In schril contrast met de bezoekersdrukte op mijn Valentijnspagina is mijn Valentijnsdag in het werkelijke leven, die gaat namelijk altijd volkomen aan me voorbij. Ik heb wel eens een cadeautje gekocht voor een geliefde, of iets speciaals gekookt, maar ‘mijn’ mannen waren niet van de soort die dat waardeerde; zélf hadden ze dan niet aan Valentijn gedacht, hetgeen een ongemakkelijke situatie opleverde, en hoe red je je daar als man uit? Juist ja, door te zeggen dat Valentijnsdag lariekoek is. Dat is het misschien ook, maar anderzijds is er niets mis met een ingelast dagje romantiek.
Tot zover mijn ervaring. Ik heb er geen trauma aan overgehouden of nachtmerries van. In tegenstelling, vermoed ik, tot het meisje in het onderstaande gedicht van Willem Wilmink. Geen specifiek Valentijnsgedicht, maar wél over de liefde. Och, wat heb ik met dat kind te doen. Het zal je maar gebeuren dat je je verheugt op een afspraakje en dat onze lieve Heer ervoor zorgt dat je uitgerekend die dag in je allermiserabelste doen bent. Wilmink op z’n best!

Dankgebed van een verliefd meisje

Ik droom al wekenlang van hem,
ik zie zijn ogen, hoor zijn stem,
en voor vandaag hebben we afgesproken.
Op deze dag, zo mooi, zo goed,
dat ik hem voor het eerst ontmoet,
is dus mijn linkeroog ontstoken.

Ik zit met mijn gestel in de knel,
dank u zeer,
lieve Heer,
dank u wel.