… als uitzendkracht:

En daarna ben ik ambtenaar!

‘t Is een echte zondag vandaag: niets bijzonders omhanden, typisch zo’n dag die zich tijdens breiwerk en overig gerommel leent voor overpeinzingen. Zoals over leeftijd. Totaal onbelangrijk voor mij, ik voel me prima en van welke jaargang ik ben (1954, voor wie het graag weten wil) heeft daar niets mee te maken, maar toch meen ik nu en dan een generatiekloof te bespeuren. Geen onoverbrugbare kloof, maar toch.
Neem bijvoorbeeld de weekends: de jeugd, zeg maar onder de 40, is totaal verbaasd als ik op maandag niets spannenders te melden heb dan ‘lekker thuis wat aangerommeld’.
Neem mijn breiwerk: ‘breien? huh????’ Ja, en niet alleen ribbels, maar ook kabels, ajour, inbreien. En haken kan ik ook. En borduren. En zelfs naaien, maar dat heb ik nooit met plezier gedaan, de naaimachine staat boven ergens in een hoekje en is weinig gebruikt.
Neem mijn sudderplaatje. Onlangs kocht ik er tussen de middag eentje, omdat ik er in Villabee nog geen had, tot verbazing van 50% van mijn collega’s (op één na vrouwen). Ik kan gewoon niet zonder zo’n ding, is dat nou zo raar?
Neem … enzovoort.

Er zijn ook terreinen waarop de jeugd in mijn omgeving mij zou moeten overtreffen, maar ik kom tot de conclusie dat ze dat maar in één ding doen: drukdrukdruk, van hot naar her vliegen en draven. Internetten doen de meesten amper, laat staan dat ze actief op internet bezig zijn (= gevolg van drukdrukdruk, heb ik me laten vertellen ), koken moet vlugvlugvlug (= idem, zie vorige tussen-haakjes), slapen moet langlanglang (= idem, zie vorige tussen-haakjes), enzovoort.

Hoe dan ook, rust past niet in het programma van de jeugd. Althans, de rust die ík bedoel, die je nodig hebt voor (zondagse) overpeinzingen. Of dat echter een kwestie van leeftijd is of van de generatie waarin je opgegroeid bent, daar ben ik nog niet uit.