pas 18

knap uiterlijk
goedgekeurd innerlijk

en

hij is van mij!

Onlangs heb ik MSN geïnstalleerd, zie deze log.
Geen problemen ondervonden, draaide als een tierelier.
Houen zo, zou je denken.
Vanavond verscheen er echter een melding over een nieuwere versie van Messenger met de vraag of ik die wilde installeren? Vooruit maar, waarom niet? Dat zou geen kwaad kunnen. Mis: na de installatie heette het niet meer MSN Messenger maar Windows Live Messenger (of zoiets) en prompt kon ik niet meer msn’en met een van mijn contactpersonen, want die gebruikt geen WLM maar MSN.
Ik heb mijn systeem gereset naar gisteren, probleem opgelost, ik MSN weer, maar ik zit helemaal niet te wachten op dit soort poespas.

Toch vraag ik me af of ik iets niet goedgedaan heb, een instelling over het hoofd gezien misschien? Immers, met anderen dan die ene contactpersoon kon ik eerder wél gesprekken voeren, ondanks het feit dat zij kennelijk al WLM hadden en ik ‘maar’ MSN.
Kan iemand mij uitleggen hoe het zit?

Over sokken in sandalen, kortebroek met sokken en witte sportsokken in nette schoenen zeg ik maar niks meer. Mij viel echter rond het station in Lelystad een minstens zo lelijk fenomeen op: een kort jack over een colbert. Ik heb de afgelopen twee dagen zeven veertigplus(kantoor)mannen in deze outfit gesignaleerd. Geen gezicht, een colbert dat een eind onder een jack uithangt.
Ik hoop dat het geen nieuwe trend is, ofschoon er wat dat betreft weinig te vrezen valt in Lelystad, dat niet behept is met een modieus straatbeeld.

Een jack is sowieso niet flatteus voor de niet meer zo jonge man, een jas van het parkamodel of een lange (regen)jas oogt fraaier. Het ergst zijn de jacks die een of twee maten te klein zijn en waarvan het elastiek onderin als het ware de buik draagt. En wat te denken van de jacks met een vlakverdeling in bonte kleurstellingen? Afschaffen graag!

Wat vind jíj geen gezicht?

Ga ik plotseling morgenavond naar het theater!

Het verschil

Ik ga met haar, ze had een kaart over en wou graag gezelschap. Ik heb me maar opgeofferd …
Beetje spannend: ik ken haar niet, ben nog niet in het vernieuwde Lelystadse theater geweest en weet ook eigenlijk niet wat ik van Het verschil moet verwachten (meen dat ik op tv een fragmentje gezien heb, kan dat?).
Het wordt vast een leuke avond, ik verheug me erop!

Ervan uitgaande dat er vier typen mensen zijn:

1. zij die vrijwel altijd (bewust) de makkelijkste weg kiezen
2. zij die als vanzelfsprekend de gulden middenweg opgaan
3. zij die vrijwel altijd (bewust) de hobbelweg nemen, de hard way
4. zij die wel zien hoe het uitpakt en voor een vraagteken gaan

lijkt het me wel duidelijk tot welk type Annabee behoort: 3.
(En dan weten jullie nog lang niet alles, mijn weblog biedt slechts een oppervlakkig kijkje in mijn leven. )

Welke van de vier is voor jou de meest voor de hand liggende?
Laat het weten via de poll in de rechterkolom en/of reageer op dit logje.
Ik ben zeer benieuwd welke wegen mijn lezers bewandelen.

Vandaag ga ik trouwens voor optie 1, de makkelijke weg: met bus-trein-bus naar dochter in Amsterdam. Alhoewel, makkelijk … ben al met al bijna twee uren onderweg, terwijl iedereen schijnt te denken dat Amsterdam voor Lelystatters naast de deur ligt. Ik kom vrijwel nooit bij haar, zij komt in de regel hier, maar vanwege de situatie in bijna-ex-huize Annabee is het patroon gewijzigd. Straks in mijn nieuwe huis zal het wel weer andersom gaan.
Boek mee voor onderweg, kletsen, lekker eten (verwacht ik), ik heb er zin in!

Update 28 mei 00:10
- Bijna twee uren was een tikje overdreven: tussen deur en deur zat 1 uur en 45 minuten.
- We hebben gegeten bij The Himalaya. Het heeft ons verrukkelijk gesmaakt!

foto: Raymond

‘t Was een wonder boven won-
der dat ik dit hier plaatsen kon.
(vrij naar ‘k Zag twee beren … )

De stroom viel namelijk steeds uit, aardlekschakelaar op 0. Eerst de straat in gegluurd of het alleen hier het geval was of ook bij de buren. Alleen bij ons dus. Het ding weer op 1 zetten hielp niet, knalde meteen weer naar 0. Stoppen uitgezet en één voor één weer aan, om de plaats delict te bepalen. Het blijkt in de keukenapparatuur te zitten: oven, afzuigkap, koelkast of vriezertje. Naar de apparaten staren lost niets op, hebben we (= Niels en ik, beiden even technisch) inmiddels proefondervindelijk vastgesteld.
De betreffende stop blijft uit, koelkast en diepvries ook …

Soms gebeurt er zoveel in een kort tijdsbestek dat het amper bij te benen is. Ik heb nu en dan het gevoel dat de tijd met me op de loop is.

Voorlopig blijft dat gevoel nog wel even aanhouden, verwacht ik, er moet nog van alles geregeld en gedaan worden. Gaat helemaal goedkomen. Aan de hypotheek wordt gewerkt, voorlopig koopcontract is in de maak en dan is er nog een hele waslijst ‘things to do’: ik moet weer kunnen internetten, zitten, slapen, wassen, enzovoort. Later meer over het huis zelf.
Hoog op mijn prioriteitenlijst staat een auto; ik hoop er snel een te vinden in mijn prijsklasse, die ik maar niet zal noemen om mijn bezoekers voor een shock te behoeden, en gok erop dat die hier eind volgende week voor de deur staat te glimmen. Alhoewel, glimmen … Hij zal wel van zodanige leeftijd zijn dat de glans eraf is, dat mag echter de pret niet drukken. Immers, leeftijd zegt niets, dat geldt zowel voor auto’s als voor mensen; je hebt er die al op jonge leeftijd niet meer vooruit te branden zijn en je hebt er die tot op hoge leeftijd uitstekend functioneren!

O ja, inpakken moet ik ook nog. En wegwezen!

Ik blijf aan de Lelystadse waterkant. De afstand tussen huidige (= groene vlag) en aanstaande woning (= rode vlag) bedraagt slechts 3,2 kilometer, maar is gevoelsmatig veel groter: in het Galjoen hoor je bij de stad, in Haven niet.
En blij dat ik ben! Als ‘t een beetje meezit woon ik er half juli al.

Later vertel ik meer. Ben nu druk met mailen, bellen, msn’en en het weer in balans brengen van mijn zenuwen, die de laatste dagen (weken eigenlijk) tot het uiterste gespannen zijn geweest.
Vanmorgen om 09:10 uur een aanvangsbod gedaan en om 10:15 uur was de deal gesloten. De ontlading die mijn lijf op dat moment produceerde kan ik niet beschrijven.
Uiteraard zijn er de gebruikelijke voorbehouden, maar in principe is alles rond.

Met dank aan omaBee, die zich door niets en niemand van de wijs heeft laten brengen; zonder haar zou deze opzet niet mogelijk geweest zijn. Het zonnetje naast deze tekst is speciaal voor haar, daar mag ze best even in staan!

Ik droom niet vaak. Althans, ik herinner me m’n dromen zelden.
Ik zie eerlijk gezegd ook niet zo veel in het uitleggen van dromen, maar toch … Afgelopen nacht droomde ik dat ik in een wei vol bloemen lag, temidden van mijn favoriete klaprozen. De zon brandde op m’n huid, ik hoorde vogels fluiten en bijen zoemen en ik droomde zachtjes weg. Deze droom betekent voor mij dat ik op de goede weg ben, dat de horizon steeds dichterbij komt en dat de toekomst me toelacht. Deskundigen zullen mijn droom misschien anders interpreteren, maar daar heb ik geen boodschap aan. Mijn eigen uitleg weegt zwaarder, die maakt me blij en positief!

Het spreekt voor mijn trouwe lezers vanzelf dat ik na deze droom vanmorgen meteen Wildflowers in de cd-speler gestopt heb. Dat blijft toch echt mijn lijflied: Wilflowers don’t care where they grow (van de cd Trio).

- tekst Wildflowers
- afbeelding: www.free-nature-photos.org