In het tv-programma Memories worden oude geliefden (letterlijk en figuurlijk oud ) nog eens bij elkaar gebracht, opdat alsnog uitgelegd kan worden wat destijds de reden van de soms wrede relatiebreuk was. Ik kijk er met gemengde gevoelens naar, maar soms is het wel leuk.

Vandaag (= paasmaandag) waande ik me een Memories -deelnemer, maar dan zonder Anita Witzier en zonder televisiecamera’s. Ik liep op de vlooienmarkt in Thialf een oude liefde tegen het lijf, had hem dertien jaar niet meer gezien.
Omdat dit geen échte Memories is mag ik het achterliggende verhaal achterwege laten.
Het was raar en tegelijkertijd heel vertrouwd elkaar weer te zien. Het gesprek verliep moeiteloos, het oude zeer is allang verdwenen. Grappig is, dat we al snel vaststelden dat we beiden ons eigen beeld hebben van wat er destijds misgegaan is; lachen dus. We zijn weer bíj wat betreft sterfgevallen in de familie en zo meer.
Dertien jaar in drie kwartier.
En toen gingen we ieder weer ons weegs, hij terug naar zijn verkoopwaar en ik naar Westervelde voor een bezoekje aan omaBee.
Op de een of andere manier heeft deze volstrekt onverwachte ontmoeting me goedgedaan, ik vermoed omdat er - van beide kanten - tóch wat vragen alsnog beantwoord zijn. À la Memories.