(Deze log is afkomstig van mijn vorige weblog en dateert van 26 mei 2004)
Van het eerste boek dat ik van Davidsen las - ‘De vrouw op de foto‘ - heb ik erg genoten, had me lekker in z’n greep. Het tweede - ‘Enkele reis Kopenhagen‘ - ook met heel veel plezier gelezen.
Het derde - ‘Bloedverwanten‘ - is een worsteling geworden. Niet zozeer omdat Davidsen niet goed schrijft, het eerste deel van het boek boeit me zeer, maar het wordt voor mij té politiekerig en ik kan het verhaal haast niet volgen. Nogmaals: het ligt niet aan Davidsen, het ligt aan het feit dat ik onvoldoende op de hoogte ben van de politieke verhoudingen in en na de Tweede Wereldoorlog tussen Denemarken, Duitsland, Polen, Tsjechië, Slowakije, Joegoslavië, Kroatië en Albanië. Ik raakte hier en daar de draad kwijt, weer een stuk teruggelezen (en dat doe ik niet graag), verderop in het boek heb ik maar gewoon doorgelezen, me erbij neerleggend dat het me boven de pet ging. De grote lijn kon ik uiteraard wel volgen, op de details ben ik afgehaakt, en ik moest toch ook weten hoe de licht romantische draad in het boek zou verlopen, met Per Toftlund en zijn vrouw, die beiden ook al ten tonele gevoerd zijn in ‘Enkele reis Kopenhagen’.

Toch het boek niet met tegenzin gelezen, ik ben er weer wijzer van geworden: ik heb bijvoorbeeld nooit geweten dat de Deense regering een dubieuze rol gespeeld heeft in de Tweede Wereldoorlog. De Denen werd beslist niet ontraden, zeg maar gestimuleerd, om in Duitse dienst te treden, sommigen kwamen er bij de Waffen-SS terecht en/of of in de strijd tussen de Serven en Kroaten. Bij terugkeer naar Denemarken, na de oorlog, werd dat een ander verhaal: toen werden diezelfde Denen met de nek aangekeken of zelfs veroordeeld wegens heulen met de vijand en andere oorlogsmisdaden. Davidsen weet er prachtig over te vertellen, maar zoals al gezegd: het verhaal in z’n totaliteit is mij te ingewikkeld. Ik kan me echter voorstellen dat menigeen het met zeer veel plezier leest en beveel het een ieder die in de bovengenoemde politiek/geschiedenis geïnteresseerd is van harte aan.

‘Deurmat - 2′ is het logische vervolg op de log ‘Deurmat‘.
Deze kan er wel mee deur, niet dan?

Te koop bij Intratuin, € 12,95

P.S.
Lykle, ik weet dat die teenslippers op jou een averechts effect hebben, maar neem aan dat het ‘Welcome’ dat compenseert.

Gisteren ging ik in de middagpauze met collega I. even het centrum in. Van de week waren we al samen naar de Hema geweest, waar ik mede op haar advies o.a. roze, turquoise en limegroene badhanddoeken gekocht heb (4 halen, 3 betalen) om de badkamer op te vrolijken. Voor de keuken heb ik rode doeken gekozen (en bij Intratuin, waar ik een deurmat gekocht heb, nog een paar blauwgeruite theedoeken). I. gaat ook verhuizen, dus dat winkelt best gezellig samen.
Doel was ook dit keer de Hema en - ik durf het haast niet te schrijven, ik voel zo hier en daar wenkbrauwen fronsen omdat dit niet des Annabees is, maar goed, een mens mag (tijdelijk) van gedachten veranderen - de Wibra. I. had eerder bij Wibra een fraai notitieblok gekocht, met felgekleurde omslag en vijf tabbladden, € 1,99. Zij ging er nog een halen en ik heb er twee gekocht, een voor mij en een om weg te geven (R.: wil je de helblauwe of de donkerroze?). Ook nog wat andere dingetjes gekocht, waaronder een kookwekker voor € 1,00.

Toen we bij de kassa stonden hoorden we het onmiskenbare geluid van een omvallende fiets, gevolgd door geblaf en gepiep. Een of andere domme doos, ik heb er geen andere term voor, had haar fiets - met de hond in de fietstas! - op de standaard gezet bij windkracht 6. Ook zonder wind zou de fiets uiteraard niet in balans geweest zijn, er hing ook nog een tasje aan het stuur. Oerstomme actie. De doos kwam naar buiten gerend vanuit Cruyf’s Interim, zette de fiets weer overeind en toen zagen wij waarom het hondje er niet onder vandaan gekropen was: het zat vastgebonden in de fietstas. Hond werd niet uit de fietstas gehaald, nee, de fiets ging dit keer tegen een betonnen paal, bijna net zo link, en zij ging weer naar binnen bij Cruyf’s. Met mijn mobieltje heb ik deze dierenbeulerij vereeuwigd, al lost dat verder natuurlijk niets op. Je zult maar hond zijn en zo’n baasje hebben.