Bij ons thuis werd op 30 april gevlagd omdat mijn vader jarig was, dat is de kinderen en kleinkinderen Bee met de paplepel ingegoten. De viering van de verjaardag van de koningin was slechts bijzaak.
Deze herinnering komt nog elk jaar bij me op en daar is niks mis mee: goede herinneringen moet je koesteren, slechte zo snel mogelijk vergeten. Today is the first day of the rest of your life heeft ooit als poster in mijn kamertje gehangen. Dat principe huldig ik nog steeds: je leeft vandaag en de toekomst ligt volledig open.

Traditiegetrouw op deze dag een Stellingwarver riempie van Jouk, een pseudoniem van mijn vader:

Herinneringen

Wat bin d’r een boel mooie dingen,
die nooit nóóit weer verleuren gaon.
Wat bin d’r een herinneringen
die morgen pas gebeuren gaon.

uit: Wille op ‘e brille

Vandaag heb ik het lekker luieren en genieten voortgezet: een gat in de dag geslapen (we gingen naar bed toen de zon al haast weer opkwam) en een verwenontbijt genuttigd met versgebakken broodjes, een gekookt eitje en koffie. Een logeeradres dat ik kan aanbevelen!
Toen werd ik gebeld (soms denk ik: lang leve de mobiel!) en dat draaide uit op een visafspraak. Ik vis niet, maar dat mag de pret niet drukken; ik lees en fungeer op die manier als prima, zij het niet erg spraakzaam, gezelschap.
Na een hele middag aan de waterkant was ik tegen zevenen thuis, helemaal rozig van de buitenlucht, de zon en de (frisse) wind. Wat zal ik zometeen lekker slapen!

De wonderen zijn de wereld nog niet uit: ik heb vandaag een aantal uren geluierd. Op zich niets vreemds aan, maar ik luierde in de zon. Ik heb al vaker gedacht dat ik niet helemaal spoor, nu weet ik het wel zeker.
Net op het moment dat mijn decolleté aangaf dat ik er beter aan zou doen naar binnen te gaan, belde een vriendin en dat resulteert erin dat ik me een beetje toonbaar ga maken en zometeen in de auto spring voor een ongetwijfeld gezellige (klets)avond.
Het leven is zo beroerd nog niet.

Na Doodsslaap was dit mijn tweede Greg Iles. Een spannend boek: vijfjarig meisje wordt ontvoerd door slimme psychopaat, die ook de ouders in z’n greep houdt.
Iles schakelt moeiteloos en zonder dat het ook maar ergens irritant is van hoofdpersoon naar hoofdpersoon; de diverse invalshoeken die daardoor ontstaan maken het verhaal extra boeiend.
In de eerste Iles die ik las zakte de spanning allengs weg, in 24 Uur is dat geenszins het geval. Wel heb ik weer mijn bedenkingen tegen het slot: nét geen Bouquetreeks, maar ‘t heeft er vlak naast gelegen. Jammer, een op zich vrij hard boek moet niet zoetsappig eindigen.

Mijn nieuwsgierigheid naar Iles is nog niet bevredigd. Ik weet na twee boeken nog niet goed wat ik aan deze auteur heb: enerzijds schrijft hij boeiend en leest hij prettig, anderzijds is het taalgebruik aan de simpele kant en hapt het iets te makkelijk weg. Er ligt nog een Iles op mijn ntl-stapel, maar eerst ga ik een paar andere boeken lezen. Te beginnen met De Bank van Linda Davies.

Deze week ben ik al drie keer op de fiets naar m’n werk geweest. De heenweg is 25 minuten trappen, terug doe ik er 30 over. Vandaag heb ik niet gefietst, morgen doe ik het ook niet, want een zadelpijn dat ik heb …
Die pijn zit niet in m’n zitvlak, dat wel wat kan verdragen, maar in de ietwat wekere delen in die contreien van m’n lichaam. Een schrijnend gevoel, waar ik zelfs last van heb als ik op een zachte stoel zit en als ik moet plassen; niet prettig.

De hamvraag: hoe voorkom ik dit als ik weer ga fietsen?
Is m’n zadel te hoog of juist te laag, moet ik een andersoortig zadel kopen (ik heb een gewoon standaardzadel), is m’n houding niet goed (stuur hoger of lager?)?
Goede raad is welkom, want op zich bevalt het fietsen me prima en dan met name de heenweg. De fiets biedt ook de mogelijkheid in de middagpauze even een boodschap te doen. Te voet zijn Jumbo&co. eigenlijk nét te ver, of de pauze is te kort, ‘t is maar hoe je het bekijkt.
Per fietsdag bespaar ik € 2,45 aan buskosten en twee keer bijna een kwartier lopen (station naar werk en v.v.). Tijdwinst levert het nauwelijks op: slechts twintig minuten per dag.

Voor het eerst in m’n leven ben ik naar de pedicure geweest. De noodzaak was er nooit en eigenlijk was het ver van m’n bed.
Nu moest ik wel, want van ongemak door pijnlijke eeltplekken wordt een mens niet vrolijker en zelf de frees erop zetten leek me niet verstandig. Vanmiddag op goed geluk een pedicure gebeld en vanavond kon ik al komen.

De buitengewoon aardige pedicure heeft mijn maat 38-voetjes weer zacht en glad gepolijst en als toegift mijn teennagels felrood gelakt.
Het geeft me een weldadig gevoel!

klik op de afbeelding om het stripverhaal te bekijken

Op de meeste pc’s zal het stripverhaal verkleind weergegeven worden, passend op het beeldscherm, maar onleesbaar. Wijs dan met de muis de strip aan, zodat er een icoontje met pijltjes verschijnt waarmee je het formaat bij kunt stellen. Klik daarop en de strip staat in z’n oorspronkelijke formaat.
Voor mij een vanzelfsprekende handeling, maar mij is gebleken dat lang niet iedereen dit truukje kent.

De hoofdpersoon is charismatisch, excentriek, geestig en schaamteloos, de overige personages zijn interessant en kleurrijk, de auteur schrijft goed en mooi, aldus de achterflap. Dat klopt allemaal, maar desondanks is De donkere kamer een teleurstellend boek. Het verhaal boeit voor geen meter, het lijkt slechts geschreven om een aantal seksuele voorstellingen aan elkaar te breien, waarvoor de vondst van een verzameling gewelddadige pornografie (boeken en foto’s) als een soort excuus gebruikt wordt. Hoogtepunt van het boek is de gedetailleerde beschrijving van ‘de daad’, zoals de hoofdpersoon die, mét gedachten aan gewelddadige seks, bedrijft met een gewillige jongeman. Ergens onderweg in het boek sterft iemand zonder dat ik daar het nut van inzie, doet verdacht veel denken aan gemakzucht van de auteur.

Conclusie: niet goed, niet superslecht (want mooi geschreven), maar ergens daartussenin.

Ik hou het voor gezien voor vandaag.
Ben moe, zit aan een stuk door te gapen.
‘t Is voor mijn doen nog lang geen bedtijd, maar ik ga tóch.

Ik weet wel zeker dat ik hooguit tot drie schaapjes kom,
verdwijn linea recta naar dromenland.
Welterusten!

Er is, afgezien van de kleur, een kenmerkend verschil tussen het linker- en rechterpaar sandalen. Wie is zo kien het te zien/bedenken? De maat is gelijk, dat zeg ik er meteen maar bij.

Over verschil gesproken: de broeken die ik vorige zomer gekocht heb zakken me nu van m’n kont. Het enige voordeel is dat ik de knoop niet los hoef te doen als ik naar de wc ga, verder heeft het alleen maar nadelen: het draagt niet prettig en ik zal nieuwe te korte lange broeken, dan wel te lange korte broeken, moeten kopen.
Mijn favoriete spijkerbroek slobbert ook om m’n kont, kan ik niet meer dragen. De broeken uit deze log passen gelukkig nog. De twijfelbroek had ik trouwens teruggebracht, weet niet meer of ik dat al verteld had, en het terugontvangen geld heb ik besteed aan comfortabele schoenen, waarvan iedereen denkt dat het Ecco’s zijn, maar ze zijn van Timberland.