Ik heb het er al vaker over gehad, maar ík vind het geen gezeur (ben niet de enige die er last van heeft, maar wel een van de weinigen die de moeite neemt er iets over te zeggen of uitgevers te mailen) en het blíjft een ergernis: de uitgebreide teksten op achterflappen van boeken, boeken- en recensiesites en wat dies meer zij. Vooral met reeksen* is het bar en boos: je hebt deel 1 gelezen, je bekijkt deel 2, denk je, maar ‘t blijkt deel 4 en daar staat dan op dat de vriendin van de hoofdpersoon in deel 3 overleden is. Of je weet al dat de hoofdpersoon hertrouwd is met de vrouw van wie hij in deel 1 gescheiden is. Of je weet niets van de boeken van een auteur, bladert wat door recensies, kijkt rond in de boekwinkel en voordat je deel 1 gaat lezen weet je al hoe de vlag er voorstaat voor wat betreft de persoonlijke omstandigheden van de hoofdpersoon en de zijnen/haren in deel 2 of later. Er zijn legio voorbeelden: weg ‘hoe zou het verder gaan’, weg spanning, weg (een deel van de) behoefte om de tussenliggende delen nog te lezen.

Waarom kunnen achterflapteksten&co. niet summier gehouden worden, zodat je frank en vrij door boekenland kunt dwalen, zonder onverhoeds op zaken te stuiten die je (nog) niet weten wilt?
Waarom zet niet elke uitgever een lijstje achterop de boeken met de juiste (in ‘t vet, omdat zelfs dát soms te moeilijk blijkt voor uitgevers) titelvolgorde?
Waarom geven uitgevers niet consequent boeken uit in de juiste tijdsvolgorde en verschijnt in ‘t Nederlands soms eerst het tweede deel en pas daarna het eerste? (Voorbeeld: Liza Marklund, waar ik op mijn niet meer bestaande weblog uitgebreid over geschreven heb.)
Waarom verklappen zoveel mensen plots en grote delen van verhalen? Boekenliefhebbers noemt zich dat, ammehoela, leesplezierbedervers komt dichter in de buurt. Ik kwam er weer een heel zootje tegen op Crimezone (een prima site, maar er staan té veel plots en verwijzingen naar eerdere boeken op, zelfs uit de pennen van de redacteurs). Daar kan ik me echt kwaad over maken en ik zou ze met plezier wurgen, om even in stijl te blijven. Niemand hoeft interessantdoenerig te bewíjzen dat hij een boek gelezen heeft of er prat op te gaan dat hij het verhaal begrepen heeft; laat andere lezers toch asjeblieft zélf het verhaal lezen, zonder voorkennis.

Recensies, boekbesprekingen en beschrijvingen op achterflappen dienen zodanig geschreven te worden dat ze uitnodigen tot lezen en zijn niet bedoeld om de pret al bij voorbaat te bederven. Kritiek mag, waar het gaat over de stijl, de opbouw, de leesbaarheid, maar laat het verhaal het verhaal en weid daar ASJEBLIEFT niet inhoudelijk over uit.

* Reeksen hébben wel iets, maar ze hebben vooral nadelen: raak je pas bij het pakweg vijfde deel in een reeks geïnteresseerd, dan moet je een enorme inhaalslag maken, liefst voor je aan dat vijfde deel begint. (Ik moet er toch niet aan denken dat ik bij deel 23 of daaromtrent pas op de De kat die …-serie gestuit was … ‘t Is trouwens te gek voor woorden dat de uitgever de lay-out sinds een aantal delen gewijzigd heeft, nog maar een dus, maar dit terzijde.) Vaak zijn eerdere delen dan al niet meer verkrijgbaar en sowieso hakt het er financieel behoorlijk in. En het komt ook voor dat een reeks boem-bats beëindigd wordt door de uitgever, voorbeeld: Giles Blunt.

Het nieuwe jaar is alweer aan z’n derde dag bezig. Ik heb niet de gelegenheid gehad nieuwjaarswensen te bezorgen aan deze en gene met een weblog. Geen onwil, want ik gun en wens iedereen een goed 2007, dat spreekt vanzelf en ik ga er dan ook vanuit dat iedereen dat ook zónder bezoekje van mij wel weet. Het had geen prioriteit, terwijl een rustdag, me even volledig op mezelf concentreren, per se nodig was.
Misschien knoop ik er vandaag nog een rustdag aan vast, het is me goed bekomen.

Gisteren heb ik Zonder echo gelezen, straks begin ik aan Verborgen feiten (zie rechterkolom).
Dode joker was de eerste titel die ik gelezen heb van Anne Holt, onder andere gekocht vanwege het uiterst vriendelijke prijskaartje, maar ik had de meer dan 400 bladzijden in no time verslonden.
Vóór Dode joker heeft Holt ook boeken geschreven met Hanne Wilhelmsen als hoofdpersoon; misschien wijk ik dit keer van mijn ik-ga-niet-terug-in-de-tijd-principe af en probeer ik de eerdere titels alsnog te bemachtigen.
Holt (pikant detail: zij was in 1996-97 minister van Justitie in Noorwegen) heeft er een fan bij!