Wel en wee van Annabee

Waar het door komt weet ik niet (misschien de oude filmpjes in DWDD, wéér een jaar ouder, sowieso verkeer ik in een bespiegelende fase) en doet er ook niet toe, maar mijn gedachten gaan herhaaldelijk terug naar mijn kennismaking met de televisie. Dat was begin jaren zestig. In ons dorp, Lutjegast, was alleen het gezin van de smid gezegend met een tv en daar mochten we soms op zaterdagmiddag kijken tegen betaling van een dubbeltje. Slim bedacht, denk ik nu: behoefte kweken en daarmee de tv-verkoop op gang brengen, want de smid had tevens een winkel in o.a. elektrische apparatuur. Zelf kregen we pas in oktober 1965 tv, toen we naar Hoogezand verhuisden.
De entreeheffing was, naar ik nu denk, nodig om te voorkomen dat de woonkamer van de smid elke zaterdagmiddag vol zat met niet-eigen kinderen. Ik vermoed ook dat er maar een beperkt aantal kinderen naar binnen mocht, weet niet meer hoe dat precies ging en of ik daar als kind bedenkingen bij gehad heb of wel eens weggestuurd werd.

Het eerste programma dat ik me herinner is Flipje de tovenaarsleerling. Ik heb geen idee of dat ook werkelijk het eerste geweest is, het is in elk geval het eerste dat is blijven hangen. En spánnend dat ik het vond …
Benieuwd hoe ik nú tegen Flipje aan zou kijken ben ik op zoek gegaan en ik heb een aflevering gevonden: Het land van Noga Noga. Zwart-wit, beetje houterig en traag, maar waarom zouden hedendaagse kinderen dit niet meer mooi vinden? Tegenwoordig kijken ze als ze net kleuter-af zijn al naar de Terminator, Saw en weetikveelwatallemaal, maar is dat ergens goed voor? Regelmatig hoor je het geluid dat kinderen vooral kind moeten mogen zijn, daar hoort mijns inziens dan ook kinder-televisie bij en geen 16+ films. Ik zal wel ouderwets zijn.
Erg aardig aan deze Flipje -aflevering is, dat hij qua verhaal prima in onze tijd past: Flipje en zijn vrienden ontmoeten indianen en zijn bang. Naarmate ze elkaar echter beter leren kennen, leren ze elkaar waarderen en worden ze zelfs vrienden. Een verhaal met een moraal: vriendschap sluiten met anderspratenden, van elkaar leren en met elkaar delen. Niks mis mee, lijkt me.

Toch nog even verder gezocht op internet, wat me op een interessante site van de UvA bracht, waar de KRO-kindertelevisie-ideologie uiteengezet wordt en in het betreffende tijdsbeeld geplaatst: zie hier.

Ik heb ook herinneringen aan Mik & Mak (1962-1963) en Vrouwtje Bezemsteel (1964), maar Flip heeft meer indruk op me gemaakt.
Het met een dubbeltje in de hand vragen of ik tv mocht kijken is me echter het sterkst bijgebleven van mijn eerste kennismaking met de nu niet meer weg te denken televisie.

Update 19:00 uur
Van omaBee heb ik per e-mail een reactie op het bovenstaande ontvangen, zie de eerste reactie onder deze log.

8 Comments | In: Tv-Film-&aanverwanten | | #

Deze fraaie klaprozen kreeg ik toegestuurd door een van de deelneemsters aan mijn forum. Er stond geen copyright of naam bij, ze weet niet wie de foto gemaakt heeft maar dacht mij er een plezier mee te doen en dat is volkomen juist ingeschat.
Klik erop voor een groter formaat, dan komt ie beter tot z’n recht.
Hij krijgt ook een plaatsje op mijn klaproospagina, waar ik ook nog de foto’s van Raymond aan toe moet voegen, die al geruime tijd in de wachtkamer zitten en die al eens verschenen zijn op mijn vroegere weblog. (Mijn things to do -lijst is enorm, er komt altijd meer bij dan eraf kan … Ben ik de enige die daar last van heeft? )

5 Comments | In: Nog niet ingedeeld | | #

(zie ook deze log)

Voor deze vierde in de reeks rond John Cardinal heb ik weinig woorden nodig: klasse!
Cardinals vrouw pleegt zelfmoord, is de officiële lezing. Hij gelooft daar niet in, ondanks haar al jarenlang slepende psychische problemen, en gaat op zoek naar de waarheid, zich terdege realiserend dat hij het bij het verkeerde eind kan hebben.
Deze titel van Giles Blunt bewandelt een zeer smalle weg, er worden amper afslagen genomen. Enerzijds is het prettig om niet af te dwalen, anderzijds is dat het enige minpunt van het boek, want in de voorgaande delen heb ik zeer genoten van de typisch Canadese cultuur, geschiedenis en maatschappij die ‘achter’ het verhaal beschreven werden.
Ik zie The fields of grief als een soort pas op de plaats, de overgang tussen het moeizame maar liefdevolle leven dat John Cardinal en zijn vrouw leidden en de toekomst. (Misschien heb ik het wel helemaal mis, maar dat zal mettertijd wel blijken als er nog meer delen komen. Wat ik van harte hoop!)

De psychiatrie is het hoofdthema in The fields of grief en het verhaal mag gerust schokkend genoemd worden. Het stemt bovendien tot nadenken. Jan en alleman roept tegenwoordig dat je op moet schrijven wat je dwarszit, om het los te kunnen laten, om tot beslissingen te komen, het is echter maar de vraag hoe slim dat is. Het opschrijven van gedachten die nog aan twijfel onderhevig zijn kan ze concreet maken. Is dat in positieve zin, dan zal het vast en zeker een positief effect hebben. Maar worden die twijfelgedachten in negatieve zin concreet, dan zijn de gevolgen in bepaalde gevallen niet te overzien. Ik ben maar een leek, dus neem dit niet voor waar aan, maar ik ben er inmiddels na veel nadenken van overtuigd dat het zo werkt. Hoe dan ook: na het lezen van The fields of grief zal ik nooit meer iemand adviseren zijn/haar warrige, (nog) niet uitgekristalliseerde gedachten op papier te zetten (voorzover ik dat al ooit deed).

1 Comment | In: Boeken, thrillers en overige | | #

Een voldoende, maar beslist niet meer dan een zes geef ik voor Dood door schuld van Taylor Smith. Er is tijdens het lezen geen enkel moment geweest waarop ik ook maar enige voeling had met de hoofdpersonages.
De opzet is op zich niet onaardig: het verhaal wordt vanuit twee gezichtspunten verteld, vanuit de vrouw waar het allemaal om draait, Jillian Meade, en vanuit FBI-agent Alex Cruz. Het boek leest daardoor echter onprettig, hetgeen voorkomen had kunnen worden door de dagboekteksten van Meade in een cursieve letter te zetten.
Daarbij komt dat de ongeloofwaardige geschiedenis* zich voornamelijk afspeelt in de Tweede Wereldoorlog, waar op de achterflap niets van vermeld staat; was dat het geval geweest dan zou ik het boek niet gekocht hebben, zelfs niet voor de opruimingsprijs die ik betaald heb. De achterflaptekst doet veronderstellen dat het een spannend boek is. Ik citeer: … wanneer ze onder politiebegeleiding op weg is naar de begrafenis van haar moeder, verdwijnt ze spoorloos. … Dat gebeurt echter pas na driekwart van het boek.
De oorspronkelijke titel is Deadly Grace, waarom dat vertaald is met Dood door schuld is me een raadsel.
Kortom: dit was mijn eerste en meteen laatste van Taylor Smith, de kwalificatie USA Today bestsellerauteur, die op de voorzijde vermeld staat, ten spijt. Dit boek wekt geenszins mijn nieuwsgierigheid naar haar overige werk, het is gewoon niet mijn smaak. Ik bied het dan ook ter overname aan: gratis, wie het eerst komt het eerst maalt. Omdat het boek niet door de brievenbus past bedragen de verzendkosten € 6,20; die zijn uiteraard voor rekening van de ‘koper’, afhalen is misschien een betere optie.

* Ik kan me zelfs voorstellen dat zich ten tijde van WOII een geschiedenis als deze heeft kunnen afspelen; de ongeloofwaardige factor zit ‘m vooral in de vele toevalligheden die het verhaal tot een geheel smeden.

Volgende boek: Voor het oog van de duivel van Erica Spindler. Ook een opruimertje, zelfde uitgever, ik ben benieuwd.

No Comments | In: Boeken, thrillers en overige | | #

Leg nou die krant maar even neer,
echt lezen doe je toch niet meer,
huil nou maar even.
Ja, tegen iemands lichaam aan
zou dat natuurlijk beter gaan,
maar huil nou even.

Dat jij de enige niet bent,
dat is een troost die je al kent,
dus huil maar even.
Een ander troosten voor verdriet,
dat kan ook niet, dat kan ook niet,
maar huil toch even.

Altijd maar flink zijn is niet goed:
als je niet weet hoe ‘t verder moet,
huil dan toch even.
Straks, met nog tranen langs je kin,
denk je ineens: ik heb weer zin
om door te leven.

Willem Wilmink

6 Comments | In: Poëzie en verhalen | | #

Zoals de lucht de atmosfeer is van het lichaam
zo is de tijd de atmosfeer van de geest
Als de tijd waarin wij leven
bestaat uit onregelmatige maanden en dagen
gereguleerd door gemechaniseerde minuten en uren
dan wordt onze geest ook zo
een gemechaniseerde onregelmatigheid.
Omdat alles voortkomt uit de geest
is het niet verwonderlijk
dat de atmosfeer waarin wij leven
steeds vervuilder raakt
en de grote klacht is:
ik heb niet genoeg tijd.

Wie jouw tijd bezit,
bezit jouw geest.
Neem bezit van je eigen tijd
en je zult je eigen geest kennen.

Citaat van Jose Arguelles, vertaald door Peter Toonen, gevonden op de site van Joyce Hoen.
Dat ik geïnteresseerd ben in de Mayakalender is niet het gevolg van mijn agenda, het is precies andersom: de agenda is het gevolg van mijn belangstelling voor de Mayakalender, de 13 manenkalender, zie bijvoorbeeld ook www.13mooncalendar.com/ned. Deze site verkeert in een reorganisatiefase, niet alles werkt momenteel naar behoren, maar wél kun je bepalen wat jouw ‘zonnezegel’ is: klik hiervoor op de knop ’13mooncalendar’ en vul je geboortedatum in. Mijn zegel is de Caban en de beschrijving komt nogal overeen met mijn persoonlijkheid. (Dat kun je dan weer opzoeken door op de knop ‘Informatie’ te klikken, te kiezen voor ‘Betekenis zegels’ en vervolgens onderaan de pagina voor ‘Uitgebreide uitleg zegels.) Ik ben van nature niet zo van de goedgelovige en heb daarom ook de zegels opgezocht van een paar mensen die ik goed ken: de uitkomsten zijn op z’n zachtst gezegd opmerkelijk. Probeer het ook maar eens, ik ben zeer benieuwd hoe het bij anderen uitpakt.
Ik ben een leek op Mayakalendergebied en alles wat daarbij hoort, een belangstellende edoch kritische buitenstaander. Het wordt langzamerhand tijd er boeken op na te slaan (zet ik op mijn verlanglijstje ), want de tijd gaat zo snel dat het in no time 21 december 2012 is, de einddatum van de Mayakalenders …

2 Comments | In: Nog niet ingedeeld | | #

Jaja, begint ze weer over die verdomde graancirkels.
Inderdaad, in een vorig weblogleven heb ik daar ook over geschreven, maar ik vind het graancirkelfenomeen nog even interessant als toen. Misschien zelfs nóg interessanter, omdat ik steeds meer geneigd ben erin te ‘geloven’. (Ik zet geloven tussen ” omdat ik eigenlijk niet weet hoe ik het noemen moet. Ze bestaan, dat is een feit. Maar hoe, wie, wat, enzovoort …)
Vandaag ontdekte ik een site met uitgebreide informatie over graancirkels en ik kan het niet laten er de aandacht op te vestigen:

www.circularsite.com

2 Comments | In: Nog niet ingedeeld | | #

Tijd voor een nieuwe poll!
Slapen, werken, gezin, dat soort zaken niet meegerekend: waar besteed jij het grootste deel van je tijd aan? In de poll (rechterkolom) heb ik het een en ander aan mogelijkheden opgesomd; staat je keuze er niet bij, kies dan voor ‘Anders’ en geef eventueel hieronder in een reactie aan wat joúw voornaamste tijdbesteding is.

Ik kwam hierop, omdat ik er over na zat te denken waar ik zelf de meeste tijd aan besteed, maar dat antwoord is niet zo makkelijk te geven. Het verschilt nogal: nu eens vertoef ik veel aan de pc, dan weer zit ik alleen maar te lezen, tv-kijken kan ook behoorlijk in de uren lopen.
En ik dacht erover na omdat de tijd steeds sneller gaat naarmate mijn leeftijd vordert …

12 Comments | In: Spelletjes-Humor-enz | | #

Dat is nog eens timing: gisteren Verborgen feiten van Anne Holt uitgelezen en vandaag een pakketje ontvangen van Amazon met daarin The fields of grief van Giles Blunt, waar ik vanavond aan begin, en een vijftal titels van Brigitte Aubert, die niet in het Nederlands verschenen zijn en die ik in de Duitse vertaling besteld heb omdat ik te lui ben om ze in ‘t Frans te lezen en liever Duits lees dan Engels. (Veel tegelijk besteld in verband met de verzendkosten, die ongeacht het aantal boeken 6 euro bedragen.)
Op mijn vorige weblog heb ik ‘t een en ander geschreven over Aubert, die logs kopieer ik een dezer dagen naar deze weblog (met de logdatums van toén). De meningen over de boeken van Aubert zijn verdeeld; míjn mening over haar werk is zeer positief: klasse, zoals zij ‘zieke’ geesten weet neer te zetten en hoe beklemmend haar verhalen zijn. Aubert wordt wel saai, langdradig en ongeloofwaardig genoemd, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens: de boeken grijpen me en zelfs nadat ik ze uit heb laten ze me niet los. En zo heb ik het graag!

Maar goed, ik dwaal af, nog even terug naar Anne Holt: super! Ik heb zowel Dode joker als Zonder echo als Verborgen feiten vrijwel in één ruk uitgelezen. Dan hoef ik er verder niets meer over te zeggen, toch?

Tip:
Bij Bol is het momenteel opruiming en er staan best interessante koopjes bij! Klik hier en vervolgens op het tabblad ‘Uitverkoop’ en dan via de knoppen ‘Meer uitverkoop’ naar de betreffende artikelenlijsten (boeken, of dvd’s, of …). Ik heb me beperkt tot twee boeken à maar liefst 3,95: Dood door schuld van Taylor Smith en Voor het oog van de duivel van Erica Spindler; mooi prijsje voor het uitproberen van voor mij nieuwe auteurs.

3 Comments | In: Boeken, thrillers en overige | | #

Over de boekenwurm is nog niet veel bekend.
Men vermoedt dat hij ‘s nachts uit boekenkasten kruipt
om argeloze leeslustigen het inslapen moeilijk te maken.

Gevonden in het Skizzenbuch, dat de moeite van het doorbladeren waard is, en vertaald door Annabee.

No Comments | In: Spelletjes-Humor-enz | | #