Baldacci is my hot shot
Dat zal nog moeten blijken, want ik ben net begonnen aan mijn eerste Baldacci, De verzamelaars, van Lykle gekregen voor m’n verjaardag. Ik lees niet op volgorde van binnenkomst, maar kies uit mijn ntl-stapel waar ik op het moment van kiezen zin in heb. Dit is hét moment voor Baldacci: na De nachtploeg moet ik even iets totaal anders lezen en dan heb ik hem bovendien nog uit voor ik weer jarig ben (over een week) en kan de gever met een gerust hart wéér een boek meebrengen.

Wat de mok betreft: ik heb er vier, onlangs gekregen bij de boekhandel in de Kroonpassage. Ik kocht alleen maar een adressenboekje, zag de mokken staan en vroeg uit nieuwsgierigheid wat ze kostten. “Niets, we geven ze weg. Hoeveel wilt u er?” Wat bleek? Ze waren als geschenk bedoeld bij een (Baldacci?) aankoop, maar hadden er zoveel aangeleverd gekregen dat ze blij waren als iemand er een paar meenam. Leuk!
Tot mijn verbazing zag ik op Marktplaats zulke mokken te koop staan (inmiddels niet meer trouwens), 13 stuks, ‘doe een goed bod’. Belachelijk: iets cadeau krijgen en er vervolgens geld aan verdienen. Maar goed, daar verschillen de meningen over.

Meer leuks: ik kreeg vandaag een alleraardigst beterschapskaartje toegestuurd. Ik heb er een bijpassend muziekje bij, bij insiders - misschien - bekend, maar het lukt even niet het van m’n mobieltje naar m’n pc te sturen. Wordt vervolgd, tenzij ik teruggefloten word.

Nog meer leuks: vandaag bij de post een staatslot als welkomstcadeautje van de vakbond waar ik me bij aangesloten heb. Over twee dagen is de trekking, stel je voor …
Daar ga ik zometeen alvast van dromen. ‘t Is weer hoogste bedtijd voor de patiënt.

Aangrijpende thriller, plastisch en tegelijkertijd subtiel geschreven door Natsuo Kirino. Lezen dus! Mocht het nieuw niet meer verkrijgbaar zijn probeer het dan tweedehands of leen het van de bieb (of van mij).
Ik vind het echt een vrouwenboek, geschreven door een vrouw, over vrouwen, maar het wordt in recensies ook door mannen zeer gewaardeerd.

Vier vrouwen werken elke nacht - zonder pauze - aan de lopende band van een lunchpakkettenfabriek, gelegen in een deprimerende buitenwijk van Tokio. Zwaar en geestdodend werk. Een uitzichtloos bestaan. Alle vier kampen met slaapgebrek, geldtekort en ernstige privéproblemen. Wanneer de jongste, Yayoi, volledig doordraait en haar man vermoordt, bedenkt haar collega Masako een plan het lijk te doen verdwijnen. Een plan dat gedoemd is uit de hand te lopen.

Ik kan me akelig goed inleven in de omstandigheden van de vier vrouwelijke hoofdpersonen: nood breekt wet. Eentje vermoordt haar man, de overige drie hakken het lijk in stukken. Tot zover is er niet veel aan de hand, aan de man in kwestie is weinig verloren, maar allengs ontstaan er onderlinge problemen, weet een woekeraar een van de vrouwen aan de praat te krijgen en raakt de man die verdacht wordt van de moord en passant zijn nachtlevenimperium kwijt en hij neemt wraak. Meer vertel ik niet, het moet spannend blijven voor wie het boek nog gaat lezen.

De nachtploeg is weliswaar een thriller, ik kan me echter voorstellen dat het ook voor niet-thrillerliefhebbers, mits bestand tegen de beschrijving van gruwelijkheden, een lezenswaardig boek is: de Japanse maatschappij en de ondergeschikte rol die de vrouw daarin speelt is de grondslag voor wat de vier vrouwen ‘overkomt’. Dat ze gaandeweg het besef van het verschil tussen goed en kwaad verliezen is niet meer dan logisch.
Oppervlakkig bekeken verschilt het leven in Japan weinig van het onze, toch zijn er grote verschillen, zie bijvoorbeeld het hoofdstuk ‘Gezin en wonen’ op www.uchiyama.nl.

Van Kirino is ook het boek Grotesk verschenen, met wederom als hoofdthema vrouwen, die zich aan de Japanse standenmaatschappij proberen te ontworstelen. Nogal aan de prijs, ik heb daarom een tweedehands exemplaar besteld. De recensies op Crimezone zijn minder lovend, wat te maken kan hebben met het feit dat Grotesk minder ‘thrilling’ schijnt te zijn, hetgeen niet hoeft te betekenen dat het een minder goed boek is. Te zijner tijd meer hierover.