Gelukkig heb ik niks spannends te melden, de diagnose is keelontsteking. Keelholte en luchtpijp zijn zwaar ontstoken, met behulp van antibiotica moet mijn lijf deze ellende de baas worden.
Ik loop er al geruime tijd mee rond, gezien mijn ’stik’-aanvallen (zie deze log) en het feit dat ik vaak behoorlijk moe was. Die vermoeidheid weet ik - logisch - aan de lange enerverende periode die achter me ligt (relatiebreuk, verhuizing, fulltime baan, enz.), maar nu denk ik dat die ontsteking mijn energie wegvrat. Ik heb nooit verhoging of koorts gehad, behalve tijdens mijn griepje op 1 en 2 januari jl. Schijnt meer voor te komen bij patiënten met een sterk gestel en veel weerstand.
Ik kan weer een beetje praten vandaag, op monotone toon (ook zo’n symptoom achteraf, dat mijn stem steeds minder intonatie kreeg), maar moet mijn stem nog een paar dagen ontzien, mag niet forceren. Zodra ik zonder haperen hele zinnen kan uitbrengen mag ik weer werken, ik hoef niet te wachten tot de tiendaagse pillenkuur voorbij is. Mits ik me verder goed blijf voelen natuurlijk.