Kind in het water is het volgende boek dat ik ga lezen. Zoekend naar een heel ander boek kwam ik het tegen tussen de boeken die boven opgestapeld staan. Per abuis (hoe kan dat nou? ik ben zo’n ordelijk type ) tussen de reeds gelezen boeken beland. Ik kan lastig beweren dat ik het boek kwijt was, ik wist gewoon niet meer dat ik het had, terwijl het al jaren in m’n bezit is. Ook in boekwinkels, waar ik altijd mijn ogen goed open heb, werd ik er niet aan herinnerd, vrij logisch, want het is nieuw niet meer verkrijgbaar.

Waar ik naar op zoek was is niet boven water gekomen (om in stijl te blijven), maar met deze vondst ben ik minstens zo blij. Ooit heb ik van dezelfde auteur De kerk van de dode meisjes gelezen, uit de bieb, denk ik, want ik heb het boek niet. Ik heb dít boek toen gekocht naar aanleiding van dát boek.
Het thema ‘achterdocht in een kleine, besloten gemeenschap’ sprak me erg aan en datzelfde thema komt terug in Kind in het water. Ik verheug me erop!

Verboden te lezen (zie ook deze log) heb ik inmiddels uit. Een iets mindere Goddard, naar mijn smaak althans, ietwat vergezocht, maar desalniettemin zeer prettig om te lezen en een klasse beter dan de gemiddelde thriller.

Ik heb er nog láng niet genoeg van, sterker nog: de eerste vlok moet hier nog neerdwarrelen, waar blijft ie nou!

Over sneeuw gesproken: het heeft me van de week in een nieuwsuitzending hogelijk verbaasd dat een juf in het kader van de Cito-toets vertelde dat de helft van de kinderen in haar klas niet weet wat een lawine is. Dat feit op zich verbaast me, toen ik op die leeftijd was wist ik toch echt wel wat ik me bij een lawine voor moest stellen, maar dat die juf erover praatte alsof het normáál is zoiets niet te weten verbaasde me nog meer.
Ik vraag me soms af wat kinderen thuis en op school überhaupt nog aan algemene ontwikkeling opsteken.