Typische Annabee-actie afgelopen nacht: om een al slapende logé niet wakker te maken deed ik boven het licht niet aan toen ik naar bed ging. Prompt knalde ik met m’n kop tegen het deurkozijn van mijn slaapkamer. Het kozijn gaf niet mee, dat moge duidelijk zijn. Gelukkig had ik m’n bril niet op, die zou de botsing niet zonder schade overleefd hebben. Ik ook niet trouwens: pijnlijk wenkbrauwbot, zwelling op het ooglid, met de ogen knipperen doet zeer (door de zwelling), koppijn. Al met al heb ik er behoorlijk last van en ik was dan ook blij dat de werkdag voorbij was. Mijn lieftallige collega I. zag me ‘afglijden’, maar constateerde opgewekt dat het geen hersenschudding kan zijn … Ik vrees met groten vreze dat het morgen nog erger is, het ooglid ‘trekt’, alsof het stijf wordt, en het zal wel blauw worden. Het zij zo.

Een mens is nooit te oud om te leren, ik weet sinds vandaag wat een iwab’er is. Weet jij het ook?

Tussen de middag ging ik met eerder genoemde collega I. naar Jumbo voor een paar boodschappen. Daar was het akelig druk en dat resulteerde erin dat we vierde in de wachtrij stonden: boodschappen gratis, € 16,15 verdiend. Zie hier de Jumbo-spelregels (punt 3).

Vanavond heb ik gekookt (pasta met spekjes-knoflook-kastanjechampignons-cantharellen-crème fraîchesaus, als er belangstelling is voor het recept dan hoor ik dat graag) en op de bank gehangen, terwijl ik boodschappen had willen doen. Dat zat er niet meer in, in mijn toestand. Morgen dus vroeg uit de veren!

Een dag voor de housewarming heb ik nog steeds geen idee op hoeveel gasten ik moet rekenen. Eentje meer of minder doet er natuurlijk niet toe, maar ik zit met een ‘gat’ van wel tien personen en dat scheelt nogal in het boodschappen doen …

Dus … laat even weten of ik op je moet rekenen. Kleine moeite toch?

Update 21:45
Dit logje heeft z’n nut gehad: ik heb vandaag een aantal mailtjes ontvangen (waarvoor dank aan deze en gene!) en weet nu zo om en nabij hoeveel mensen er komen. Wellicht waren die mails er ook geweest zónder dit logje, maar dat zullen we nooit weten.