Wie niet weg is … van James Patterson, waar ik gisteravond in begonnen heb, heb ik alweer uit en viel enigszins tegen. Op zich steekt het verhaal goed in elkaar, in feite mankeert er niets aan, maar het is ongeloofwaardig en leest té vlot weg. In vliegende vaart komt de levensloop van de hoofdpersonen voorbij en zo hier en daar wordt een fase wat uitgediept, waardoor ik me niet in kon leven in de personages. Het boek is in de ‘ik’-vorm geschreven; in de derde persoon zou het me waarschijnlijk beter zijn bevallen, de ‘ik’ is zo afstandelijk dat ik met haar totaal niets heb. Ook de fragmenten die emotioneel bedoeld zijn weten me niet te raken, eerlijk gezegd maakte het me geen snars uit of Maggie al dan niet schuldig bevonden werd.
Ik weet niet precies wat het is met dit boek, ik kan ook niet zeggen dat het slecht is, maar het gaat me het ene oor in en het andere uit. Irritant aspect: de 297 bladzijden zijn verdeeld in 122 (!) hoofdstukken, zeg maar -jes. Waar dat voor nodig is kan ik niet verklaren, het is echter nogal irritant om gemiddeld om de andere bladzijde (er zijn hoofdstukken bij die maar een halve pagina beslaan!) weer ietsje verder te zijn in de tijd, of juist terug, of de ‘ik’ te zijn en dan weer juist niet.

Maar goed, uit = uit en een einde luidt tevens een nieuw begin in (en dat geldt niet alleen voor boeken ): Rendez-vous van Esther Verhoef. Het boek staat al geruime tijd in de wachtkamer, reden daarvan is vooral dat hier en daar in recensies weer kwistig verklappertje gespeeld is ( ), waardoor ik er niet meer toe kon komen het te lezen en waardoor de aardigheid er eigenlijk bij voorbaat al af is. Ik heb met mezelf echter afgesproken dat ook de ‘ouwetjes’ weggewerkt moeten worden en wie weet blijkt het toch nog een verrassend verhaal te zijn.
Na Rendez-vous lees ik De verzamelaars , waar ik nog niets van weet omdat ik de recensies ontwijk. Ondertussen bestel ik twee boeken van Robotham, van wie ik onlangs De verdenking gelezen heb, voor daarna, want mijn voorraad begint danig te slinken.

Update 4 maart 2007
Van Rendez-vous ben ik niet onder de indruk: saai, weinig verrassend en met een onbevredigend plot (zeg ik verder niets over, want dat is onaardig t.o.v. degenen die het boek nog willen lezen). Het verhaal leest vlot weg, als roman krijgt het van mij een voldoende, als thriller een onvoldoende.
Nu is eigenlijk De verzamelaars aan de beurt, maar ik ga toch eerst voor een Robotham: Het verlies. De meningen over dit boek zijn verdeeld en dat prikkelt mijn nieuwsgierigheid extra.