Gesmuld heb ik van dit boek!
Joseph Finder zet een sympathieke, schelmachtige hoofdpersoon neer in een interessante bedrijfstak, de consumentenelektronica.
Hoofdthema: bedrijfsspionage.
Met paranoia heeft het verhaal op zich weinig te maken, maar goed, het beestje moet een naam hebben.
Een luchtige thriller, die lekker wegleest maar ook weer niet té makkelijk is: vol vaart en humor, spanning en cliffhangers en zelfs familieleed en liefde komen om de hoek kijken.
In recensies ben ik de vergelijking met Grisham tegengekomen, maar Finder blijft het hele boek door sprankelend, terwijl Grisham toch soms ‘moeizaam’ overkomt (en mij inmiddels allang is gaan vervelen, dit terzijde).
Paranoia stemt bovendien tot nadenken, het laat een kant van het bedrijfsleven zien waar je niet vrolijk van wordt: manipuleren van werknemers, corruptie en schofterigheid, massa-ontslagen. Het doel, het grootste en meest winstgevende concern worden, heiligt alle middelen.

Meer weten over Paranoia ? Klik dan op de afbeelding of lees de recensies op Crimezone (beetje voorzichtig, menigeen is té scheutig met info!).

Oeps, vergeet ik helemaal te zeggen dat Paranoia mijns inziens een prima verhaal is om te verfilmen. De slotregels in het boek lijken daar haast op vooruit te lopen; ik zie het helemaal voor me, inclusief een beeld van Hugh Grant, maar die is net een tikje te oud voor de rol van Adam Cassidy.