Na een kwartier oefenen kom ik tot het bedroevende resultaat van 00:14:9.
Wellicht is dat aardig in overeenstemming met de realiteit van een Annabee op een echte éénwieler, maar dat zullen we nooit weten.

Unicycle challenge

Ik oefen nog even verder, het moét beter kunnen. Toch?

Waar het door komt weet ik niet (misschien de oude filmpjes in DWDD, wéér een jaar ouder, sowieso verkeer ik in een bespiegelende fase) en doet er ook niet toe, maar mijn gedachten gaan herhaaldelijk terug naar mijn kennismaking met de televisie. Dat was begin jaren zestig. In ons dorp, Lutjegast, was alleen het gezin van de smid gezegend met een tv en daar mochten we soms op zaterdagmiddag kijken tegen betaling van een dubbeltje. Slim bedacht, denk ik nu: behoefte kweken en daarmee de tv-verkoop op gang brengen, want de smid had tevens een winkel in o.a. elektrische apparatuur. Zelf kregen we pas in oktober 1965 tv, toen we naar Hoogezand verhuisden.
De entreeheffing was, naar ik nu denk, nodig om te voorkomen dat de woonkamer van de smid elke zaterdagmiddag vol zat met niet-eigen kinderen. Ik vermoed ook dat er maar een beperkt aantal kinderen naar binnen mocht, weet niet meer hoe dat precies ging en of ik daar als kind bedenkingen bij gehad heb of wel eens weggestuurd werd.

Het eerste programma dat ik me herinner is Flipje de tovenaarsleerling. Ik heb geen idee of dat ook werkelijk het eerste geweest is, het is in elk geval het eerste dat is blijven hangen. En spánnend dat ik het vond …
Benieuwd hoe ik nú tegen Flipje aan zou kijken ben ik op zoek gegaan en ik heb een aflevering gevonden: Het land van Noga Noga. Zwart-wit, beetje houterig en traag, maar waarom zouden hedendaagse kinderen dit niet meer mooi vinden? Tegenwoordig kijken ze als ze net kleuter-af zijn al naar de Terminator, Saw en weetikveelwatallemaal, maar is dat ergens goed voor? Regelmatig hoor je het geluid dat kinderen vooral kind moeten mogen zijn, daar hoort mijns inziens dan ook kinder-televisie bij en geen 16+ films. Ik zal wel ouderwets zijn.
Erg aardig aan deze Flipje -aflevering is, dat hij qua verhaal prima in onze tijd past: Flipje en zijn vrienden ontmoeten indianen en zijn bang. Naarmate ze elkaar echter beter leren kennen, leren ze elkaar waarderen en worden ze zelfs vrienden. Een verhaal met een moraal: vriendschap sluiten met anderspratenden, van elkaar leren en met elkaar delen. Niks mis mee, lijkt me.

Toch nog even verder gezocht op internet, wat me op een interessante site van de UvA bracht, waar de KRO-kindertelevisie-ideologie uiteengezet wordt en in het betreffende tijdsbeeld geplaatst: zie hier.

Ik heb ook herinneringen aan Mik & Mak (1962-1963) en Vrouwtje Bezemsteel (1964), maar Flip heeft meer indruk op me gemaakt.
Het met een dubbeltje in de hand vragen of ik tv mocht kijken is me echter het sterkst bijgebleven van mijn eerste kennismaking met de nu niet meer weg te denken televisie.

Update 19:00 uur
Van omaBee heb ik per e-mail een reactie op het bovenstaande ontvangen, zie de eerste reactie onder deze log.