royaal bod op gedaan was en een zo goed als nieuwe die na een paar dagen uit de verkoop gehaald is; ik heb de uitgever gemaild of het boek wellicht nog in de herdruk gaat: geen antwoord op gekregen; ik heb op diverse tweedehands boekensites gezocht: zonder resultaat.
En toen zag ik het staan: bij Ako, de stationsboekhandel te Lelystad. Beduimeld en vies exemplaar met een € 18,90 prijssticker erop. Het spreekt vanzelf dat ik dat er niet voor wou betalen, het spreekt ook vanzelf dat zo’n goor boek niet in een winkel thuishoort, maar dit terzijde. Ik dus met dat boek naar de kassa en gevraagd of ik het met korting kon kopen (niet mijn gewoonte, ik koop niet graag boeken die er zo slecht uitzien, maar omdat ik al veel moeite gedaan had het te bemachtigen …). Daar ging de mevrouw aan de kassa niet over, dat moest aan de filiaalhoudster gevraagd worden en die zou de volgende dag komen.

‘s Anderendaags bij Ako:
Helaas, mevrouw, wij geven geen korting. (instructie filiaalhoudster, die zelf alweer vertrokken was)
En dat betekent … (lichtelijk grommend)
Voor € 18,90 kunt u het kopen, mevrouw. Dat is de prijs die erop staat.
Dat betaal ik er niet voor, belachelijke prijs voor zó’n exemplaar.
Tja, het is niet anders.
En u zet het straks zonder blikken of blozen met deze prijssticker terug op het schap?
Wij sturen het boek retour naar onze toeleverancier, mevrouw.

En daar, bij die toeleverancier of inkoopcentrale of hoe het ook maar heten mag, wordt het ongetwijfeld meteen bij de vuilnis gemikt. Hadden ze mij er toch beter een euro of vijf, zes, zeven voor kunnen laten betalen? Waren zij er vanaf en ik blij geweest. ‘t Was overigens niet mijn eerste minder prettige ervaring bij deze Ako, het is wél de laatste. (‘t Lijkt er haast op dat de toch al niet zo denderende (= eufemisme) boekwinkels in Lelystad een wedstrijdje ‘wie jaagt de meeste (goede) klanten weg’ houden … Bol&co. varen er wél bij.)

Logischerwijs komt nu de onvermijdelijke vraag:
Wie helpt mij aan het boek Waterkoud? Liefst een goede tweedehandse voor een schappelijke prijs; nieuw mag echter ook, wie weet staat het nog toevallig ergens in een boekwinkel*.
Eh … niet allemaal tegelijk graag, ik hoef er maar één, wie ‘t eerst komt ‘t eerst maalt.

* Zo heb ik al menig keer spiksplinternieuwe niet meer verkrijgbare boeken aangeschaft in kleine boekwinkels, waaronder Het Mafia kookboek, nog met een guldenprijssticker, in Dronten, en onlangs nog het Moro kookboek, in Raalte.

Update 4 oktober 2006: zie Waterkoud – 2!

1 Comment | In: Boeken, thrillers en overige | | #

Het sprookje van Stella Artois
(ppt-bestand)

Het inladen neemt even tijd, maar is het wachten waard.
Het bestand is het best te bekijken door te wachten tot de ‘bladzijde’ vol is en dan met een klik op de linkermuisknop naar de volgende te gaan, enzovoort; scrollen kan ook, maar ik heb al gemerkt dat het op elke pc anders gaat.

Gevonden op Planet

8 Comments | In: Spelletjes-Humor-enz | | #

De tornado is weggetrokken. Er is een enorme puinhoop achtergebleven in en om Promise, een stadje in het Amerikaanse midden-westen. Als de familie Pepper dood wordt aangetroffen, denkt de politie aanvankelijk dat zij slachtoffer zijn geworden van het immense natuurgeweld. Maar rechercheur Charlie Grover ontdekt dat de Peppers op bruto wijze zijn vermoord, en dat de moordenaar vaker heeft toegeslagen tijdens een wervelstorm. Moet hij de moordenaar zoeken onder de exclusieve groep van tornadojagers?

Iéts in bovenstaande tekst deed me besluiten dit boek te kopen; ik weet niet meer wát dat was (het lag al enige tijd op mijn voorraadstapel), maar ben reuzeblij dát ik het gekocht heb: een geweldig boek, dat je als een wervelwind meeneemt van de ene tornado naar de andere en van de ene moord naar de andere. Dat ik een thriller waarin het om tornado’s draait zó boeiend zou vinden dat ik hem vrijwel in één ruk(wind) uit zou lezen had ik nooit verwacht.
Alice Blanchard weet de lezer te boeien en te raken, zowel met haar beschrijvingen van het donderende natuurgeweld als van de karakters en problemen van de hoofdpersonen; met name Charlie Grover heeft het niet gemakkelijk: z’n vrouw is overleden, z’n dochter pubert en de verhouding met z’n aan alcohol verslaafde vader ligt gevoelig.
Kortom: een wervelend, stormachtig en goed boek!

Na Achter de storm heb ik meteen Onder de huid gelezen, ook van Blanchard en ook een dikke vette aanrader. De verhaallijnen gaan o.a. over familierelaties, wantrouwen, achterdocht en (misplaatst) vertrouwen, daarnaast is er de nodige actie in het boek. De moord op een tiener staat centraal in het verhaal; deze wordt niet opgelost en 18 jaar later wordt de zaak heropend door de dochter van de destijds met het onderzoek belaste rechercheur. Ook weer zo’n thriller die je niet weg kunt leggen, met hier en daar verrassende wendingen, en als je aan het eind denkt te weten hoe alles in elkaar steekt blijk je toch weer op het verkeerde been te staan. Knap werk van Blanchard, lezen dus!

Nummer drie van Blanchard, Levenslang, ligt klaar; ik lees nu echter eerst Spoorloos van Harlan Coben, ben halverwege en tot nu toe bevalt het boek me wel. (Afgezien van de vloeipapierdunne bladzijden, maar goed, het kostte dan ook haast niets.)

Alice Blanchard-titels op Crimezone

Update 24 oktober 2007 00:30
The Breathtaker (Achter de storm) wordt verfilmd!
Zie deze log.

2 Comments | In: Boeken, thrillers en overige | | #

Zo vrolijk als de kikkers enkele maanden geleden in onze mini-vijvertjes speelden en zich voortplantten, zo triest kan het leven van een kikker zijn in tijden van hitte en droogte:

Een kikker hier in Lelystad
die had het helemaal gehad:
van droogte werd hij depressief
en toen vertrok zijn kikkerlief.
Nog eenmaal waagde hij een sprong:
de put in, waar het water zong.

060802©annabee

Na hevige plensbuien springen de kikkers hier overigens nog steeds vrolijk rond op het terras. Die ene missen we niet …

4 Comments | In: Poëzie en verhalen | | #

In vervolg op deze log nog iets meer over Onder water, maar eigenlijk valt er niet veel toe te voegen aan wat ik al schreef, behalve dan dat de tweede helft van het boek me net zo wist te boeien als de eerste.
Het boek bevat alles wat een thriller moet hebben: enerzijds worden tegenstellingen en karakters helder neergezet en is het (droeve) verhaal volkomen logisch; anderzijds kleeft er iets mysterieus aan, waardoor je er naderhand toch over na blijft denken.
Inhoudelijk vertel ik niets over het verhaal: ik erger me altijd dood als er in boekrecensies van alles uit de doeken wordt gedaan (soms wordt zelfs op de achterkant van een boek al te veel verklapt) wat ik helemaal niet weten wil, ik wil het zélf lezen, het verhaal ‘puur’ op me af laten komen zonder beïnvloeding vooraf.

Een meeslepend boek zonder ook maar een sprankje vrolijkheid of flitsende acties, heel knap gedaan van Hoffman! Ik ga op zoek naar meer van haar hand. Smaken verschillen echter, ik kan me voorstellen dat menig lezer het saai vindt, maar ik heb ervan genoten!

website Alice Hoffman

2 Comments | In: Boeken, thrillers en overige | | #

De titel intrigeert, de tekst op de achterkant van het boek suggereert een spannend verhaal, de enige recensie op Crimezone, daterend van oktober 2004, is positief (misschien wel veelzeggend, dat naast de Crimezone-redactie geen mens de behoefte heeft gevoeld op het boek te reageren), maar mij viel het tegen. Het is niet spannend, het verhaal komt wat gekunsteld c.q. geknutseld over; de hoofdpersoon is me niet bijster sympathiek, hij heeft wat nare trekjes, maar houdt van lekker eten en dat maakt een hoop goed.
Toch krijgt deze Siciliaanse ‘thriller’ van mij een voldoende, want het boek zit vol humor en snedige conversaties en leest lekker weg; heel geschikt voor hete dagen waarop de hersencellen niet in staat zijn zich flink in te spannen, of voor een paar luie leesuren, puur ter ontspanning.
Dit was mijn eerste Camilleri. Ik ga er nog wel eens eentje proberen, maar wacht daarmee tot de prijs tot een voor mij aanvaardbaar niveau gedaald is; veel duurder dan De gestolen twaalfuurtjes mag het niet zijn, dat heb ik er niet voor over. Een bezoekje aan de bibliotheek is misschien een beter plan.

Ik lees nu Onder water van Alice Hoffman, een beklemmend verhaal over onschuld, kwaad en vooroordelen. Een thriller van de soort die ik graag lees: psychologisch, hier en daar bijna saai in de uitgebreide beschrijvingen die dan toch weer blijken te passen in het verhaal; het boek heeft me te pakken. Ik ben inmiddels op de helft van de 286 bladzijden en ga niet naar bed voor ik het uit heb. Later meer, na het lezen van de tweede helft, immers menig boek verliest zijn spanning en charme naarmate de bladzijdenummers oplopen.

2 Comments | In: Boeken, thrillers en overige | | #

Alles waarvan u niet wist dat u het wilde weten luidt de ondertitel.
En zo is het maar net: ik heb nooit geweten dat ik wilde weten met wie Zsa Zsa Gabor getrouwd is geweest, wat de veertien achtduizenders zijn, welke ziekten vernoemd zijn naar hun ontdekker en op hoeveel manieren je de toekomst kunt voorspellen en nog veel meer …
Een aanrader, rijk aan informatie, voor wie van lijstjes en feiten houdt.
En je leert er nog eens iets van, ik wel tenminste. Ik had nog nooit van pteronofobie, cherofobie of climacofobie gehoord, noch van myomantie, astragalomantie of omphalomantie, laat staan dat ik wist waarom het op de Zuidpool kouder is dan op de Noordpool of dat schipperstruien plaatsgebonden kenmerken hebben.
Een boekje om binnen handbereik te houden, tevens geschikt als bron voor wat minder creatieve logdagen.

Over Zsa Zsa Gabor gesproken:
Op de vraag hoeveel echtgenoten er nu in haar leven waren geweest, antwoordde Gabor naar verluidt: ‘Die van mezelf niet meegerekend?’

5 Comments | In: Boeken, thrillers en overige | | #

Nee, dit gaat niet over politiek, het is de titel van het boek dat ik vandaag verslonden heb.

Eerder had ik van Fred Vargas al het boek Uit de dood herrezen met veel plezier gelezen (zie ook deze log), Een beetje meer naar rechts is me nog beter bevallen.
Een detective met veel humor of een humoristisch boek dat tevens een detectiveverhaal is (‘t is maar hoe je het bekijkt), een vlotte schrijfstijl, opmerkelijke karakters (waarvan al een aantal bekend uit Uit de dood herrezen), geen hoogdravend gedoe: een heerlijk boek, zeer geschikt voor dagen waarop het te warm is om na te moeten denken tijdens het lezen.
Kortom: pure ontspanning, een aanrader!

2 Comments | In: Boeken, thrillers en overige | | #

Het is zaterdagmiddag, dochter (R) is bij Edah aan het werk, in Lelystad, en moeder (A) is boodschappen aan het doen in het centrum van Lelystad.
A: M’n telefoontje gaat. Zal Rosanne wel zijn, wie anders? Inderdaad.
R: Hé, met Rosanne. Ga jij of gaan jullie of misschien Willem nog naar de stad?
A: Wij zíjn al in de stad.
R: O.
A: Hoezo?
R: Ik heb m’n jas vergeten bij jullie en ik dacht dat (een van) jullie hem misschien kon(den) brengen, als jullie tóch nog naar de stad moeten.
A: We zijn al in de stad en rijden er niet speciaal voor heen en weer.
R: Hoeft ook niet, ik dacht alleen … Maar oké, dan kom ik hem vanavond na het werk wel halen voor ik naar Amsterdam ga.
A: Goed, tot vanavond dan.
R: Tot vanavond!

Zaterdagavond even na achten: telefoon.
A: Dat zal Rosanne wel zijn. Inderdaad.
R: Mama, ik heb geen zin om m’n jas nog te komen halen, dan ben ik zo laat in Amsterdam. Het gaat morgen toch niet regenen?
A: Zelf weten hoor, maar het ziet ernaar uit dat het morgen wél gaat regenen.
R: O, nou ja, ik haal m’n jas volgende week wel een keer op.
A: Prima, doeg, fijn weekend!
R: Doeg, fijn weekend!

Ongeveer een half uur geleden ging de telefoon.
A: Met Annabee.
R: Mama, hoe laat neem jij de trein vanuit Lelystad naar Almere?
A: Om 16:23, hoezo?
R: Kun je dan mijn jas meenemen?
A: Naar Almere?
R: Nou nee, dan neem ik óók de trein van 16:23 naar Amsterdam. = zelfde trein
A: Ben je dan nu in Lelystad, moest je werken?
R: Nee, ik ga zometeen vanuit Amsterdam naar Lelystad, want ik heb zaterdag een tas laten staan bij de Edah … En ik dacht, als we dan met dezelfde trein gaan heb ik ook meteen m’n jas terug.
A: Ik snap het, ik neem hem mee. Tot straks!
R: Tot straks!

Rosanne, ik kon het echt niet laten, dit soort acties vráágt gewoon om een logje.

12 Comments | In: Villabee | | #

Tot gisteren had ik nooit van de man gehoord, maar hij heeft meteen een groot deel van mijn avond/nacht in beslag genomen: Michel Montecrossa. Typisch Annabee, wie mij kent zal er niet van opkijken.

Al een paar dagen was ik in de ban van de muziek uit de commercial van AD Sportwereld voor de marathon in Rotterdam. Ik had al eens gekeken op de website van de Ster, maar daar stond ie nog niet op. Rosanne had een speurtochtje op internet gedaan en kwam uit bij ene Montecrossa, ‘een wat vage figuur die het wel niet zou zijn’. Wél dus, zoals www.ster.nl nu ook aangeeft; Ster heeft inmiddels ook Michael gecorrigeerd in Michel.
Bij Ster kun je de commercial zien en horen, maar ik wou natuurlijk het héle nummer. Ik heb het uiteindelijk gevonden en gedownload.

Michel Montecrossa mag op z’n minst een opmerkelijke keuze genoemd worden van het Algemeen Dagblad. Of het AD/reclamebureau naar achtergronden en dergelijke gekeken heeft is maar de vraag, wellicht kende iemand toevallig het aardige deuntje.

Op Nederlandse websites is niets over Montecrossa te vinden, maar de website www.mirapuri-enterprises.com biedt uitkomst.
Montecrossa noemt zich cyberartiest, cybermuzikant en futurist en is de stichter van Mirapuri, the City of Peace and Future Man in Europe, in Italië en Miravillage, de eerste ‘satelliet’ in Duitsland. Op de website kun je daar meer over te weten komen. Ik ben nog lang niet klaar met lezen en het volgen van de links die dan weer tot het lezen van hieraan gerelateerde zaken leiden; Sri Aurobindo en Mira Alfassa, the Mother, hebben nog veel geheimen voor me, die ik wel nooit zal doorgronden. Ik ben er denk ik te nuchter voor, tegelijkertijd vind ik het echter buitengewoon interessante materie, wellicht als tegenwicht voor mijn nuchtere Noord-Nederlandse aard.
De site is – eufemistisch uitgedrukt – onoverzichtelijk, maar op een gegeven moment went het.
Op Wikipedia staat ook het een en ander over Montecrossa, Mirapuri en aanverwanten, ook in het Engels, de Nederlandse Wikipedia kent hem niet.

Montecrossa heeft een enorm aantal cd’s uitgebracht, ik wist niet wat ik zag, o.a. met nummers van Bob Dylan. In Nederland heb ik nog geen adres kunnen vinden waar ze verkrijgbaar zijn, ik heb op Amazon.de gekeken en daar staan er wél een aantal; wie weet is de commercial van het AD een stimulans om de muziek ook hier in de winkels te krijgen. In Mirapuri (vlakbij het Lago Maggiore) worden jaarlijks diverse festivals gehouden, waaronder een ‘Dylan’-festival, een peacefestival, een ‘Woodstock’-festival.

Heerlijk is dat, me echt lekker vastbijten in iets.

Deze log stamt uit een eerder weblogleven en wordt vervolgd op 22 oktober 2006, zie hier.

4 Comments | In: Muziek en theater | | #