Op ‘e drumpel
Annabee
Weer is alhaost een jaor veurbi’j
en op ‘e drumpel van een ni’j,
staon w’even in het veleden.
Wat het et olde jaor oons brocht?
Wat hawwe d’r an et begin van docht?
En now - bin we tevreden?
Et weerde slecht. We hadden et drok.
D’r was verdriet, mar ok gelok!
Da’s ieder jaor om et even.
Mar hebben we oons beste daon,
de zin van ‘t leven te verstaon?
Of - leuten we oons leven?
Weer is alhaost een jaor veurbi’j.
En op ‘e drumpel van een ni’j,
staon w’even stille. - Even.
Mar ‘t grote uurwark van de tied
dri’jt rustloos deur en haepert niet:
veuruutgaank is het leven!
Et ni’je jaor! Een ni’j begin!
Vol goeie moed de toekomst in!
De haanden uut de mouwen!
Dán is et goed, as alleman
een kleinighied bi’jdregen kan,
de wereld op te bouwen!
Jouk
gepubliceerd op 31 december 1954 in de Friese Koerier (?)
herplaatst op 30 december 2002 in de Ooststellingwarver
Gepost in Poëzie en verhalen, Feestdagen en folklore |
4 reacties »








