Het volume van mijn stem is tot praktisch nul gedaald, ik kan slechts wat gekreun produceren. Ook na een glas water, ook na een kop warme thee met honing. Ik merkte pas toen de telefoon ging dat ik niets kon zeggen. Rare gewaarwording, zowel voor mij als voor de beller. Lang leve sms!

Dat wordt leuk morgen: collega is vrij en de telefoon gaat op onze afdeling ikweetniethoeveel keren per dag. Ik zie maar één oplossing: doorschakelen naar een andere afdeling, die de beller vertelt dat hij/zij moet mailen i.p.v. bellen. Minstens zo lastig is dat ik zelf niet kan bellen. Maar goed, verder kan ik gewoon m’n werk doen, ‘t is alleen een beetje stil in mij. Ik durf niet te hopen op een wonderbaarlijke genezing tijdens mijn slaap, misschien moet ik er een schietgebedje aan wagen?

Update 4 januari 14:10
Schietgebedje vergeten, weet trouwens ook niet hoe ik zoiets moet doen.
‘t Is vandaag nóg stiller in mij en ik hoest meer. Heb tot 13:30 uur gewerkt en me naar huis laten sturen, om uit te zieken. Eigenlijk voel ik me niet ziek, alleen erg ongemakkelijk.
Het wordt dus een weekend van rust houden en binnen blijven in plaats van het uitgestelde nieuwjaarsbezoek aan omaBee (zaterdag) en een verjaarsvisite (zondag). Jammer, maar ‘t is niet anders. Met lezen, tv-kijken (NK sprint, Wallander, Boer zoekt vrouw) en computeren vermaak ik me vast wel.