(zie ook deze log)

Voor deze vierde in de reeks rond John Cardinal heb ik weinig woorden nodig: klasse!
Cardinals vrouw pleegt zelfmoord, is de officiële lezing. Hij gelooft daar niet in, ondanks haar al jarenlang slepende psychische problemen, en gaat op zoek naar de waarheid, zich terdege realiserend dat hij het bij het verkeerde eind kan hebben.
Deze titel van Giles Blunt bewandelt een zeer smalle weg, er worden amper afslagen genomen. Enerzijds is het prettig om niet af te dwalen, anderzijds is dat het enige minpunt van het boek, want in de voorgaande delen heb ik zeer genoten van de typisch Canadese cultuur, geschiedenis en maatschappij die ‘achter’ het verhaal beschreven werden.
Ik zie The fields of grief als een soort pas op de plaats, de overgang tussen het moeizame maar liefdevolle leven dat John Cardinal en zijn vrouw leidden en de toekomst. (Misschien heb ik het wel helemaal mis, maar dat zal mettertijd wel blijken als er nog meer delen komen. Wat ik van harte hoop!)

De psychiatrie is het hoofdthema in The fields of grief en het verhaal mag gerust schokkend genoemd worden. Het stemt bovendien tot nadenken. Jan en alleman roept tegenwoordig dat je op moet schrijven wat je dwarszit, om het los te kunnen laten, om tot beslissingen te komen, het is echter maar de vraag hoe slim dat is. Het opschrijven van gedachten die nog aan twijfel onderhevig zijn kan ze concreet maken. Is dat in positieve zin, dan zal het vast en zeker een positief effect hebben. Maar worden die twijfelgedachten in negatieve zin concreet, dan zijn de gevolgen in bepaalde gevallen niet te overzien. Ik ben maar een leek, dus neem dit niet voor waar aan, maar ik ben er inmiddels na veel nadenken van overtuigd dat het zo werkt. Hoe dan ook: na het lezen van The fields of grief zal ik nooit meer iemand adviseren zijn/haar warrige, (nog) niet uitgekristalliseerde gedachten op papier te zetten (voorzover ik dat al ooit deed).

Een voldoende, maar beslist niet meer dan een zes geef ik voor Dood door schuld van Taylor Smith. Er is tijdens het lezen geen enkel moment geweest waarop ik ook maar enige voeling had met de hoofdpersonages.
De opzet is op zich niet onaardig: het verhaal wordt vanuit twee gezichtspunten verteld, vanuit de vrouw waar het allemaal om draait, Jillian Meade, en vanuit FBI-agent Alex Cruz. Het boek leest daardoor echter onprettig, hetgeen voorkomen had kunnen worden door de dagboekteksten van Meade in een cursieve letter te zetten.
Daarbij komt dat de ongeloofwaardige geschiedenis* zich voornamelijk afspeelt in de Tweede Wereldoorlog, waar op de achterflap niets van vermeld staat; was dat het geval geweest dan zou ik het boek niet gekocht hebben, zelfs niet voor de opruimingsprijs die ik betaald heb. De achterflaptekst doet veronderstellen dat het een spannend boek is. Ik citeer: … wanneer ze onder politiebegeleiding op weg is naar de begrafenis van haar moeder, verdwijnt ze spoorloos. … Dat gebeurt echter pas na driekwart van het boek.
De oorspronkelijke titel is Deadly Grace, waarom dat vertaald is met Dood door schuld is me een raadsel.
Kortom: dit was mijn eerste en meteen laatste van Taylor Smith, de kwalificatie USA Today bestsellerauteur, die op de voorzijde vermeld staat, ten spijt. Dit boek wekt geenszins mijn nieuwsgierigheid naar haar overige werk, het is gewoon niet mijn smaak. Ik bied het dan ook ter overname aan: gratis, wie het eerst komt het eerst maalt. Omdat het boek niet door de brievenbus past bedragen de verzendkosten € 6,20; die zijn uiteraard voor rekening van de ‘koper’, afhalen is misschien een betere optie.

* Ik kan me zelfs voorstellen dat zich ten tijde van WOII een geschiedenis als deze heeft kunnen afspelen; de ongeloofwaardige factor zit ‘m vooral in de vele toevalligheden die het verhaal tot een geheel smeden.

Volgende boek: Voor het oog van de duivel van Erica Spindler. Ook een opruimertje, zelfde uitgever, ik ben benieuwd.