Na Doodsslaap was dit mijn tweede Greg Iles. Een spannend boek: vijfjarig meisje wordt ontvoerd door slimme psychopaat, die ook de ouders in z’n greep houdt.
Iles schakelt moeiteloos en zonder dat het ook maar ergens irritant is van hoofdpersoon naar hoofdpersoon; de diverse invalshoeken die daardoor ontstaan maken het verhaal extra boeiend.
In de eerste Iles die ik las zakte de spanning allengs weg, in 24 Uur is dat geenszins het geval. Wel heb ik weer mijn bedenkingen tegen het slot: nét geen Bouquetreeks, maar ‘t heeft er vlak naast gelegen. Jammer, een op zich vrij hard boek moet niet zoetsappig eindigen.

Mijn nieuwsgierigheid naar Iles is nog niet bevredigd. Ik weet na twee boeken nog niet goed wat ik aan deze auteur heb: enerzijds schrijft hij boeiend en leest hij prettig, anderzijds is het taalgebruik aan de simpele kant en hapt het iets te makkelijk weg. Er ligt nog een Iles op mijn ntl-stapel, maar eerst ga ik een paar andere boeken lezen. Te beginnen met De Bank van Linda Davies.