Super Mario Bros. is mijn favoriete computerspel aller tijden. Dat zegt niet veel, want ik ben niet zo’n gamer, maar wat hébben we het vroeger vaak gespeeld op de NES. We speelden áltijd voor de punten, Lykle (op jonge leeftijd al een statistiekfreak, ik herinner me vragen als Mama, waar staan meer scholen: in Alkmaar of in Enschede? Ga er maar aanstaan als moeder … ), hield de resultaten bij in een schriftje. We waren zó erg, dat we opnieuw begonnen als we - soms al na level 1 - onder de maat gescoord hadden, wat tot gevolg zou hebben dat we geen record konden behalen.
Das war einmal.
Ik heb nog wel eens online of een gedownloade variant van Super Mario gespeeld, maar dat was een slap aftreksel van de echte. En nu zit ik er weer helemaal in, mede dankzij deze log van Cornette. Het gekke is, dat mijn hersenen en mijn vingers nog precies schijnen te weten hoe het moet, na al die jaren en ondanks de veranderde apparatuur en het feit dat New Super Mario Bros. toch weer een heel ander spel is dan de Super Mario van vroeger. De handelingen gaan vanzelf, maar ik moet nog flink oefenen om vér te komen en hoog te scoren. En als mijn kinderen komen verstop ik hem …

P.S. Ik heb voor de zwarte gekozen. Hij is er ook in het roze en in het wit.