Update 12:15
Ik merk dat de afbeelding soms niet inlaadt.
Als iemand een deugdelijker ticker weet hou ik me aanbevolen!

Hulptroepen
‘t Wordt nu ook tijd om hulptroepen op te trommelen. Vrijwilligers mogen zich melden voor werkzaamheden zoals: de tuin leeghalen en omspitten, het plaatsje achter onkruidvrij maken, boekenplanken monteren (en opmeten en kopen), dozen uitpakken, lampen ophangen, buffetkastje + slaapkamerkasten + nog een kastje (weer) in elkaar zetten, pc en tv aansluiten en weetikveel wat allemaal nog meer. Gewoon gezellig langskomen met een hapje en/of drankje mag natuurlijk ook.

Wat de tv betreft ben ik er nog niet uit welk pakket ik zal nemen van UPC, toch moet ik een dezer dagen daarover een beslissing nemen, liefst vandaag nog. Internetpakket weet ik al, maar moet in combinatie met tv-pakket.
Energie krijg ik van Greenchoice, is geregeld. Water moet nog geregeld, maar dat zal wel loslopen.
(Verhuis)tips en geheugensteuntjes zijn welkom!

Hè hè, eindelijk het vervolg, ‘t lijkt wel of ik het druk heb. Valt best mee hoor.

Gisterochtend om kwart voor negen zaten omaBee en ik al bij Delifrance op het Damrak aan een broodje en een cappuccino. Ruimschoots op tijd waren we bij het Bungehuis in de Spuistraat. Achtereenvolgens traden Richard (Taal of pantomime? Over de linguïstische status van classifiers in gebarentalen), Sigrid (Werkgeheugen: de modellen toegepast op gebarentalen) en Rosanne (Verwerving en verwerking van vingerspellen bij dove kinderen) voor het voetlicht, een trio dat tijdens het schrijven van hun scripties en het voorbereiden van hun presentaties elkaar heeft gestimuleerd en gesteund. Assistent-professor dr. Roland Pfau fungeerde als dagvoorzitter en hield de tijd in de gaten (elk had een kwartier, waarna de toehoorders vragen mochten stellen) en professor dr. Anne Baker (what’s in a name ) reikte de bullen uit, vergezeld van kussen en zonnebloemen.
De sfeer was zeer ontspannen, het was echt een feestelijke bijeenkomst en voor de spiksplinternieuwe Bachelors of Arts een mijlpaal. Richard slaat nu een technische weg in, Sigrid en Rosanne zijn er nog niet uit wat ze gaan doen, in welke volgorde en waar, maar ik verwacht dat beiden zich binnen een paar jaar Master of Arts mogen noemen.

Rosannes vader kon helaas niet met ons de stad in om het feestje nog wat te rekken. Zijn taxi was blijven wachten en bovendien kon hij het tot hier al amper volhouden door het zeer vroege opstaan (om 5:00 uur uit bed gehaald, gedoucht enz., dat kan hij niet meer zelf), de lange taxirit en het bijwonen van de scriptiepresentatie. Hij wás er en daar gaat het om, geen ouder wil zo’n bijzonder moment missen; de ongetwijfeld bar slechte dagen die hiervan het gevolg zijn neemt hij op de koop toe. Wij (= omaBee, Lykle, Rosanne en ik) zijn met de tram naar de Albert Cuyp gegaan en hebben bij Bazar geluncht, een prima idee van Rosanne! We hebben gekozen voor de uitgebreide lunch, ‘Nahar’, zie menukaart. (Munt)thee na. Het was smikkelen en smullen én gezellig!
Op de Albert Cuyp heb ik nog sokken gekocht, een tafelzeil (€ 2,40) en een hapjespan (hele mooie rooie met glazen deksel - € 10,00). OmaBee en ik waren tegen vijven terug in Lelystad-Haven.

P.S.
Rosanne en Lykle zijn na ons vertrek nog de stad in geweest voor overhemden voor Lykle. Dat ging als volgt, ik citeer uit een e-mail: Operatie overhemd is gelukt! Alleen was het even wennen aan Rosannes manier van winkelen, die niet erg democratisch is: duw Lykle in een pashokje en geef hem aan wat hij mag passen … Er was ook iets met een bierbuikje, las ik hier in de post van 28 juni …

Even snel een paar foto’s, later op de avond meer over deze heerlijke dag.
Moet eerst even een rondje Palazzo doen, vriendin Lia heeft namelijk geconstateerd dat we vorige week te weinig kussenslopen hebben gekocht bij Leen Bakker.

Klik hier voor ‘De bul - vervolg’

Vanavond met omaBee even door het Galjoen gereden, ze had Villabee nog niet gezien. Er staat nu een bord ‘Verkocht’ op, het wordt steeds echter …

Nog geen offerte binnen voor de gevelreiniging, vrijdag maar eens bellen.
Deze foto is wat donker uitgevallen (21:15), waardoor het erger lijkt dan het is.

OmaBee logeert bij mij, slaapt zelfs bij mij in bed, want morgenochtend om kwart voor acht vertrekken we per trein naar Amsterdam, voor de scriptiepresentatie van Rosanne. Halfbroer Lykle is uiteraard ook van de partij, evenals Rosannes vader, die per invalidentaxi van Emmeloord naar Amsterdam reist. Hele onderneming én zwaar voor hem, maar ‘t is goed dat ie erbij is.
Naderhand gaan we samen gezellig wat drinken en/of eten, we maken er een leuke dag van!

Wow! Ik heb 0 fouten en had de sommen in een mum van tijd opgelost. Het is duidelijk dat ik van de oude stempel ben en dat meester Bee me indertijd op de lagere school de nodige rekenhandigheidjes heeft bijgebracht. Juf Bee, ook bekend als omaBee, kan trouwens ook goed rekenen, leert op haar 79ste zelfs haar belastingadviseur nog een lesje (zie voorgaande log), maar bij haar heb ik nooit in de klas gezeten. ‘t Zal dus wel in m’n genen zitten, alhoewel ik ook verwanten heb die dénken dat ze goed kunnen rekenen, maar steevast naast de juiste uitkomst zitten.

Hoofdrekenvaardigheidstest

Eerlijk zijn hè? Niet stiekem de rekenmachine erbij en er ook geen uren over doen!

Met dank aan Francisca, die me deze test toestuurde!

Al weet ik dat sommige mensen van mening zijn dat je in zak en as behoort te zitten, zielig moet zijn en er beroerd uit moet zien als je relatie stuk loopt, bij mij is dat geenszins het geval. Het is een hoop geregel en gedoe, maar ik verheug me op de toekomst, stippel met veel plezier mijn nieuwe weg uit, voel me prima (op m’n rug na: ‘t gaat veel beter, maar ik moet geen onverhoedse bewegingen maken of bukken of tillen) en ik geniet zeer van de (kleine) leuke dingen voor de mens. Zoals daar zijn:

* Rosanne doet a.s. donderdag haar scriptiepresentatie en mag zich daarna bachelor of arts noemen. Uiteraard ben ik trots op haar dat dit in drie studiejaren gelukt is naast al haar overige bezigheden, waaronder vele uren aan de kassa bij v/h Edah te Lelystad, nu Deen te Amsterdam.
* Mijn tafel is verkocht. Zondag wordt ie opgehaald.
* OmaBee heeft een fout ontdekt in haar belastingaangiften van 2001 t/m 2007, opgesteld door een belastingadviesbureau … Ze krijgt nog rond de drieduizend euro terug. Haar roeping gemist?
* Tussen de middag geheel onverwacht een telefoontje van iemand die mij dierbaar is.
* Lykle en het UWV zitten eindelijk weer op één lijn, hij gaat binnenkort een nieuw, bij hem passend, reïntegratietraject in.
* Vanavond met een collega Chinees gehaald en bij haar thuis lekker en gezellig gesmuld van loempia’s, bami, babi pangang en kroepoek.
* Tegen achten stond de postbode op de stoep met een pakketje voor mij. Dat komt wel vaker voor, maar dit had ik niet besteld, afzender: Unieboek. Meteen uitgepakt natuurlijk en wat bleek? Het lot is me gunstig gezind geweest: ik had me bij de Crimeclub op het Crimezone-forum gemeld voor een gratis exemplaar van De Hunt Club van John Lescroart en bingo! Meerdere mensen krijgen het toegestuurd en vervolgens wordt men geacht deel te nemen aan een discussie over het boek. Nou, daar heb ik niks op tegen, dat doe ik graag. Ik ben overigens zeer benieuwd naar het boek, heb nog nooit iets van Lescroart gelezen.

Zijn dat leuke dingen voor de mens, of niet?

Het wordt weer eens tijd om een testje te plaatsen.
Bij deze:

de huilebalkentest

Ik kom op een score van 10 en die staat voor:

Het zijn maar emoties. U weet hoe u die van u moet loslaten. Een lach, een schreeuw, een traan wegpinken. U weet dat elke keer als je je met je emotionele gedachten confronteert, dat ze zwakker worden en uiteindelijk minder pijn zullen doen. Uw laatste huilbui was nog niet zo lang geleden. Je schaamt je niet om af en toe je emoties te laten zien, en daardoor zul je ongetwijfeld veel gezonder zijn. De kans is groot dat je een goede counselor zou kunnen zijn: gevoelig en “gevend”.

Wat is jouw score? Huil je nooit, huil je zo nu en dan of ben je een echte huilebalk?

Qua tijdsvolgorde is deel 2 deel 1 en vice versa, maar het gedoe met het pakket lag me zwaar op de maag (of eigenlijk op de rug ) en kwam het eerst uit mijn toetsenbord.
Ik begin nu bij het begin: ‘iedereen’ zei al wekenlang dat ik naar Ikea moest. Ik zag daar eerlijk gezegd niet veel in, een hoop kilometers maken en dan spullen kopen die ‘iedereen’ al heeft en die ik hier in Lelystad net zo goed kan kopen. Gisterochtend liep ik wat met de ziel onder de arm vanwege een afspraak die niet door kon gaan, het weer werkte ook niet mee en ik besloot mijn tijd te verdrijven bij Ikea in Amersfoort. Waarom Amersfoort? Omdat ik daar net zo snel ben als in Amsterdam, omdat ik van een collega vernomen had dat in de Amsterdamse vestiging een verbouwing gaande is en omdat ik er eventueel een eetafspraak met Lykle aan zou kunnen koppelen.

Aanvankelijk kon het me niet echt bekoren bij Ikea, mijn niet zo heel goede humeur zal daar zeker een rol in gespeeld hebben, ik kreeg slechts bevestigd dat eettafel, bed en bank van Haco een goede keuze zijn geweest. Pas bij de ontdekking van de buffetkast (zie voorgaande log) sloeg mijn stemming in positieve zin om en dat zette zich voort bij de kleinere artikelen, alhoewel ik tegelijkertijd bedacht hoe ontiegelijk veel spullen ik nog nodig had … Voor de nieuwsgierigen onder ons: klik hier voor een lijst met mijn aankopen (en dan op ‘open/openen’). De toppers, buiten de buffetkast: plafonnières 1,95 - staande lampen 12,95 en 14,95, bij elkaar passend, de ene kijkt omhoog en de andere naar beneden - glazenset 9,00.
Ik ben nu op een punt aanbeland dat het zinvol is een lijst te maken met wat ik nog niét heb.
En ik ben vergeten een catalogus van Ikea mee te nemen.

Toen mijn kar vol was en ik door de bomen het bos niet meer zag heb ik Lykle gebeld, of hij tijd en zin had om een hapje te eten. Zo niet, zou ik het Ikea-restaurant uitproberen. Hij wou wel, had echter met een vriend (Jonathan) afgesproken, maar die had er geen bezwaar tegen ook mee te eten. In hun vaste pizzeria (beiden blijken overigens ware dr. Oetkerpizzaspecialisten te zijn ) was het te druk, we zijn verder het centrum in gelopen (arme ik met m’n zere rug) en kwamen terecht bij Restaurante Pompei, waar we heerlijk gegeten en gezeten hebben. Daarover meer op Smul maar mee.

Om tien uur was ik weer thuis. Met pijn in m’n rug en bekaf, maar met een voldaan gevoel.

Stouw maar eens een pakket van de volgende afmetingen in mijn auto: breedte:48 cm, hoogte:14 cm, diepte:200 cm, gewicht:44,0 kg. Calculeer in dat de rugleuning van de stoel naast die van de bestuurder niet naar voren (omlaag) kan, kleine handicap aan mijn karretje.
Dat ging dus voor geen meter, althans niet in mijn eentje, en toen het me ook nog in m’n rug schoot had ik het helemaal gehad.
Geen van de langslopende setjes (alleengangers zie je er vrijwel niet) bood hulp aan, al was overduidelijk dat ik het niet redde. (Een vriend van Lykle heeft daar een interessante theorie over, later misschien …) Uiteindelijk heeft een jongeman in de leeftijdscategorie waarvan je dat juist niét verwacht me geholpen. De klep kon dicht, ik had nét genoeg zicht en ben heelhuids met het pakket thuisgekomen. Het ligt nog in de auto, evenals al m’n andere aankopen. Ik ben kapot en zie morgen wel verder. Hoop dat er een sterke man opduikt én dat m’n rug snel herstelt, want op dit moment kan ik niet eens zonder pijn een fles uit de koelkast pakken …

Morgen deel 2, ik ga me nu verder concentreren op KRO’s detectivenacht. De keuze is niet geheel de mijne, maar desalniettemin is het genieten tot de zon weer opkomt. Morgen heb ik alle gelegenheid een gat in de dag te slapen.

O ja, zou misschien wel aardig zijn als ik ook vertel wat er in het pakket zit: klik hier als je nieuwsgierig bent. Ik heb hem in ‘t rood, van 189 voor 99 euro, een op=op-aanbieding. Precies wat ik nodig heb, ik heb er een heel mooi plekje voor!

Update 24 juni 14:00
Niels en Emil hebben een handje toegestoken: pakket staat nu in de woonkamer. Overige aankopen passen precies in de kofferbak, die breng ik een dezer dagen naar mijn opslagplaats, hier staan ze in de weg. Dat doet het pakket ook, maar dat sleep ik toch echt niet bij Lia naar de zolder.

>>> naar deel 2 <<<

De deurmat (zie afbeelding) die ik gekocht heb toen we eind oktober 2005 naar Lelystad-Haven verhuisden laat ik achter en zal wel in de container verdwijnen. Het mooie is er wel af (en niet alleen van de deurmat … ).
Villabee heeft uiteraard ook een deur en moet een mat hebben. Ik had gehoord over de mogelijkheid om een eigen tekst op een mat te laten zetten en dat leek me wel wat, een mat met de opdruk ‘Villabee’ (of heel iets anders). Ik heb een site gevonden waar dat kan: www.matenco.nl, maar het is me veel te duur: een royale mat met tekst kost inclusief verzenden dik 70 euro. Kent iemand goedkopere adressen?

Ik speur nog verder, maar vermoed dat het toch weer uitdraait op een leenbakkertje of een blokkertje, waar ook niks mis mee is. De ‘hello goodbye’ neem ik niet weer, er zijn er vast ook wel met andere teksten.
Op Planet zag ik deze: