Ik mag anderhalve week mijn stem niet gebruiken.
Niet praten, niet fluisteren.
Schor en moeizaam praten vond ik al vermoeiend, maar dit vermoeit pas echt.
De ontsteking in mijn keelgat/luchtpijp is genezen, maar mijn stembanden zijn ook geïnfecteerd geraakt en blijven gezwollen. Absolute rust schijnt de remedie te zijn en ik heb Celestone gekregen (een corticosteroïde), dat o.a. verlichting geeft aan ontstoken delen van het lichaam en dat de zwelling vermindert, aldus de bijsluiter.

Op m’n werk is het lastig: collega moet in haar eentje zowel de inkomende als uitgaande telefoongesprekken voeren, ook de telefoontjes die uit mijn werkzaamheden voortvloeien. Zij moet voor mij praten en zo nodig schrijf ik op wat ze door moet geven. Ik moet even kijken hoe het gaat, morgen hoef ik maar een halve (stakings)dag, vrijdag zit ik alleen en dat red ik niet, althans niet de hele dag. Gezondheid gaat boven werk. Ahum, wie zei dat onlangs ook alweer tegen mij? Beter gezegd: wie niet?

Privé telefoneer ik ook niet, ik heb iedereen die me al dan niet regelmatig belt een mail gestuurd dat ik niet opneem. Rare gedachte, anderhalve week zonder telefoon. Hou ik lekker veel tijd over om te lezen. Al krijg ik natuurlijk krampvingers van het sms’en en beantwoorden van mail.

Update 23:45
Mail van belkind:
Lieve mama,
Zo krijg je me toch nog aan het mailen !
Waar verplicht zwijgen al niet goed voor is. En het is gunstig voor haar telefoonnota!
Zoals te verwachten was kreeg ik de tip om gebarentaal te oefenen, ik zal het logeerbed maar vast opmaken voor de docente(s).

De ‘hoeveel geef je aan kleding uit’-poll was naar mijn maatstaven ongekend populair, het hoogste aantal stemmen op eerdere polls was slechts 47 en op deze is 100 keer gestemd.

Mooi moment om met een nieuwe poll te starten: Hyves.
Dat de meningen over Hyves verdeeld zijn is bekend. Zelf ben ik er pas zeer kort ‘actief’; tussen ”, want ik heb er weinig te doen: loggen doe ik hier en en ik zie er niets in om elke avond al mijn ‘vriendjes’ langs te fietsen om een krabbel achter te laten of een tik uit te delen. Leuk is, dat ik er mijn allereerste verkering teruggevonden heb; ik was destijds 16, hij 17, nu zijn we halverwege de 50, naar Hyvesbegrippen stokoud.

Echt negatief punt op Hyves is de onmogelijkheid om bezoekers te blokkeren, terwijl wel degelijk de indruk wordt gewekt dat dat kan: er staat een blokkeringsicoontje op elke Hyvespagina, maar het blokkeren houdt slechts in dat men niet kan krabbelen, tikken of reacties plaatsen; de geblokkeerde kan alles lezen wat ook voor de groep ‘Hyvers’ zichtbaar is en misschien zelfs voor de ‘vrienden van vrienden’ (konden we niet testen, hadden we eerst een zootje vrienden moeten verwijderen ).
Samen met Stéphanie heb ik alle (on)mogelijkheden uitgetest: we hebben elkaar geblokkeerd, we hebben privé en gewone tikken uitgedeeld, enz. en zijn tot de conclusie gekomen dat het verstandig is alle v-tjes onder de kolom e-mail onder Instellingen-Berichten&notificaties te verwijderen. Dit ter voorkoming van problemen met huisgenoten/medegebruikers die in de (vaak gezamenlijke) inbox luid en duidelijk de afzendernamen én meldingen van privéberichten en privétikken zien en dat ze zonder meer gelezen kunnen worden. Niks privé dus. Laat je de meldingen niet per e-mail, maar slechts in je Hyves-inbox komen, dan moet je eerst inloggen om ze te kunnen lezen, dat is een stuk veiliger. Het gaat er niet alleen om of je iets te verbergen hebt, ook voor de afzender is het een onprettige gedachte dat privé misschien niet privé is. Mijns inziens is Hyves op dit terrein beslist voor verbetering vatbaar.

Tot mijn verrassing ontving ik een e-mail van Iens recepten:

Zoals je misschien al op www.iensrecepten.nl hebt gezien ben je 1 van de 5 winnaars van de tip en win actie van vorige week. En daarmee winnaar van het kookboek ‘Eten Enzo’ van Janneke Vreugdenhil!

Ik had het niet gezien, niet op gelet, überhaupt niet aan de mogelijkheid van winnen gedacht. Er worden op zoveel websites prijzen uitgeloofd, maar ‘t is een zeldzaamheid (voor mij althans) om bij de gelukkige winnaars te horen. Ik ben er blij mee, al ken ik het boek niet, maar de beschrijving spreekt me wel aan.

Boekbespreking volgt op Smul maar mee, zodra ik het boek ontvangen en bekeken heb. Niet al te kritisch, dat spreekt vanzelf, want een gegeven paard moet men niet in de bek zien.

Update 6 februari 19:40
Nóg leuker: een door mij getipe vriendin, die de tip zelf ook weer doorgegeven heeft, is ook in de prijzen gevallen!

Op Bagladies kun je in vrouwentassen neuzen, je kunt er zelfs je eigen tasinhoud uploaden!
En … klik eens op het mannetje onderaan de pagina: er doen ook mannen mee!

De inhoud van de handtas van JeeBee zou niet misstaan bij Bagladies.
Misschien moet ik de mijne ook maar eens omkieperen, die is vooral gevuld met paperassen, variërend van ‘zeer belangrijk, zorgvuldig opbergen!’ tot kassabonnetjes en notities. Opruimen is geen luxe, mooi klusje voor een volgende zondag.

Destijds leek het een goede keuze om de categorie ‘Huize Annabee’ te laten voor wat ie is en door te gaan met een nieuwe categorie ‘Villabee’. Bij nader inzien blijkt dat niet handig, immers op deze manier blíjft ‘Huize Annabee’ tot in de eeuwigheid in de categorieënlijst staan, terwijl deze niet meer actueel is. Een categorie ‘Archief’ schiet ook niet op, ik ga daarom ‘Huize Annabee’ alsnog onder ‘Villabee’ voegen en erbij vermelden ‘v/h categorie ‘Huize Annabee” o.i.d. Een behoorlijk aantal logs in ‘Huize Annabee’ is trouwens niet meer terug te vinden, want die heb ik het predikaat ‘privé’ gegeven; dan zijn ze voor mezelf niet weg, maar voor bezoekers wel.
Het gaat om een slordige 230 logs … mooi klusje voor de zondag.

Update 15:00
Zie ook reactie 2/3.
Heb naar de finale van de Australian Open gekeken en naar de 1000 meters in Hamar en verder ben ik m’n tijd aan het verlummelen, wat naar mijn idee een prima vrijetijdsbesteding is.
Moet er nu echt aan beginnen, de zondag schiet al op en doordeweeks komt het er niet van.

Vervolg op de log Wie o wie
Nog steeds weet ik niet van wie de muziek is in de reclamespot voor de Land Rover Freelander 2. Ik moet tijdens kantooruren bellen en vergeet dat, maar ik heb ondertussen wél een filmpje:

Update 2 februari 21:20
HEBBES! Zie hier!

Mijn tweede antibioticumkuur bekomt me niet zo goed. Van de eerste knapte ik per dag op, de tweede (= zelfde als de eerste) veroorzaakt een moe lijf, een toestand van algehele loomheid, jeuk op lastige locaties en gloeierige wangen (geen verhoging). Daarom vanmiddag éxtra geluierd om energie te sparen, zodat ik morgen de werkdag weer goed doorkom. Over een dag of wat zal de schorheid, die veroorzaakt wordt door een ontsteking in de luchtpijp, toch echt over moeten zijn, ik ben het zat.

Maar goed, ik voel me geen patiënt en doe ook nog leuke dingen: gisteravond met collega’s uit eten geweest bij Sorrento, lekker en gezellig! Elf vrouwen bij elkaar … en we waren best rustig voor ons doen. (Ik ben trouwens altijd rustig, maar dit terzijde. )

Mijn mening over De verzamelaars wijkt af van de gemiddeld hoge waardering die ik in recensies heb gelezen: goed, maar ook niet meer dan dat.
Ik stuitte al snel op ingewikkelde financiële transacties waar ik niets van begreep, zoals het overmaken van spaardeposito’s via een pinautomaat. Ik had graag een voetnoot van de vertaler gezien in plaats van me er de kop over te moeten breken hoe dat in z’n werk ging en uiteindelijk niet verder te komen dan een onbevredigend ‘het zal wel’. Maar goed, dit kan ik Baldacci niet verwijten, hier werkt het nu eenmaal anders.
Of ik het de auteur of de vertaler moet aanrekenen weet ik niet, op een gegeven moment doet zich een vreemde tekstuele constructie voor: een bende licht banken op, kennelijk een fluitje van een cent, gezien het geringe aantal pagina’s waarop dat beschreven wordt. Baldacci schrijft: “De eerste tien keer ging alles zonder problemen. …” Een bladzijde verder: “Tegen de elfde bankbediende zei ze …” Ik verwacht dan dat er de elfde keer iets misgaat, maar nee, ook de elfde keer gaat alles zonder problemen.
Het verhaal lijdt onder een overdaad aan toevalligheden en tekort aan spanning.
Toch heb ik De verzamelaars met plezier gelezen. De vaart, de luchtigheid, de humor en de leden van de Camel Club spreken me aan (de CC doet me denken aan de ‘evangelisten’ van Fred Vargas, o.a. in Een beetje meer naar rechts). Het open einde doet vermoeden dat de Camel Club en Annabelle samen meer avonturen gaan beleven.

Er ligt nog een Baldacci op mijn ntl-stapel, Vuil spel, dat ik niet gekocht zou hebben als ik eerst De verzamelaars gelezen had. Het prijskaartje stond me aan (toen € 4,99 bij een Lelystadse boekwinkel) en omdat ‘iedereen’ Baldacci goed vindt leek het een veilige aankoop. (Toch?) Wie weet hoor ik na Vuil spel ook bij die iedereen, ik laat het te zijner tijd weten.

Voor de serieuzen onder ons: grapje hoor!

Kuur 1 was woensdag jl. afgelopen. Ik voelde me weer prima, verder herstel zou volgen. Mooi niet dus, want ik ben met anbitiocumkuur 2 gestart. Zelfde euvel: ruis op de lijn, per dag minder stem. ‘t Is veel minder erg dan vóór de eerste kuur, maar het is lastig en vermoeiend. Even een dagje doorbijten, daarna doen de medicijnen hun werk wel weer en knap ik zienderogen op. Ik hoop dat die rotbacteriën in mijn luchtpijp nu definitief het loodje leggen.

Kuuroord Villabee, dacht ik toen ik m’n huisje vanmiddag binnenstapte: medicijnen op tafel, een deken op de bank om tijdens het tv kijken lekker onder te kruipen en part-time verzorging.
Best luxe eigenlijk, een eigen kuuroord.