Ik mag anderhalve week mijn stem niet gebruiken.
Niet praten, niet fluisteren.
Schor en moeizaam praten vond ik al vermoeiend, maar dit vermoeit pas echt.
De ontsteking in mijn keelgat/luchtpijp is genezen, maar mijn stembanden zijn ook geïnfecteerd geraakt en blijven gezwollen. Absolute rust schijnt de remedie te zijn en ik heb Celestone gekregen (een corticosteroïde), dat o.a. verlichting geeft aan ontstoken delen van het lichaam en dat de zwelling vermindert, aldus de bijsluiter.
Op m’n werk is het lastig: collega moet in haar eentje zowel de inkomende als uitgaande telefoongesprekken voeren, ook de telefoontjes die uit mijn werkzaamheden voortvloeien. Zij moet voor mij praten en zo nodig schrijf ik op wat ze door moet geven. Ik moet even kijken hoe het gaat, morgen hoef ik maar een halve (stakings)dag, vrijdag zit ik alleen en dat red ik niet, althans niet de hele dag. Gezondheid gaat boven werk. Ahum, wie zei dat onlangs ook alweer tegen mij? Beter gezegd: wie niet?
Privé telefoneer ik ook niet, ik heb iedereen die me al dan niet regelmatig belt een mail gestuurd dat ik niet opneem. Rare gedachte, anderhalve week zonder telefoon. Hou ik lekker veel tijd over om te lezen. Al krijg ik natuurlijk krampvingers van het sms’en en beantwoorden van mail.
Update 23:45
Mail van belkind: Lieve mama,
Zo krijg je me toch nog aan het mailen !
Waar verplicht zwijgen al niet goed voor is. En het is gunstig voor haar telefoonnota!
Zoals te verwachten was kreeg ik de tip om gebarentaal te oefenen, ik zal het logeerbed maar vast opmaken voor de docente(s).
Tot mijn verrassing ontving ik een e-mail van Iens recepten:
Zoals je misschien al op www.iensrecepten.nl hebt gezien ben je 1 van de 5 winnaars van de tip en win actie van vorige week. En daarmee winnaar van het kookboek ‘Eten Enzo’ van Janneke Vreugdenhil!
Ik had het niet gezien, niet op gelet, überhaupt niet aan de mogelijkheid van winnen gedacht. Er worden op zoveel websites prijzen uitgeloofd, maar ‘t is een zeldzaamheid (voor mij althans) om bij de gelukkige winnaars te horen. Ik ben er blij mee, al ken ik het boek niet, maar de beschrijving spreekt me wel aan.
Boekbespreking volgt op Smul maar mee, zodra ik het boek ontvangen en bekeken heb. Niet al te kritisch, dat spreekt vanzelf, want een gegeven paard moet men niet in de bek zien.
Update 6 februari 19:40
Nóg leuker: een door mij getipe vriendin, die de tip zelf ook weer doorgegeven heeft, is ook in de prijzen gevallen!
Op Bagladies kun je in vrouwentassen neuzen, je kunt er zelfs je eigen tasinhoud uploaden!
En … klik eens op het mannetje onderaan de pagina: er doen ook mannen mee!
De inhoud van de handtas van JeeBee zou niet misstaan bij Bagladies.
Misschien moet ik de mijne ook maar eens omkieperen, die is vooral gevuld met paperassen, variërend van ‘zeer belangrijk, zorgvuldig opbergen!’ tot kassabonnetjes en notities. Opruimen is geen luxe, mooi klusje voor een volgende zondag.
Vervolg op de log Wie o wie
Nog steeds weet ik niet van wie de muziek is in de reclamespot voor de Land Rover Freelander 2. Ik moet tijdens kantooruren bellen en vergeet dat, maar ik heb ondertussen wél een filmpje:
Mijn mening over De verzamelaars wijkt af van de gemiddeld hoge waardering die ik in recensies heb gelezen: goed, maar ook niet meer dan dat.
Ik stuitte al snel op ingewikkelde financiële transacties waar ik niets van begreep, zoals het overmaken van spaardeposito’s via een pinautomaat. Ik had graag een voetnoot van de vertaler gezien in plaats van me er de kop over te moeten breken hoe dat in z’n werk ging en uiteindelijk niet verder te komen dan een onbevredigend ‘het zal wel’. Maar goed, dit kan ik Baldacci niet verwijten, hier werkt het nu eenmaal anders.
Of ik het de auteur of de vertaler moet aanrekenen weet ik niet, op een gegeven moment doet zich een vreemde tekstuele constructie voor: een bende licht banken op, kennelijk een fluitje van een cent, gezien het geringe aantal pagina’s waarop dat beschreven wordt. Baldacci schrijft: “De eerste tien keer ging alles zonder problemen. …” Een bladzijde verder: “Tegen de elfde bankbediende zei ze …” Ik verwacht dan dat er de elfde keer iets misgaat, maar nee, ook de elfde keer gaat alles zonder problemen.
Het verhaal lijdt onder een overdaad aan toevalligheden en tekort aan spanning.
Toch heb ik De verzamelaars met plezier gelezen. De vaart, de luchtigheid, de humor en de leden van de Camel Club spreken me aan (de CC doet me denken aan de ‘evangelisten’ van Fred Vargas, o.a. in Een beetje meer naar rechts). Het open einde doet vermoeden dat de Camel Club en Annabelle samen meer avonturen gaan beleven.
Er ligt nog een Baldacci op mijn ntl-stapel, Vuil spel, dat ik niet gekocht zou hebben als ik eerst De verzamelaars gelezen had. Het prijskaartje stond me aan (toen € 4,99 bij een Lelystadse boekwinkel) en omdat ‘iedereen’ Baldacci goed vindt leek het een veilige aankoop. (Toch?) Wie weet hoor ik na Vuil spel ook bij die iedereen, ik laat het te zijner tijd weten.
Men kan niet winkelen met een man.
Hij zegt al bij de eerste hoed:
neem die nou maar die staat je goed …
Hij wordt er zo verdrietig van.
Maar ‘t winkeltje van ijzerwaren,
daar blijft hij staan, al was het jaren.
Men kan niet roddelen met een man,
want hij vindt roddelen ordinair.
Hij geeft zichzelf een ethisch air
en dan is er zo weinig an.
Dat Mientje een verhouding heeft,
dat is iets waar hij niets om geeft.
Men kan niet wandelen met een man.
Hij schijnt het maar niet te bevatten,
dat wij geen peren willen jatten
met onze nieuwe swagger an.
Men kan niet met hem op bezoek gaan,
want hij houdt zijn manchesterbroek aan.
Men kan niet praten met een man,
zelfs niet over een soepterrien.
Hij vindt dat wij die soepterrien
veel te emotioneel bezien.
En hij beziet dat ding dus liever
in groot verband en objectiever.
Zodat ik soms de vraagt toch stel:
wat kun je met een man dan wel?
Nou ja, men kan … eventueel …
maar toch, au fond, niet zooo heel veel.
Annie M.G. Schmidt
uit: En wat dan nog
Dit lied en nog vele andere anti-mannen- c.q. pro-vrouwenliederen is afkomstig uit Sara, je rok zakt af, een vrouwenliedboek samengesteld door Cobi Schreijer en in 1980 uitgegeven door Feministische Uitgeverij Sara (in 1987 opgeheven).
Aanvulling 17:15 uur, vanmorgen had ik er de tijd niet voor om verder te typen:
Nu het aantal nog uit te pakken verhuisdozen langzaam maar zeker inkort en de boeken een onderkomen vinden kom ik weer van alles tegen en ben ik soms uren onder de pannen met ‘o ja, dat had ik ook nog’s. Enkele boeken heb ik zelfs dubbel … (dat klinkt raar ). Zodra alle boeken een plekje hebben én geordend zijn ga ik lijsten aanleggen. Alhoewel, na ordening zijn lijsten waarschijnlijk overbodig.
Update 16 januari 17:50
Allemaal bedankt voor de felicitaties, zowel hier als per sms als per e-mail als per e-card als in levenden lijve. Gek genoeg geen per telefoon.
Ik heb een fijne verjaardag gehad, heel gezellig, en ben erg verwend door deze en gene: bloemen, wijn, klaproos in de zon, delicatessen, omslagdoek (gebreid door omaBee, die meteen ‘bestellingen’ mocht noteren ), Intratuinbonnen, (kook-)boekenstander, Hema-tegoedkaart, houders voor waxinelichtjes, enzovoort. Ik ben nog in blijde afwachting van een kettinkje, dat ik samen met Rosanne ga uitzoeken, een eetboek en Bolbonnen.
Update 22 januari 19:30
Voor de Bolbonnen heb ik Mannen die vrouwen haten gekocht. Heb Und ewig seid ihr mein nog niet uit, maar hierna ga ik het meteen lezen, het belandt niet op mijn ntl-stapels. Ik ben namelijk erg benieuwd naar dit boek, dat louter zeer goede recensies krijgt.
! 
