De reacties van Hannah en Mike op het voorgaande logje waren voor mij aanleiding door mijn vroegere, gedownloade, weblog te bladeren. (Leuk trouwens, ik kom van alles tegen dat al in mijn vergeetboek geraakt was.)
De oudste kapperslog-met-foto die ik gevonden heb dateert van 23 maart 2005. Dat hoeft niet per definitie ook de eerste te zijn, ik heb niet altijd alles bewaard. Hier de foto en de tekst van toen, het ging ook over opvliegers (wat waren dat ook alweer? ) en koken, maar dat deel van de tekst laat ik weg.

Op verzoek van Nanos (destijds met andere url) de camera gericht op een pluk van mijn nieuwe haarkleur.
Het is blonder dan de vorige keer; niet lichter blond, maar met meer blond.
Goed geslaagd, fraai geknipt ook.

Het verzoek van Nanos was aanleiding tot een golf(je) van foto’s van pasgeknipte, pasgeverfde koppies in weblogland. De rage is een stille dood gestorven, ik denk dat ik zowat de enige ben die stug volhoudt. Typisch Annabee. (?)

Mijn laatste bezoek aan de kapper dateerde van meer dan twee maanden geleden, hoogste tijd voor de schaar en de camouflagetechnieken. Ik heb het slim aangepakt, al zeg ik het zelf: ben meteen vanuit m’n werk naar de kapper gegaan (bij Hizi Hair kun je op woensdag tot 20:00 uur terecht), was binnen een half uur aan de beurt, knippen-kleuren bleek in de aanbieding, ik kreeg zelfs een gratis fles shampoo, en ik was om half acht thuis: ontspannen, tevreden, frisgekleurd en kortgekapt.
De foto is niet goed gelukt, maar dat mag de pret niet drukken, traditiegetrouw plaats ik hem toch. Lekker puh.
Dit keer geen verse blonde plukken, de restanten van de vorige keer kunnen er nog nét mee door, volgende keer weer nieuwe. Ik had geen zin in het badmuts-met-haaknaaldgedoe en het scheelt een hoop tijd en geld (gewoonlijk is het een zeer lange zit met twee verfrondes, nu was het er maar één).

Je Engelse spreekvaardigheid een beetje oefenen kan nooit kwaad.
We beginnen met een eenvoudige zin:

Drie heksen bekijken drie Swatch horloges. Welke heks bekijkt welk Swatch horloge?

In ‘t Engels:

Three witches watch three Swatch watches. Which witch watches which Swatch watch?

Makkie toch? Dan nu het betere werk:

Drie Zweedse transseksuele heksen bekijken de knoppen op drie Zwitserse Swatch horloges. Welke Zweedse transseksuele heks bekijkt welke knop op welk Zwitsers Swatch horloge?

In ‘t Engels (gordels vast …):

Three Swedish switched witches watch three Swiss Swatch watch switches. Which Swedish switched witch watches which Swiss Swatch watch switch?

Lukt het? Ook na een alcoholische versnapering?

Gevonden op een prikbord op mijn werk.

Gesmuld heb ik van dit boek!
Joseph Finder zet een sympathieke, schelmachtige hoofdpersoon neer in een interessante bedrijfstak, de consumentenelektronica.
Hoofdthema: bedrijfsspionage.
Met paranoia heeft het verhaal op zich weinig te maken, maar goed, het beestje moet een naam hebben.
Een luchtige thriller, die lekker wegleest maar ook weer niet té makkelijk is: vol vaart en humor, spanning en cliffhangers en zelfs familieleed en liefde komen om de hoek kijken.
In recensies ben ik de vergelijking met Grisham tegengekomen, maar Finder blijft het hele boek door sprankelend, terwijl Grisham toch soms ‘moeizaam’ overkomt (en mij inmiddels allang is gaan vervelen, dit terzijde).
Paranoia stemt bovendien tot nadenken, het laat een kant van het bedrijfsleven zien waar je niet vrolijk van wordt: manipuleren van werknemers, corruptie en schofterigheid, massa-ontslagen. Het doel, het grootste en meest winstgevende concern worden, heiligt alle middelen.

Meer weten over Paranoia ? Klik dan op de afbeelding of lees de recensies op Crimezone (beetje voorzichtig, menigeen is té scheutig met info!).

Oeps, vergeet ik helemaal te zeggen dat Paranoia mijns inziens een prima verhaal is om te verfilmen. De slotregels in het boek lijken daar haast op vooruit te lopen; ik zie het helemaal voor me, inclusief een beeld van Hugh Grant, maar die is net een tikje te oud voor de rol van Adam Cassidy.

Gisteravond al borrelden mijn darmen onbehoorlijk, voelde al niet prettig, en vanmorgen waren maag en darmen totaal hoteldebotel. Zwak en misselijk naar mijn werk gebeld dat ik verstek moest laten gaan, ik kreeg al visioenen van hoge nood in de bus en zo meer. Nog wat geslapen, in bad geweest, maag en darmen zijn inmiddels totaal leeg en nu voel ik me weer veel beter. Geen geborrel en gepruttel meer, ik heb zelfs trek in een boterham, maar doe kalm aan met eten. Een mensenlichaam blijft een raadselachtig iets: dit ongemak kwam op als poepen (volgens Van Dale: kakken) en is van korte duur, naar het zich nu laat aanzien.
Ik heb me trouwens niet ziek gemeld, maar afgemeld op m’n werk en noteer een vrije dag. Dit vanwege de romslomp en de wachtdagen; ik lever liever acht opgebouwde verlofuren in die wél betaald worden.

Naarmate ik begin op te knappen bekruipt me het gevoel dat ik spijbel: ik luister naar Mary Chapin Carpenter (deze cd heb ik en deze ga ik zometeen bestellen, want die wil ik ook in het echt hebben), kijk naar het WK zwemmen (met de complimenten aan Phelps en Van den Hoogenband!), ben wat op de computer bezig. Het is net een échte vrije dag en toch ook weer niet.

Mobiel, dvd-recorder en horloge staan sinds vanmiddag op zomertijd. Gelukkig schiet me net te binnen dat ik de wekker ook nog bij moet stellen, anders gaat er morgenochtend iets goed fout.

Eerlijk opbiechten: wie heeft dit wel eens nagelaten en verscheen een uur te laat daar waar hij/zij verwacht werd? En was dat opzet of niet?

Welterusten!

Dat je met PowerPoint presentaties kunt maken veronderstel ik als bekend, maar je hebt er wél het programma PowerPoint voor nodig. Daar is iets op gevonden: Thumbstacks, waarmee je presentaties kunt maken zónder over PowerPoint te beschikken, gewoon met je browser. Thumbstacks verkeert nog in de alfafase en moet nog verder ontwikkeld worden, maar het begin is er. Het spreekt vanzelf dat er getest moet worden, suggesties aangedragen, bugs gemeld en wat dies meer zij. Er is een forum waar je dat alles kwijt kunt en waar je zo’n beetje de ontwikkelingen kunt volgen. Verwacht niet dat Thumbstacks dezelfde mogelijkheden gaat bieden als PowerPoint, o.a. muziek toevoegen zal nu en in de toekomst geen optie zijn, maar om even snel iets in elkaar te knutselen is het misschien wel handig. Je hebt niet eens eigen webruimte nodig, een opgeslagen presentatie heeft een eigen url.

Nieuwsgierig als ik (soms) ben heb ik me geregistreerd en een testpresentatie gemaakt. Er staat niets zinnigs in, maar goed, daar gaat het niet om. Hier staat ie. Net als in PowerPoint ga je met een muisklik naar de volgende bladzijde.

Na mijn doe-het-zelfcursus PowerPoint ben ik nu bezig met een doe-het-zelfcursus Access (2003). Leuk om iets nieuws te leren en je weet maar nooit waar het goed voor is!

De paashaas is zijn eieren kwijtgeraakt. Help hem ze terug te krijgen:

Paashaas

Spelletje à la Super Mario: niet moeilijk zou je zeggen, maar toch legt mijn paashaas steeds het loodje. Ik durf niet te vermelden hoe laag mijn score tot nu toe is. Morgen probeer ik het opnieuw, ik heb nu te weinig geduld, Paranoia (zie deze log) ligt naar me te lonken. Ik ben pas op bladzijde 75, maar het boek bevalt me: flink tempo, grappig, een hoofdpersoon van vlees en bloed, een sikkeneurige oude vader en een niet-alledaags onderwerp. Zoiets. Hoop dat de resterende 300 bladzijden blíjven boeien. Die lees ik niet vannacht allemaal uit, maar ik ga er nog wel even een gat in branden. Glas sherry erbij, zak chips op schoot. ‘t Is weekend, dus ik mag lekker laat naar bed.

Afgelopen donderdag plaatste ik de log ‘Goedemorgen‘, waarin ik aankondigde dat het een fijne dag ging worden. Dat is het ook geworden, zij het al met al vermoeiend. Tot half één gewerkt, een boodschap gedaan, naar het station gelopen en met de bus naar huis. Toen ik nog maar net de computer aan en mijn boterhammen op had was omaBee al hier. Met een cadeautje: het hiernaast afgebeelde erg leuke boekje Hartelijk veelgeciteerd van Rikkert Zuiderveld (ja, die van Elly&Rikkert). Dat Rikkert oneliners en eyeopeners schreef wist ik, die was ik al tegengekomen in Van de zotten, maar dat daar boekjes van waren wist ik niet. Meestal ben ik degene die omaBee op pad helpt in zulke dingen, dit keer was het andersom.
We zijn vrijwel meteen naar Almere vertrokken, waar we tot na zessen gewinkeld hebben. Buit omaBee: drie shirts en een trui. Buit Annabee: vestje met bijpassend hemdje, twee shirts, ‘gilet’.
Moe edoch tevreden over onze aankopen arriveerden we bij V&D. Daar gingen we met Rosanne en Sigrid even iets te eten vóór ons bezoek aan de schouwburg. ‘Even’ paste niet in de planning van La Place en onze maaltijd had verder ook nogal wat voeten in de aarde; daarover later misschien meer, afhankelijk van de reactie die ik van La Place krijg op de klacht die ik nog ga indienen. Wat we kregen smaakte goed, dat wel.

Op naar de spiksplinternieuwe schouwburg en Stef Bos. We waren nog maar net op tijd en keken onze ogen uit in het gebouw, er was namelijk niets te zien: vrijwel lege ruimtes met witte wanden, roestvrijstaal, in de zitruimtes rode kuipstoeltjes (wel eens een man in een klein kuipstoeltje zien zitten? ) en rode tafelbladen en van beneden tot boven een enorme, prachtige, kleurrijke wandschildering (met de hand geschilderd, aldus de schouwburgmedewerkster die we achteraf spraken). Kaal en ongezellig, is de eerste indruk en ik voorspel dat die bij velen stand zal houden, het hééft echter wel iets. Minimalisme is de bedoeling van de architect geweest (imho); het gebouw is slechts een praktisch omhulsel voor dat waar het werkelijk om gaat: de voorstelling. Vergeet ik nog te zeggen dat het bouwwerk ook aan de buitenkant zeer sober is en dan druk ik me eufemistisch uit: een kubus met ramen. Ik moet het eerst nóg eens zien, voor ik er een mening over geef. (Terzijde: het nieuwe theater in Lelystad is knaloranje aan de buitenkant, daar ben ik nog niet binnen geweest, t.z.t. log ik daarover.)
Stef Bos was goed en bij vlagen steengoed, na de pauze althans. Voor de pauze kon hij me niet echt bekoren, wat deels te wijten is aan het feit dat ik de nummers niet kende en dat deze als muziek zeer goed overkwamen (de vaste band + zes strijkers, klasse!), maar eigenlijk geen zang nodig hadden. Het geheel kwam wat gekunsteld op me over, maar wel typisch Stef Bos, en al met al heb ik tóch wel genoten.
Dat de zaal lang niet uitverkocht was speelde uiteraard een rol voor wat betreft de sfeer. Wij zaten maar met z’n achten op balkon 2 … Jammer, Stef Bos verdient beter. Beetje raar publiek ook, daar in Almere: zodra het afgelopen was, stoof iedereen de zaal uit en maakte dat ie weg kwam. Tegen de tijd dat wij beneden waren en onze jassen gingen halen hingen er nog vier jassen, de onze dus, in de garderobe. Waarbij opgemerkt dat we onderweg het toilet bezocht hadden, maar dan nog. Zo gaat dat altijd, aldus de al eerder genoemde medewerkster, vrijwel niemand blijft nog even nazitten of -praten. Er was nul komma nul contact tussen de bezoekers onderling, terwijl ik juist gewend ben dat je op dit soort avonden gemakkelijk gesprekjes aanknoopt met vreemden, omdat je eenzelfde interesse deelt en dezelfde voorstelling gezien hebt. Of de conclusie gerechtvaardigd is dat Almeerders geen theatergangers zijn kan ik na één keer niet zeggen; dat de Almeerders niet bijgedragen hebben aan de sfeer is een feit. Noorderlingen, zoals ik, hebben de naam ontoegankelijk te zijn, maar in de loop der jaren ben ik er allang achter dat dat stempel, ‘ons’ opgelegd door ‘de westerling’, pertinent onjuist is; het is eerder andersom.

Websitetip voor wie hem nog niet kent:

Daar vind je spreekwoorden, krantenkoppen (helaas zonder bronvermelding, dat zou de ‘echtheid’ ten goede komen), wc-uitspraken, scheldwoorden, smoezen en nog veel meer.
Zoals bijvoorbeeld:

Als achter vliegen vliegen vliegen vliegen vliegen vliegen achterna.

Veel plezier!